Uzasadnienie
Skarżący wystąpił o przyznanie mu prawa pomocy w zakresie całkowitym, poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata. W związku z tym złożył, na urzędowym formularzu PPF, oświadczenie o stanie rodzinnym i majątkowym, w którym podał, że prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe, a jego miesięczny dochód, z tytułu "uposażenia rodzinnego" wynosi 3 300 zł.
Poza wyżej wskazanymi informacjami skarżący w swoim oświadczeniu nie podał żadnych innych danych, nadmienił jedynie, że jego bieżące wydatki wynoszą 3 150 zł.
W części formularza PPF, przeznaczonej na uzasadnienie wniosku, skarżący zaznaczył, że nie jest stroną w sprawie, nie posiada też środków na sfinansowanie związanych z nią kosztów.
Wpis od skargi w przedmiotowej sprawie wynosi 100 zł.
W myśl art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 2016, poz. 718, ze zm., zwanej dalej: P.p.s.a.) przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie całkowitym następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania.
Z przytoczonego wyżej przepisu wynika, że prawo pomocy w pełnym zakresie zarezerwowane zostało dla osób znajdujących się w szczególnie trudnej sytuacji materialnej, niepozwalającej im na partycypowanie w kosztach postępowania, chociażby w najmniejszym stopniu, przy czym wykazanie spełnienia tych przesłanek obciąża w całości wnioskodawcę, który winien dokonać tego poprzez złożenie pełnego, jasnego i wiarygodnego oświadczenia, a w sytuacji zaistnienia jakichkolwiek wątpliwości, na wezwanie sądu lub referendarza, dodatkowego oświadczenia i wskazanych w nim dokumentów źródłowych.
W niniejszej sprawie skarżący złożył oświadczenie o swojej sytuacji rodzinnej i majątkowej, które jest bardzo ogólnikowe i niepełne (nie zawiera żadnych danych, dotyczących struktury ponoszonych wydatków, ani należącego do skarżącego majątku), niemniej jednak na podstawie zamieszczonych w nim informacji, w szczególności tych dotyczących uzyskiwanych dochodów, można stwierdzić, że skarżący, wbrew swoim oświadczeniom, jest w stanie ponieść koszty związane z zainicjowanym przez siebie postepowaniem sądowoadministracyjnym. Kwota jego miesięcznych dochodów wynosi bowiem 3 300 zł, natomiast wpis od skargi, będący najistotniejszym składnikiem kosztów sądowych, odpowiada wysokości najniższego wpisu w postepowaniu sądowoadministracyjnym, czyli 100 zł. Zestawienie tych dwóch wielkości prowadzi do wniosku, że uiszczenie kosztów sądowych, w tym wpisu od skargi, który wynosi 100 zł, a także sfinansowanie kosztów skorzystania z pomocy zawodowego pełnomocnika, którego udział w sprawie nie jest obligatoryjny, mieści się w zakresie możliwości finansowych skarżącego.
Na marginesie dodać jedynie należy, że bez znaczenia, dla rozstrzygnięcia zasadności wniosku o prawo pomocy, pozostają podnoszone przez skarżącego okoliczności, związane z merytorycznymi aspektami sprawy.
Mając na uwadze powyższe stwierdzić należy, że brak jest podstaw do przyznania skarżącemu prawa pomocy, chociażby w zakresie częściowym. W związku z tym, na podstawie art. 246 § 1 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.