Uzasadnienie
Sygn. akt I SA/Sz [...]
Uzasadnienie
Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia z dnia 22.12.2017 r. nr [...] wydaną na podstawie art. 233 § 1 pkt 1, art. 21 § 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. 2017 poz. 201 ze zm.) dalej: "O.p.", art. 1a ust. 1 pkt 3, art. 2 ust. 1, art. 3 ust. 1 art. 4, art. 6 ust. 9 pkt 1, 2 i 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. 2017 poz. 1785 ze zm.) dalej: "u.p.o.l." po rozpoznaniu sprawy z odwołania [...] S.A. z siedzibą w W., od decyzji Prezydenta [...] z dnia 6.09.2017 r. określającej [...] S.A. z siedzibą w W. wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości za okres od stycznia 2012 roku do grudnia 2012 roku w wysokości [...] zł, utrzymało w mocy decyzję organu podatkowego I instancji
Zaskarżoną decyzją Prezydent Stargardu (dalej: "organ I instancji") określił [...] S.A. z siedzibą w W. (dalej: "Spółka") wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości za okres od stycznia do grudnia 2012 r. w wysokości [...] zł, płatne 12 ratach, w tym pierwsza rata w wysokości [...] zł płatna do 31.01.2017 r. i następne - każda po [...] zł każda płatna do 15 dnia każdego miesiąca, począwszy od 15.02.2017 r.
W uzasadnieniu organ I instancji opisał kolejno prowadzone postępowanie i gromadzone w sprawie dowody, w tym korekty deklaracji na 2012 rok i wskazał poszczególne zmiany powierzchni przedmiotów opodatkowania, które stanowiły przyczyny składania korekt. Organ I instancji wymienił ponadto wszystkie dopuszczone w sprawie dowody, które przyczyniły się do wyjaśnienia sprawy.
Uzasadniając podjęte rozstrzygnięcie, organ I instancji wskazał, iż zgromadzony w postępowaniu podatkowym na rok 2012 materiał dowodowy, wykazuje wiele istotnych różnic co do zakresu i powierzchni podstaw opodatkowania w stosunku do dotychczasowego opodatkowania nieruchomości przez Spółkę.
Organ I instancji, nawiązując do postępowania w przedmiocie stwierdzenia nadpłaty w podatku od nieruchomości za rok 2012 wskazał, że mając w dyspozycji dokumenty, dopuszczone w niniejszym postępowaniu jako materiał dowodowy, organ stwierdził, że rampa ze względu na niedostateczny stan techniczny, od 10 lat nie jest i nie może być wykorzystywana do prowadzenia działalności gospodarczej.
Kolejnym przedmiotem opodatkowania, dla którego Spółka we wniosku z 22.12.2014 r. o stwierdzenie nadpłaty, dokonała zmiany klasyfikacji, są wiaty magazynowe, zlokalizowane w S. przy ul. [...] o numerze inwentarzowym [...] - Wiata l oraz przy ul. [...] - [...] - Wiata II.
Organ stwierdził, zgodnie ze stanowiskiem Spółki, iż obiekt ten (Wiata II) stanowi budowlę. Cechy charakteryzujące "wiatę" przy ul. [...] (Wiata I) (konstrukcja stalowa, słupowo- kratowa, słupy osadzone w fundamentach betonowych, trwale związane z gruntem, ściany oraz dach obudowane z blachy ocynkowanej trapezowej), uzasadniają zakwalifikowanie jej do "obiektu budowlanego" o którym mowa w art. 3 pkt 1 ustawy - Prawo budowlane, nie będącego obiektem małej architektury.
Organ dokonał także ustaleń co do opodatkowania budynku garażowego zlokalizowanego na działce nr [...], lokalu użytkowego o powierzchni użytkowej 102,92 m2 zlokalizowanego na działce nr [...], nieruchomości na działce nr [...] Stargard 10 pod nazwą "Budynek portierni, wartowni, dyspozytorni" a także gruntów tych działek.
