Uzasadnienie
G., reprezentowany przez radcę prawnego, wniósł do Sądu skargę na wyżej opisane postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej, utrzymujące w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 21 kwietnia 2015 r. znak: [...] w przedmiocie podziału kwoty [...] zł uzyskanej z realizacji prawa zbywalnego, do którego wystąpił zbieg egzekucji administracyjnej z sądową, tj. zajęcia wierzytelności pieniężnej z tytułu najmu pomieszczeń w H., w postępowaniu prowadzonym wobec P. "ESBUD" Spółki z o.o. w upadłości likwidacyjnej. Jak wynika z uzasadnienia zaskarżonego postanowienia ww. B. uzyskał w wyniku podziału kwotę łącznie [...] zł.
Skarżący B.złożył wraz ze skargą wniosek o wstrzymanie wykonania ww. postanowienia.
W uzasadnieniu skargi B. wskazał m.in., że kwota będąca przedmiotem podziału –[...] zł jako czynsz najmu była objęta hipoteką. Tym samym dokonując podziału tej sumy organ miał obowiązek zaspokoić w pierwszej kolejności wierzycieli hipotecznych, według przysługującego im na podstawie art. 12 ust. 1 ustawy o księgach wieczystych i hipotece pierwszeństwa. Gdyby organ dokonał prawidłowej wykładni przepisów art. 88 ust. 1 ustawy o księgach wieczystych i hipotece oraz art. 115 §1 pkt 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, skarżący uzyskałby w wyniku podziału "znacznie wyższą sumę".
Odnosząc się do kwestii wstrzymania wykonania postanowienia w przedmiocie podziału kwoty uzyskanej z realizacji prawa zbywalnego, do którego wystąpił zbieg egzekucji, Dyrektor Izby Skarbowej powołując się w odpowiedzi na skargę na przepis art. 143 K.p.a. w związku z art. 18 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, wskazał, że Naczelnik Urzędu Skarbowego rozdysponował wyegzekwowaną kwotę zgodnie z planem podziału i w związku z tym nie było podstaw do oceny wstrzymania zaskarżonego postanowienia w trybie zażaleniowym z uwagi na jego wykonanie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje
Zgodnie z przepisem art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), dalej: p.p.s.a., wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, zgodnie z przepisem art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu w całości lub części, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Obowiązek przedstawienia okoliczności, które pozwolą sądowi na dokonanie oceny, czy spełnione są przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, spoczywa wyłącznie na wnioskodawcy. W tej kwestii stanowisko orzecznictwa i doktryny jest zgodne i niezmienne (postanowienie NSA z dnia 16 listopada 2012 r. I GSK 1459/12, postanowienie NSA z dnia 25 sierpnia 2011 r. sygn. akt II OZ 692/11,; B.Dauter, B. Gruszczyński, A.Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Zakamycze 2005, s. 168, Tarno J.P., Parwo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz LexisNexis 2010, s. 207).
Domagając się wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia, skarżący musi wykazać, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia tym aktem znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Niezbędne jest wskazanie na konkretne okoliczności pozwalające ocenić, czy wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne.
Przenosząc powyższe uwagi na grunt rozpoznawanej spraw, stwierdzić należy, że skarżący B. nie wykazał, aby zaistniały przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia. We wniosku nie powołano okoliczności, które mogłoby uprawdopodobnić zaistnienie przesłanek przemawiających za zastosowaniem w rozpoznawanej sprawie ochrony tymczasowej w postaci wstrzymania wykonania postanowienia. Żądanie wstrzymania wykonania postanowienia bez wskazania konkretnych okoliczności i dowodów na potwierdzenie istnienia przesłanek uzasadniających takie żądanie, należy uznać, wskutek dokonanej wyżej wykładni, za niewystarczające.
Podkreślić należy, że w uzasadnieniu skargi B. wskazał, że gdyby organ dokonał prawidłowej wykładni przepisów art. 88 ust. 1 ustawy o księgach wieczystych i hipotece oraz art. 115 § 1 pkt 3 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, skarżący uzyskałby w wyniku podziału znacznie wyższą sumę.
W żaden jednak sposób nie zostało wykazane niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków.
Mając na uwadze powyższe, stwierdzić należy, że strona skarżąca nie wykazała, że wykonanie zaskarżonego postanowienia mogłoby wyrządzić jej znaczną szkodę lub spowodować trudne do odwrócenia skutki, i dlatego, na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a, orzeczono jak w sentencji.