Uzasadnienie
Decyzją z [...]. Naczelnik Urzędu Celnego na podstawie art. 245 § 1 pkt 2 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 Nr 8 poz.
- 60) po wznowieniu postępowania na wniosek "F" odmówił uchylenia decyzji nr [...] z [...].
W uzasadnieniu organ ten stwierdził, że strona wniosła o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej wskazaną wyżej decyzją ostateczną oraz uznanie procedury tranzytu za zakończoną, dołączając do wniosku kopię pisma Regionalnego Urzędu Celnego z [...] i powołując się na fakt opuszczenia polskiego obszaru celnego przez towar przewożony za notą tranzytową T2 nr [...]. Dalej organ ten wskazał, że samochód osobowy marki [...] zgłoszony do procedury tranzytu na podstawie wskazanej wyżej noty tranzytowej winien być dostarczony do urzędu przeznaczenia najpóźniej do 9 września 2002 r.. W związku z nie zakończeniem procedury tranzytu decyzją [...] Naczelnik Urzędu Celnego uregulował sytuację towaru usuniętego spod dozoru celnego i obliczył kwotę wynikającą z długu celnego.
Przedłożone przez stronę wraz z wnioskiem o wznowienie dokumenty potwierdzają fakt wwiezienia [...] na terytorium B. przedmiotowego samochodu. Fakt ten miał jednak miejsce po doręczeniu stronie decyzji przez organ celny. Nie zaistniała więc zdaniem tego organu przesłanka określona w art. 240 § 1 pkt 5 ustawy Ordynacja podatkowa. Nie stwierdzono również innych przesłanek określonych w art. 240 § 1 tej ustawy.
W odwołaniu od tej decyzji pełnomocnik skarżącej wniósł o uchylenie tej decyzji oraz decyzji objętej wnioskiem wznowienie lub stwierdzenie nieważności skarżonej decyzji, zarzucając naruszenie art. 120, art. 121 i art. 122 ustawy Ordynacja podatkowa. W uzasadnieniu pełnomocnik skarżącej wskazał, że podstawą wszczęcia postępowania wznowieniowego przez organ celny było zaistnienie nowych okoliczności w sprawie, które w sposób oczywisty wskazują na fakt wywiezienia za granicę towaru w stosunku, do którego określono należności celne. Decyzja wydana przez organ celny powinna być więc wycofana z obrotu prawnego, a brak prawnych możliwości w tym zakresie nie zwalnia organu od wszczęcia z urzędu innego rodzaju postępowania jakim jest postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji.
Dyrektor Izby Celnej decyzją z 29 grudnia 2005 r. na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 w związku z art. 240 § 1 pkt 5 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 1237 poz. 926 ze zm.) w związku z art. 262 ustawy z 9 stycznia 1997 r. Kodeks celny (Dz. U. Nr 23poz. 117 ze zm.) oraz art. 26 ustawy z 19 marca 2004 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo celne (Dz. U. Nr 68 poz. 623) utrzymał w mocy zaskarżona decyzję.
Organ ten w uzasadnieniu decyzji stwierdził, że instytucja wznowienia postępowania ma na celu stworzenie prawnej możliwości ponownego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego i podjęcia rozstrzygnięcia w sprawie zakończonej decyzją ostateczną, jeżeli postępowanie przed organami podatkowymi było dotknięte wadami procesowymi, wyliczonymi wyczerpująco w art. 240 Ordynacji podatkowej. Zdaniem organu odwoławczego prawidłowo organ pierwszej instancji uznał, że w sprawie tej nie została spełniona przesłanka określona w art. 240 § 1 pkt 5 ustawa Ordynacja podatkowa.
Nie można bowiem mówić o nowych okolicznościach, w sytuacji powoływania faktów, które powstały już po wydaniu decyzji, nawet gdyby te fakty miały wpływ na rozstrzygniecie sprawy. Pisma przedłożonego przez stronę wynika, ze [...] A. Ś. wwiózł przez przejście graniczne B. na terytorium B. samochód objęty decyzją o wznowienie postępowania, która została wydana [...]. Fakt wyprowadzenia towaru poza polski obszar celny nastąpił więc po uregulowaniu jego sytuacji prawnej wskazaną decyzją i nie istniał w dniu wydania decyzji. Zarzuty strony dotyczące decyzji z [...] zdaniem tego organu podlegają w toku postępowania dotyczącego wznowienia o tyle, o ile wypełniłyby przesłanki wymienione w art. 240 ustawy Ordynacja podatkowa. Żaden z zarzutów, czy argumentów strony nie wypełnia przesłanek do wznowienia. Postanowienie o wznowieniu postępowania zostało doręczone stronie 11 marca 2005 r., o czym świadczy znajdujące się w aktach zwrotne poświadczenie odbioru.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na wskazaną wyżej decyzję "F" wniosła o jej uchylenie oraz uchylenie decyzji organu pierwszej instancji, a także decyzji objętej wnioskiem o wznowienie.