Dalej organ wskazał, że w deklaracji na podatek od nieruchomości za 2012 rok i korektach do niej, ww. Spółka dla części gruntów zastosowała stawkę o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. c u.p.o.l., właściwą dla "gruntów pozostałych". Według korekty deklaracji z 30.11.2012 r., do stawki pozostałej deklarowane były grunty o następujących powierzchniach: 21.774,90 m2 za okres od stycznia do lipca, 21.361,90 m2 za okres od sierpnia do października i 21.170,40m2 za okres od listopada do grudnia 2011 r. Po przeprowadzeniu postępowania organ stwierdził, że poza przesłankami dotyczącymi położenia tych nieruchomości, podatnik nie wskazał rodzaju względów technicznych, które kwalifikowałyby do zastosowania stawki podatkowej o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. c u.p.o.l. Powołując się na treść wyroku NSA z dnia 12 grudnia 2012 r., II FSK 742/11, wyroku NSA z dnia 6 grudnia 2011 r. II FSK 1116/10, organ I instancji stwierdził, że dla gruntów działek nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] o łącznej powierzchni 4.066,76 m2, brak jest podstaw, dla opodatkowania ich "stawką pozostałą" wynikającą ze "względów technicznych".
Odnosząc się do art. 7 ust. 1 pkt 6 u.p.o.l. organ wyjaśnił, że ze zwolnienia o którym mowa korzystają w podatku od nieruchomości grunty i budynki wpisane indywidualnie do rejestru zabytków, pod warunkiem ich utrzymania i konserwacji, zgodnie z przepisami o ochronie zabytków, z wyjątkiem części zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej. Mając na uwadze charakter nieruchomości wpisanej do rejestru zabytków, organ oparł się na wyroku WSA w Krakowie z dnia 22 października 2015 r. sygn.: I SA/Kr 1022/15, wskazując, iż na dokumenty zgromadzone w aktach sprawy, tj. z decyzji Wojewódzkiego Urzędu Ochrony Zabytków w S. z dnia 21 grudnia 2002 r. L.dz. [...] w sprawie wpisania dobra kultury do rejestru zabytków, decyzji Z. Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w S. z 22 stycznia 2007 r., znak: [...] oraz pisma WUOZ w S. z 12 grudnia 2012 r. znak: [...]
Biorąc powyższe pod uwagę organ I instancji stwierdził, że w 2012 roku budynek dworca jak i gruntów ww. działek, z wyjątkiem ich części zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej, podlegają zwolnieniu na mocy art. 7 ust. 1 pkt 6 u.p.o.l.
W ramach prowadzonego postępowania analizie poddano nieruchomość zabudowaną którą stanowi działka nr [...], obręb nr [...], na której zlokalizowany jest D. K. K.. Uwzględniając wyjaśnienia Spółki organ I instancji stwierdził o zasadności zastosowania stawek podatkowych w części do powierzchni jak dla budynków mieszkalnych, zwolnienie na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 14 u.p.o.l, związanej z prowadzeniem działalności gospodarczej.
Tożsame stanowisko organ I instancji przedstawił w stosunku do gruntów, które Podatnik kwalifikował do stawki "pozostałej" ze względu na fakt, iż na działce [...] położony jest D. K. K., który jest deklarowany jako budynek użyteczności publicznej. Zdaniem organu, grunty ww. działki, niebędące użytkami rolnymi, gruntami zadrzewionymi i zakrzewionymi na użytkach rolnych lub lasami, a będące w posiadaniu przedsiębiorcy, kwalifikują się do objęcia ich stawkami "związanymi z prowadzeniem działalności gospodarczej". Jednak z uwagi na fakt, iż budynek zlokalizowany na terenie tej działki w przeważającym zakresie zajmowany jest na prowadzenie nieodpłatnej statutowej działalności pożytku publicznego przez organizacje pożytku publicznego, organ uznał o podstawie do zastosowania dla wydzielonej przez Spółkę części gruntów działki nr [...], zwolnienia na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 14 u.p.o.l.
Organ I instancji nie znalazł także przesłanek umożliwiających wyłączenie 518,65 m2 budynków gospodarczych, ze wskazaniem ich powierzchni, lokalizacji, nr działki i nr inwentarzowego. "ze względu na zły stan techniczny" o którym mowa w art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. W tym zakresie organ I instancji powołał się ponadto na orzecznictwo sądowo-administracyjne.
