Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 17 lipca 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie utrzymał w mocy, na skutek rozpoznania sprzeciwu TS, postanowienie starszego referendarza sądowego z dnia 6 czerwca 2017 r. w przedmiocie prawa pomocy. Odpis tego orzeczenia doręczono skarżącemu w dniu 31 lipca 2017 r. z informacją, że jest ono prawomocne i nie podlega zaskarżeniu.
W dniu 4 sierpnia 2017 r. (data stempla pocztowego) TS skierował do Sądu pismo, w którym podniósł, że "jest osobą pokrzywdzoną i został dodatkowo ukarany pomimo art. 77 Konstytucji RP oraz że koszty sądowe pokrywa pożyczką, a wartość samej opłaty za jeden list polecony to cena trzech bochenków chleba". Oświadczył jednocześnie, że opłatę sądową prześle pocztą; z dołączonego do akt polecenia przelewu wynika, że skarżący uiścił w dniu 4 sierpnia 2017 r. na rachunek Sądu kwotę 100 zł.
Powyższe pismo Sąd ocenił i zakwalifikował jako zażalenie na postanowienie z dnia 17 lipca 2017 r. Od orzeczenia tego wskazany środek zaskarżenia jednak nie przysługuje i jako niedopuszczalny podlega odrzuceniu na podstawie art. 178 w zw. z art. 194 § 1 i art. 197 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 z późn. zm.) dalej: "p.p.s.a.". W dniu 15 sierpnia 2015 r. weszła bowiem w życie ustawa z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. poz. 658), którą m.in. zmieniono zasady rozpoznawania w sądach administracyjnych wniosków o przyznanie prawa pomocy. W sprawach wszczętych od tego dnia, jak to ma miejsce w przypadku sprawy rozpoznawanej pod sygn. I SA/Rz 911/16, w której skargę wniesiono w dniu 2 listopada 2016 r. (data stempla pocztowego), wniosek o przyznanie prawa pomocy rozpoznaje referendarz sądowy, a wojewódzki sąd administracyjny - rozpoznając sprzeciw od takiego orzeczenia - orzeka jako sąd drugiej instancji, co wynika z treści art. 260 § 2 p.p.s.a. Od takiego postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego zażalenie, ani jakikolwiek inny środek zaskarżenia, nie przysługuje, jako że nie przewidują tego przepisy p.p.s.a. W myśl bowiem art. 194 § 1 p.p.s.a., zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje na postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego w przypadkach przewidzianych w ustawie, albo których przedmiotem są kwestie określone w punktach 1 – 10 tego paragrafu. W katalogu tym nie mieści się postanowienie wydane na skutek rozpoznania sprzeciwu.
W tym stanie rzeczy zażalenie podlegało odrzuceniu jako niedopuszczalne, o czym orzeczono w sentencji postanowienia.
O zwrocie wpisu uiszczonego przy wnoszeniu rozpoznawanego zażalenia orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.