Uzasadnienie
A. (dalej: Skarżąca) domaga się wstrzymania wykonania zaskarżonej przez siebie do tutejszego Sądu decyzji Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] lipca 2015 r., Nr: [...] utrzymującej w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa odmawiającą przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na 2014 rok.
W uzasadnieniu podnosi, że wykonanie decyzji spowoduje brak środków na zapewnienie ciągłości rolniczego użytkowania ziemi, a tym samym żywotności obszarów wiejskich, zachowania walorów krajobrazowych, promocji rolnictwa przyjaznego dla środowiska, a także wyludnienie, niepożądane ze względów społeczno –ekonomicznych oraz ekologicznych. Brak płatności z tytułu naturalnych utrudnień przyczyni się do niemożności wspierania zrównoważonych systemów rolniczych.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje
Zgodnie z przepisem art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) – dalej zwanej: "P.p.s.a.", wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, jak stanowi art. 61 § 3 P.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zgodnie natomiast z art. 61 § 5 P.p.s.a. postanowienie, w przedmiocie wstrzymania wykonania decyzji, sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym.
Wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności przez sąd może nastąpić wyłącznie na wniosek skarżącego, co oznacza, że to na wnioskodawcy spoczywa obowiązek przedstawienia okoliczności, które pozwolą sądowi na dokonanie oceny, czy spełnione są przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania aktu lub czynności, tj. niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
W rozpoznawanej sprawie wskazane powyżej przesłanki nie zachodzą przede wszystkim z uwagi na charakter zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej.
W orzecznictwie i doktrynie nie budzi wątpliwości, że przedmiotem udzielenia ochrony tymczasowej, o której mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a., mogą być jedynie takie akty i czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy natomiast rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie (vide: J. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2012, s. 224-225; postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 stycznia 2014 r., sygn. akt II OSK 3139/13, LEX nr 1420326). Chodzi tu o wykonanie rozumiane jako obowiązek leżący po stronie adresata decyzji, a nie organu. Cechy wykonalności nie mają akty uprawniające, które nie wymagają żadnych działań ze strony uprawnionych podmiotów (por. R. Hauser, M. Wierzbowski (red.): Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wydawnictwo C.H. BECK, Warszawa 2013, s. 361). Sąd podziela zaprezentowany pogląd.
W rozpoznawanej sprawie Skarżąca domaga się wstrzymania wykonania decyzji odmawiającej przyznania płatności. Decyzja te nie posiada wyżej opisanego przymiotu wykonalności, albowiem nie nakłada na Skarżącą żadnych obowiązków podlegających wykonaniu w sposób dobrowolny, czy też przymusowy, a jedynie rozstrzyga o jej uprawnieniach do płatności.
Należy również zauważyć, że rozpoznanie wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji jest niezależne od zasadności skargi. Jest to postępowanie incydentalne, w którym badane są wyłącznie przesłanki określone w art. 61 § 3 P.p.s.a. Zatem zasadność wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji nie przesądza o zasadności skargi, czego zdaje się oczekiwać Skarżąca. Wskazuje ona, że odmowa przyznania płatności spowoduje brak środków na zapewnienie ciągłości rolniczego użytkowania ziemi. Tymczasem ewentualne wstrzymanie wykonania takiej decyzji nie prowadziłoby w żadnym przypadku do ich wypłaty, gdyż oznaczałoby to, niedopuszczalne z punktu widzenia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji, przesądzenie o zasadności skargi.
Mając powyższe na uwadze Sąd orzekł jak w sentencji, na podstawie art. 61 § 3 i 5 P.p.s.a.