Organ podał dalej, że w wydanej decyzji wykluczone zostały przesłanki do zastosowania niższej stawki ze względów technicznych. Jednakże w odniesieniu do budynków gospodarczych zlokalizowanych na działkach numer: [...] (ul. [...]), [...] (ul. [...]), [...] (ul. [...]), [...] (ul. [...]) i [...] mimo, iż są w dobrym stanie technicznym (o czym świadczą protokoły), znajduje uzasadnienie przyjęcie preferencyjnej stawki dla "budynków pozostałych" ze względu na faktyczne i celowościowe wykorzystywanie tych budynków przez lokatorów budynków mieszkalnych zlokalizowanych na ww. nieruchomościach.
Organ I instancji wyjaśnił także, że w ramach prowadzonych czynności sprawdzających, na jaw wyszła okoliczność zajęcia nieruchomości, stanowiącej zabudowaną działkę numer [...], obręb 10 na działalność gospodarczą w zakresie stacji paliw. Stąd zastosowano stawkę podatku uchwalonej przez Radę Miejską w S. S. w uchwale Nr [...] z dnia 30 sierpnia 2011 r.
Ponadto do postępowania podatkowego dopuszczony został dowód w postaci umowy sprzedaży, sporządzonej Aktem Notarialnym Rep. A Nr [...] z 12.03.2015 r., której przedmiotem była zabudowana działka nr [...], położona w obrębie nr [...]. Mając do dyspozycji zebrany materiał dowodowy w przypadku budynków posadowionych na tej działce, organ podatkowy przyjął do podstawy opodatkowania dane zawarte w ww. umowie sprzedaży, gdyż wskazane w niej powierzchnie użytkowe odzwierciedlają dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków i wynikają z oświadczenia przedstawicieli "[...]" SA.
Dalej organ wskazał, że z umowy przeniesienia prawa wieczystego użytkowania gruntu, sporządzonej Aktem Notarialnym Rep. A Nr [...] z dnia 7.10.2013 r. wynika, że działka nr [...] zabudowana jest 1-kondygnacyjnym budynkiem niemieszkalnym o pow. zabudowy 32 m2 i pow. użytkowej 25 m2, będącym budynkiem trafostacji, który znajduje się we własności przedsiębiorstwa E. O. Sp. z o.o. z siedzibą w P. (nie należy do części składowych nieruchomości gruntowej na podstawie art. 49 § 1 K.c.). Na podstawie ww. umowy przedstawiciele [...] S.A. przenoszą na rzecz nabywcy prawo wieczystego użytkowania gruntu, stanowiącego działkę nr [...]. Mając na uwadze powyższe przedmiot opodatkowania stanowią grunty działki nr [...], bez budynku trafostacji.
W zakresie opodatkowania budynków zlokalizowanych na działce nr [...], obręb nr [...], organ podatkowy I instancji na podstawie materiału dowodowego (umowa sprzedaży i ustanowienia służebności przesyłu, sporządzona Aktem Notarialnym Rep. A Nr [...]) przyjął za zasadne opodatkowanie powierzchni - zgodnie ze wskazaniem Spółki.
Co do posadowionego na działce nr [...], obręb 10 garażu o powierzchni użytkowej 15,82 m2 zasadnym, zdaniem organu I instancji było opodatkowanie ww. budynku od jego faktycznej powierzchni użytkowej (bez zaokrągleń).
Z kolei co do działki nr [...] (symbolu Bi) zabudowanej budynkiem niemieszkalnym (handlowo-usługowym) o pow. zabudowy 149 i budynkiem niemieszkalnym (handlowo-usługowym) o pow. zabudowy 347 m2 organ przyjął zgodnie z wyjaśnieniami Spółki, że rzeczywista powierzchnia użytkowa tych budynków wynosi 432,67 m2, z czego budynek o id.bud.:[...] posiada 131,50 m2, natomiast budynek o id.bud.:[...] posiada 301,18 m2 powierzchni użytkowej, co jest zgodne z ewidencją gruntów i budynków i zostało uwzględnione w podstawie opodatkowania.
Co do budynku o funkcji inne niemieszkalne zlokalizowanego na działce nr [...], obręb 6 w związku z art. 4 ust. 2 u.p.o.l., organ uznał wyjaśnienia Spółki o wysokości w świetle.
