Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie, wyrokiem z dnia 18 września 2012 r., sygn. I SA/Rz 868/11, oddalił skargę W. C. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia (...) października 2011 r., natomiast referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Rzeszowie, postanowieniem z dnia 13 marca 2013 r., sygn. I SA/Rz 868/11, wydanym po upływie terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia i oddaleniu wniosku skarżącego o przywrócenie terminu do dokonania tej czynności (postanowieniem z dnia 20 lutego 2013 r., sygn. I SA/Rz 868/11), ustanowił dla skarżącego pełnomocnika w osobie radcy prawnego.
Pełnomocnikiem skarżącego wyznaczona została radca prawny G. O., która wnioskiem z dnia 5 kwietnia 2013 r. ponownie zwróciła się do Sądu o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku z dnia 18 września 2012 r.
Przedmiotowy wniosek o przywrócenie terminu został oddalony przez Sąd postanowieniem z dnia 15 kwietnia 2013 r., sygn. I SA/Rz 868/11, natomiast Naczelny Sąd Administracyjny, postanowieniem z dnia 25 czerwca 2013 r., sygn. II FZ 351/13, oddalił zażalenia na postanowienie WSA w Rzeszowie z dnia 15 kwietnia 2013 r.
Wnioskiem z dnia 23 lipca 2013 r. radca prawny G. O. zwróciła się do Sądu o przyznanie jej kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, udzielonej skarżącemu z urzędu, która, zgodnie z jej oświadczeniem, nie została opłacona.
Zgodnie z art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., zwanej dalej: P.p.s.a.) wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. W przypadku radców prawnych kwestię wynagrodzenia za udzielenie pomocy prawnej z urzędu reguluje rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. z 2013 r., poz.490, zwane dalej: rozporządzeniem).
Zgodnie z § 2 ust.1 rozporządzenia zasądzając opłatę za czynności radcy prawnego z tytułu zastępstwa prawnego, sąd bierze pod uwagę niezbędny nakład pracy pełnomocnika, a także charakter sprawy i wkład pracy pełnomocnika w przyczynienie się do jej wyjaśnienia i rozstrzygnięcia. Z kolei § 2 ust. 2 rozporządzenia stanowi, że podstawę zasądzenia opłaty, o której mowa w ust. 1, stanowią stawki minimalne określone w rozdziałach 3-4. Opłata ta nie może być wyższa niż sześciokrotna stawka minimalna ani przekraczać wartości przedmiotu sprawy.
W myśl § 14 ust. 2 pkt 1 stawki minimalne w postępowaniu przed sądami administracyjnymi wynoszą w pierwszej instancji, w sprawie, której przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna - stawkę obliczoną na podstawie § 6, natomiast w pozostałych sprawach, za wyjątkiem spraw dotyczących decyzji i postanowień Urzędu Patentowego, 240 zł.
W niniejszej sprawie ustanowienie pełnomocnika z urzędu nastąpiło po wydaniu wyroku w sprawie, upływie terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia, a także po prawomocnym oddaleniu wniosku o przywrócenie terminu do dokonania tej czynności. Z tego też względu należy stwierdzić, że udzielając pomocy prawnej skarżącemu pełnomocnik zajmowała się jedynie kwestią wpadkową, dotyczącą rozpatrzenia wniosku o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia. Udzielona przez nią pomoc nie dotyczyła więc kwestii merytorycznych, odnoszących się bezpośrednio do decyzji w przedmiocie ustalenia zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych, od dochodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów.
W związku z powyższym podstawę określenia wynagrodzenia radcy prawnego za udzieloną w niniejszej sprawie pomoc prawna stanowić będzie art. 14 ust. 2 pkt 1 c rozporządzenia, zgodnie z którym stawka ta wynosi 240 zł.
Przyznane pełnomocniczce wynagrodzenie zostało, na podstawie § 2 ust. 3 rozporządzenia, powiększone o kwotę podatku od towarów i usług, obliczoną według stawki 23 %, wynoszącą w tym wypadku 55,20 zł.
Przyznając wynagrodzenie za udzieloną pomoc prawną nie uwzględniono wniosku pełnomocniczki o zwrot wydatków, w postaci kosztów jej korespondencji z klientem (skarżącym), w wysokości 11,40 zł, gdyż koszty te stanowią wydatki zwykle związane z prowadzeniem postępowania sądowego i są one pokrywane poprzez przyznanie pełnomocnikowi należnego mu wynagrodzenia (postanowienie NSA z 13 marca 2012 r., sygn. II FZ 30/12, publ. www.orzeczenia.nsa.gov.pl. Tym samym wspomniane koszty nie stanowią wydatków w rozumieniu art. 205 § 2 P.p.s.a.