Postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczeciniez 19 listopada 2013 r., sygn. akt I SA/Sz 1144/13

Uzasadnienie

1. I. Spółka z o.o. z siedzibą w S. złożyła do Sądu skargę na opisaną wyżej decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Szczecinie, utrzymującą w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w Szczecinie z dnia 24 maja 2013 r. znak [...] określającą Spółce w podatku od towarów i usług za:
2. - luty 2008 r. zobowiązanie podatkowe w kwocie [...] zł,
3. - marzec 2008 r. nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy w kwocie [...] zł,
4. - kwiecień 2008 r. zobowiązanie podatkowe w kwocie [...] zł,
5. - maj 2008 r. zobowiązanie podatkowe w kwocie [...] zł,
6. - czerwiec 2008 r. zobowiązanie podatkowe w kwocie [...] zł,
7. - lipiec 2008 r. zobowiązanie podatkowe w kwocie [...] zł,
8. - sierpień 2008 r. zobowiązanie podatkowe w kwocie [...] zł,
9. - wrzesień 2008 r. nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy w kwocie [...] zł,
10. - październik 2008 r. nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy w kwocie [...] zł,
11. - listopad 2008 r. zobowiązanie podatkowe w kwocie [...] zł,
12. - grudzień 2008 r. zobowiązanie podatkowe w kwocie [...] zł.

Wraz ze skargą Spółka złożyła wniosek o wstrzymanie jej wykonania.

W uzasadnieniu Spółka podała, że wykonanie zaskarżonych decyzji w kontekście ewentualnego ich uchylenia skutkować będzie niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody materialnej dla strony lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w związku z naliczeniem większego zobowiązania podatkowego od zadeklarowanego przez Spółkę. Powyższe wynika, zdaniem Spółki, z faktu, że zostały wydane wobec niej tytuły wykonawcze stanowiące podstawę egzekucji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje

Zgodnie z przepisem art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), dalej: p.p.s.a., wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, zgodnie z przepisem art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu w całości lub części, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Obowiązek przedstawienia okoliczności, które pozwolą sądowi na dokonanie oceny, czy spełnione są przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, spoczywa wyłącznie na wnioskodawcy. W tej kwestii stanowisko orzecznictwa i doktryny jest zgodne i niezmienne (postanowienie NSA z dnia 16 listopada 2012 r. I GSK 1459/12, postanowienie NSA z dnia 25 sierpnia 2011 r. sygn. akt II OZ 692/11,; B.Dauter, B. Gruszczyński, A.Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Zakamycze 2005, s. 168, Tarno J.P., Parwo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz LexisNexis 2010, s. 207).

Domagając się wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, skarżący musi wykazać, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia tym aktem znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Niezbędne jest wskazanie na konkretne okoliczności pozwalające ocenić, czy wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne.

Przenosząc powyższe uwagi na grunt rozpoznawanej spraw, stwierdzić należy, że skarżąca Spółka nie wykazała, aby zaistniały przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. We wniosku nie powołano żadnych okoliczności, które mogłoby uprawdopodobnić zaistnienie przesłanek przemawiających za zastosowaniem w rozpoznawanej sprawie ochrony tymczasowej w postaci wstrzymania wykonania decyzji. Żądanie wstrzymania wykonania decyzji bez wskazania konkretnych okoliczności i dowodów na potwierdzenie istnienia przesłanek uzasadniających takie żądanie, należy uznać, wskutek dokonanej wyżej wykładni, za niewystarczające.

Podkreślić należy, że w uzasadnieniu wniosku skarżąca ograniczyła się jedynie do gołosłownych stwierdzeń, powołując się wyłącznie na wydane wobec Spółki tytuły wykonawcze. W żaden jednak sposób nie zostało wykazane niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków.

Zauważyć też należy, że każda decyzja administracyjna zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek w finansach zobowiązanego. Nie jest to więc sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu administracyjnym.

Mając na uwadze powyższe, stwierdzić należy, że strona skarżąca nie wykazała, że wykonanie zaskarżonego postanowienia mogłoby wyrządzić jej znaczną szkodę lub spowodować trudne do odwrócenia skutki, i dlatego, na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a, orzeczono jak w sentencji.