Mając na uwadze zmiany powierzchni użytkowych budynków zlokalizowanych na działce nr [...] przy ul. [...], gdzie m.in. zlokalizowany jest sporny obiekt, będący przedmiotem wniosku Spółki o stwierdzenie nadpłaty, organ I instancji wskazał na dokumenty świadczące o tej zmianie (inwentaryzacja). Podjęte czynności nie miały związku ze zmianą stanu budynków, ich likwidacją lub sprzedażą lecz dotyczyły stwierdzenia poprawności powierzchni użytkowej istniejących na tej działce zabudowań. W związku z faktem, iż zmniejszenie dotyczyło znacznej powierzchni użytkowej budynków zlokalizowanych na terenie działki nr [...]. Przedstawione i udokumentowane powierzchnie, zostały uwzględnione w decyzji organu, w podstawie opodatkowania budynków zlokalizowanych na działce nr [...]. Nawiązując do pojawiającej się różnicy w powierzchni użytkowej spornego budynku "wiaty magazynowej", który wykazywany jest w materiale dowodowym od pow. 2.325 m2 i 2.300 m2, stwierdza się, że ostatecznie przyjmuje się do opodatkowania 2.300 m2, gdyż wynika to dokumentacji inwentaryzacyjnej.
Organ nie zakwestionował sposobu deklarowania działek nr [...] (ul. W.) i nr [...] (ul. [...]). Co do części dla działki nr [...] organ uznał, że nie spełnia kryteriów, aby mogła być zakwalifikowana jako grunt zajęty pod pasy drogowe dróg publicznych w rozumieniu przepisów o drogach publicznych oraz zlokalizowane w nich budowle, gdyż jest związana z prowadzeniem działalności gospodarczej Spółki. Zatem teren działki nr [...], może być utożsamiany z drogą wewnętrzną, nie zaś publiczną dla której przewiduje się wyłączenie z opodatkowania podatkiem od nieruchomości
Dalej organ wskazał, że w prowadzonym postępowaniu przedmiot opodatkowania stanowią nieruchomości będące w posiadaniu Spółki, w tym grunty działek nr [...], [...], [...] wraz z budynkami i budowlami, które są przedmiotem umowy [...] Mając na uwadze przedstawione wyjaśnienia, organ podatkowy stwierdził, iż nie są one spójne ze stanowiskiem Zarządu [...] S.A. wyrażonym w piśmie znak: [...] z dnia 18 lutego 2016 r., skierowanym do Ministerstwa Infrastruktury i Rozwoju, a dotyczącym projektu ustawy o zmianie ustawy o transporcie kolejowym oraz niektórych innych ustaw.
W tym miejscu należy zatem przywołać treść archiwalną art. 17 §1, 6, 7, 7a ustawy o komercjalizacji, restrukturyzacji i prywatyzacji przedsiębiorstwa państwowego "[...]" (Dz. U. z 2000 r, Nr 84, póz. 948 ze z m.). Organ uznał, że na mocy art. 3 ust. 1 u.p.o.l. która nie uległa zmianie, [...] S.A. jest podatnikiem w zakresie podatku od nieruchomości, jako właściciel i użytkownik wieczysty nieruchomości. Z kolei podmiot - [...] SA, który zarządza i włada nieruchomościami objętymi umową D-50 nie jest posiadaczem samoistnym, jak podnosi Spółka i takiego przymiotu nie zmienia umowa restrukturyzacyjna czy prywatyzacyjna.
Odrębną kwestię stanowi zwolnienie od podatku od nieruchomości na mocy obowiązującej w roku 2012 treści art. 7 ust. 1 u.p.o.l. W toczącym się postępowaniu, wraz z pismem z dnia 27.04.2017 r., Spółka przedłożyła tabelaryczne zestawienia gruntów, budynków i budowli za lata 2012, 2013, 2014, będących przedmiotem niniejszej umowy. Stan budynków nie budzi wątpliwości organu podatkowego, jednak z uwagi na niezgodności geodezyjne, analizie poddany został stan gruntów przekazanych na podstawie umowy D-50 do spółki [...] S.A.