W uzasadnieniu skargi skarżąca błędne uznanie, iż przedłożone przez nią dowody nie dają podstaw do przyjęcia, że procedura tranzytu nie została zakończona. Brak prawnych możliwości wskazywanych przez organ celny w uzasadnieniu skarżonej decyzji, nie zwalnia zdaniem skarżącej organu celnego od wszczęcia z urzędu innego postępowania w celu uchylenia decyzji, która nałożyła na stronę obowiązek o charakterze pieniężnym. Brak wypełnienia powyższego czyni przeprowadzone postępowanie niezgodne z zasadami określonymi w art. 120 ustawy Ordynacja podatkowa. Ponadto skarżąca podniosła, że decyzja określająca kwotę cła wydana została z naruszeniem art. 210 § 1 pkt 6 Ordynacji podatkowej, bowiem brak jest w niej uzasadnienia faktycznego dla zastosowania normy prawnej w zakresie określenia wartości celnej towaru na podstawie art. 29 kodeksu celnego.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko.
Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje:
Skarga nie jest zasadna. Zaskarżona decyzja nie narusza bowiem prawa.
Sądy administracyjne ze względu na treść art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153 poz. 1269) i art. 3 § 1 i §2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153 poz. 1270 ze zm.).dokonują kontroli działalności administracji publicznej poprzez orzekanie w sprawach skarg na decyzje i akty wymienione w art. 3 § 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r.
Przedmiotem skargi jest decyzja wydana w postępowaniu o wznowienie postępowania, które to postępowanie należy do postępowań nadzwyczajnych.
W postępowaniu tym przedmiotem badania są przesłanki określone w art. 240 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa. Celem tego postępowania nie jest ponowne merytoryczne rozpoznanie sprawy, a jedynie badanie istnienia przesłanek uzasadniających wznowienie postępowania. Przesłanki te zostały w sposób wyczerpujący wymienione we art. 240 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa. Inne więc okoliczności nie mogą stanowić podstawy wznowienia postępowania Postępowanie o wznowienie postępowania składa się z dwóch etapów, co wyraźnie wynika z treści art. 243 § 1 i § 2 ustawy Ordynacja podatkowa. Pierwszy etap postępowania sprowadza się do badania dopuszczalności wznowienia. Na tym etapie przedmiotem badania jest to, czy wniosek pochodzi od osoby uprawnionej, czy został złożony w terminie, czy opiera się na ustawowej podstawie wznowienia, a także, czy dotyczy decyzji ostatecznej. Etap ten kończy się albo wydaniem postanowienia o wznowieniu, jeżeli warunki formalne zostały spełnione (art. 243 § 1), albo wydaniem decyzji o odmowie wznowienia, gdy warunki formalne nie zostały spełnione (art. 243 § 3).
W razie dopuszczalności wznowienia postanowienie o wznowienie stanowi podstawę do przeprowadzenia przez organ postępowania co do przesłanek wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia sprawy (art. 243 § 2). W aktach na k.57 znajduje się postanowienie Dyrektora Izby Celnej z [...] o pozostawieniu bez rozpatrzenia odwołania skarżącej od decyzji z [...]. wraz dowodem doręczenia tego postanowienia. Słusznie więc organ uznał, że warunki formalne wniosku o wznowienie zostały spełnione, doręczając przy tym stronie postanowienie o wznowieniu postępowania (vide k. 64 65 akt).
W sprawie tej wniosek o wznowienie oparty został na przesłane określonej w art. 240 § 1 pkt 5 ustawy Ordynacja podatkowa. Zgodnie z tym przepisem wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw nowe okoliczności lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nie znane organowi, który wydał decyzję. Nowe dowody i okoliczności stanowiące podstawę wznowienia muszą więc istnieć jak słusznie uznały organy w dniu wydania decyzji. Skarżąca wnosząc o wznowienie postępowania powołała się na pismo Państwowego Komitetu Republiki B. wydane 29 lipca 2004 r., z którego wynika, że samochód objęty decyzją, której dotyczy wniosek o wznowienie opuścił polski obszar celny 9 czerwca 2004 r. Skoro decyzja określająca dług celny wydana została wydana [...] to prawidłowo organy uznały, że fakt wywiezienia samochodu poza polski obszar celny 9 czerwca 2004 r. nie jest nową okolicznością, czy nowym dowodem, o którym mowa we wskazanym wyżej przepisie. Okoliczność ta nastąpiła już bowiem po wydaniu decyzji i nie stanowi wobec tego ustawowej podstawy wznowienia postępowania.
Wobec tego, że postępowanie o wznowienie należy do trybów nadzwyczajnych i nie może ono prowadzić do ponownego merytorycznego badania sprawy zarzuty skarżącej dotyczące braku uzasadnienia w decyzji określającej dług celny odnośnie ustalenia wartości celnej towaru w tym postępowaniu nie mają znaczenia.
Dla oceny prawidłowości zaskarżonej decyzji nie mają też znaczenia zarzuty skarżącej co do obowiązku wszczęcia przez organ innego postępowania w celu wyeliminowania z obrotu decyzji określającej dług celny. Kompetencje sądów administracyjnych określają wskazane wyżej przepisy. Jeżeli skarżąca uważa, że organ ma obowiązek wszcząć z urzędu inne postępowanie nadzwyczajne, a tego nie czyni to skarżącej przysługuje zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skarga na bezczynność, ale po wyczerpaniu środków zaskarżenia, o których mowa w art. 53 tej ustawy.
Nie znajdując więc podstaw do uwzględnienia skargi, skargę jako niezasadną należało stosownie do treści art. 151 ustawy- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oddalić.