Uzasadnienie
Skarżący K.J., wnosząc wpis od skargi na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w R. z dnia [...] grudnia 2022r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za lipiec 2009r, uchybił terminowi do jego wniesienia w ten sposób, że zlecenie przelewu złożył za pośrednictwem osoby trzeciej w dniu 4 maja 2023r., podczas gdy termin do wniesienia wpisu upłynął w dniu 2 maja 2023r.
W konsekwencji, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie postanowieniem z dnia 17 maja 2023r. odrzucił wniesioną skargę, z powodu uchybienia terminu do uzupełnienia jej braków. Sąd pouczył Skarżącego w trybie art. 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023r. poz. 259 – dalej P.p.s.a.) że ewentualne obiektywne przyczyny, z powodu których zachowanie terminu nie było możliwe – zasugerowane w treści wnoszonych pism procesowych - Sąd może rozważyć jedynie na wniosek Skarżącego.
Pismem z dnia 25 maja 2023r. Skarżący zwrócił się o przywrócenie terminu do wniesienia wpisu podając, że od czasu operacji [...], którą przebył w marcu 2023r. jest niezdolny do pracy i nie porusza się samodzielnie. Dlatego też terminowe uiszczenie wpisu przy pomocy osoby trzeciej, szczególnie w dniu 2 maja 2023r. przypadającym na dzień wolny od pracy w wielu placówkach bankowych, w tym Banku Spółdzielczym obsługującym rachunek, z którego zlecono przelew – nie było dla niego możliwe.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje
Sąd, na wniosek strony o przywrócenie terminu, postanawia na podstawie art. 86 § 1 P.p.s.a, o jego przywróceniu, jeżeli strona nie dokonała czynności w terminie bez swojej winy.
W ugruntowanym orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że uchybienie terminu jest niezawinione wówczas, gdy pomimo dołożenia wymaganej staranności strona nie mogła w terminie dopełnić czynności procesowej. Przeszkoda ta musi mieć charakter zewnętrzny i obiektywny, a brak winy w uchybieniu terminu można uznać wtedy, gdy strona nie mogła przeszkody usunąć nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Strona musi uwiarygodnić swą staranność, jak również fakt, że przeszkoda, która spowodowała niedotrzymanie terminu była od niej niezależna. Ponadto, strona wnioskująca o przywrócenie uchybionego terminu musi dochować szeregu warunków formalnych określonych w art. 87 P.p.s.a. tj. zachować termin 7 dni od ustania przyczyny uchybienia terminu, oraz dokonać czynności której termin został uchybiony.
Zgodnie z art. 87 § 5 P.p.s.a. po upływie roku od uchybionego terminu, jego przywrócenie jest dopuszczalne tylko w przypadkach wyjątkowych.
W niniejszej sprawie Sąd uznał, że Skarżący uprawdopodobnił okoliczności, które wskazują na brak jego winy w uchybieniu terminu. Z przedłożonych dokumentów wynika bowiem, że Skarżący jest w okresie rekonwalescencji po operacji [...] – pozostaje niezdolny do pracy do 30 czerwca 2023r. i nie porusza się samodzielnie. Jest zatem zmuszony korzystać z pomocy osób trzecich, co ma wpływ na ocenę możliwości działania Skarżącego oraz ocenę jego ewentualnego zawinienia.
Nie bez znaczenia w przedmiotowej sprawie jest również fakt, że termin do uiszczenia wpisu upłynął w dniu 2 maja 2023r. Mimo, że w kalendarzu jest to dzień pracujący, wiele placówek - w tym pocztowych i bankowych - pozostaje zwyczajowo nieczynnych, co uniemożliwia stronom dokonywanie czynności procesowych w normalnym trybie – dla WSA w Rzeszowie był to również dzień niepracujący, w którym nie było możliwe uiszczenie wpisu w kasie Sądu.
Tym samym, w ocenie Sądu Skarżący uprawdopodobnił, że uchybienie terminu do uiszczenia wpisu od skargi, upływającego w specyficznym dniu pracującym – 2 maja 2023r. przez osobę ograniczoną w samodzielnym poruszaniu się, zmuszoną do korzystania z pomocy osoby trzeciej – nastąpiło bez jej winy.
Ponieważ Skarżący w dacie uzupełniania braków skargi przedstawiał argumenty dotyczące nadzwyczajnych okoliczności uchybienia terminu, a dopiero w odpowiedzi na pouczenie sformułował wyraźny wniosek o przywrócenie terminu – Sąd uznał, że Skarżący nie uchybił również 7 –dniowemu terminowi z art. 87§1 P.p.s.a.
Mając powyższe na względzie, w oparciu o art. 86 § 1 i 2 oraz art. 87 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.