W wyniku przeprowadzonej analizy wyciągów z załączników do umowy D-50 wynika, że nie jest możliwe ustalenie rodzaju, wartości, czy powierzchni dla budynków i budowli, zlokalizowanych na terenie miasta S.. Wobec powyższego zestawienia sporządzone przez spółkę [...] S.A. i przekazane organowi przez spółkę [...] S.A. w dniu 2.05.2017 r., a dotyczące środków trwałych położonych na terenie miasta S., dla organu stanowią wiarygodny i rzetelny dowód do określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości dla budynków i budowli. Z kolei grunty wykazane w zestawieniu nieruchomości, zawartym w wyciągu z załącznika nr [...], według stanu na 1.01.2012 r. i 29.02.2012 r., są rzetelne i zgodne z danymi przedstawianymi przez [...] S.A. w deklaracji na podatek od nieruchomości na 2012 rok oraz w korekcie deklaracji od 11.2012 r. z dnia 09.03.2012 r. Zmiana wykazana w korekcie deklaracji dotyczyła zmniejszenia powierzchni gruntów zwolnionych o 2.735 m2 (działka nr [...], obręb 10), na podstawie Aneksu nr [...] podpisanego do Umowy D-50 w dniu 29.02.2012 r.
Poza gruntami i budynkami, przedstawionymi w powyższej tabeli, przedmiot opodatkowania stanowią również budowle. Z wykazów budowli, przedstawionych organowi podatkowemu w dniu 10.02.2012 r. wynika, że budowlami podlegającymi opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości o łącznej wartości [...] zł i podlegającymi zwolnieniu o łącznej wartości [...] zł są m.in.: płace drogi, ogrodzenia, sieci wodociągowe, kanalizacyjne, energetyczne, fundamenty, rampy, oświetlenie, zbiorniki, rampy, tory. Wartość budowli podlegających opodatkowaniu organ podatkowy ustalił w oparciu o wartość deklarowaną przez Spółkę, tj. [...] zł, z wyłączeniem z ich podstawy rampy zlokalizowanej przy ul. [...] o numerze inwentarzowym [...] o wartości [...] zł i przyjęciem wartości wiat, zlokalizowanych przy ul. [...] (dz.nr [...]) o nr inwentarzowym [...] i [...], które nie posiadają cech budynku.
Z kolei wartość budowli zwolnionych przyjęta została z korekty deklaracji na podatek od nieruchomości za 2012 rok nr [...] z 2.01.2015 r. W wyjaśnieniach dotyczących korekt deklaracji na podatek od nieruchomości za lata 2010-2014, złożonych 19.01.2015 r. Spółka wyjaśniła, iż od października 2011 r. deklaruje tory o wartości początkowej [...] zł jako budowie podlegające zwolnieniu, które zostały wyłączenie z Umowy D-50, na skutek zmian wprowadzonych Aneksem nr [...] z 29.09.2011 r., przyjmując do zwolnienia nową wartość [...] zł.
Z uwagi na fakt, iż wysokość zobowiązania podatkowego jest inna niż wykazana przez Spółkę [...] S.A. z siedzibą w W. w deklaracjach na podatek od nieruchomości za 2012 rok, organ podatkowy wydał decyzję, w której określił wysokość zobowiązania podatkowego. Biorąc pod uwagę rozstrzygnięcia faktyczne i prawne poczynione w stosunku do ww. przedmiotów opodatkowania, w tym obiektu spornego, będącego przedmiotem wniosku Pełnomocnika spółki z 22.12.2014 r. o stwierdzenie nadpłaty, jak również zmiany stanu faktycznego, organ podatkowy po zastosowaniu stawek podatku od nieruchomości określonych w uchwale Nr [...] Rady Miejskiej w S. S. z dnia 30 sierpnia 2011 r., określił firmie [...] S.A. z siedzibą w W. podatek od nieruchomości za rok 2012.
Od ww. decyzji Spółka się odwołała do Samorządowego Kolegium Odwoławczego. Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie znalazło podstaw do uwzględnienia zarzutów odwołania i po rozpoznaniu sprawy utrzymało zaskarżoną decyzję organu I instancji w mocy.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie Spółka zarzuciła naruszenie:
- 1. art. 59 § 1 pkt 9 i aft. 70 § 1 w zw. z art. 208 § 1 O.p. poprzez wydanie decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego po upływie terminu przedawnienia;
- 2. art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. w związku z art. 5 ust 1 pkt 1 lit. a) i c) u.p.o.l. poprzez uznanie, że działki [dalej łącznie: Działki] nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] powinny być opodatkowane stawką właściwą dla gruntów związanych z działalnością gospodarczą podczas gdy nie mogą być one wykorzystane przez Spółkę w prowadzonej działalności z przyczyn technicznych, a zatem powinny być opodatkowane z uwzględnieniem stawki, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. c) u.p.o.l.;
- 3. art. 2 ust. 1 pkt 3 upoi w związku z art. 253 § 1 ustawy z 23 kwietnia 1964 r Kodeks cywilny poprzez uznanie, że Spółka jest podatnikiem w odniesieniu do budynku posadowionego na działce nr [...], obręb ewidencyjny 5, [dalej: Budynek dzierżawcy], podczas gdy budynek ten nie stanowi własności Spółki;
- 4. art. 2 ust. 1 pkt 2 i 3 w związku z definicjami budynku i budowli z art. la ust. 1 pkt 1 i 2 u.p.o.l. poprzez ich błędną wykładnię, tj. niezasadne uznanie wiaty magazynowej, zlokalizowanej w S. S. przy ul. [...] o nr inwentarzowym [...] [dalej: Wiata przy ul. [...]] za budynek i w konsekwencji niewłaściwe opodatkowanie;
- 5. art. 3 ust. 1 pkt 2 i 3 u.p.o.l. w związku z art. 336 i 339 kc poprzez ich błędną wykładnię polegającą na uznaniu, że to [...], a nie [...] S.A. [dalej: P.] występuje w charakterze podatnika podatku od nieruchomości w zakresie nieruchomości będących w posiadaniu P. na podstawie umowy z 27 września 2001 r. nr [...] [dalej: Umowa D50], a w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie ww. przepisów;
- 6. art. 3 ust. 1 pkt 4 lit. a) u.p.o.l. poprzez bledną wykładnię polegającą na uznaniu, że P. nie jest podatnikiem przedmiotu opodatkowania jakim są nieruchomości będące w posiadaniu P. na podstawie Umowy D50.
Biorąc pod uwagę powyższe, wniosła o uchylenie decyzji oraz umorzenie przedmiotowego postępowania.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zaskarżona decyzja narusza prawo w sposób uzasadniający wyeliminowanie jej z obrotu prawnego na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i lit. c) p.p.s.a., tj. narusza przepis prawa materialnego (art. 70 § 1 O.p.) i przepisy postępowania (art. 211 i 212 O.p.). Decyzja określająca zobowiązanie w innej wysokości niż zadeklarował podatnik mogła bowiem wywrzeć skutki prawne dopiero po upływie terminu przedawnienia, a w tym momencie 2 stycznia 2018 r. organ nie był już uprawniony do określenia zobowiązania podatkowego.
Jednocześnie, ze względu na to, że zarzut związany z przedawnieniem zobowiązania jest "najdalej idący w skutkach", odnoszenie się do pozostałych zarzutów skargi w szczególności odnoszących się do kwestii zupełności materiału dowodowego oraz jego ocenę wobec uchylenia decyzji jest zatem przedwczesne.
W pierwszym rzędzie należy odnotować, że w tej sprawie termin przedawnienia zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2012 r. upływał z końcem roku 2017 r.
Zgodnie bowiem z art. 70 § 1 O.p., zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku.
W celu określenia terminu płatności podatku od nieruchomości, w przypadku osób prawnych, należy odwołać się do przepisu art. 6 ust. 9 pkt. 3 u.p.o.l., zgodnie z którym osoby prawne są obowiązane wpłacać obliczony w deklaracji podatek od nieruchomości - bez wezwania - na rachunek budżetu właściwej gminy, w ratach proporcjonalnych do czasu trwania obowiązku podatkowego, w terminie do dnia 15 każdego miesiąca.
Decyzja organu I instancji określająca zobowiązanie podatkowe w niniejszej sprawie została wydana i doręczona stronie przed upływem terminu przedawnienia. Decyzja organu odwoławczego została wydana w dniu 22 grudnia 2017 r., jednakże doręczono ją dopiero 2 stycznia 2018 r. – co wynika ze zwrotnego poświadczenia odbioru przesyłki.
W uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 września 2014 r., II FPS 4/13 stwierdzono, że w świetle art. 70 § 1 i art. 208 § 1 oraz art. 233 § 1 pkt 2 lit. a) O.p. w brzmieniu obowiązującym od 1 września 2005 r., po upływie terminu przedawnienia nie jest dopuszczalne prowadzenie postępowania podatkowego i orzekanie o wysokości zobowiązania podatkowego, które wygasło przez zapłatę (art. 59 § 1 pkt 1 O.p.).
Decyzja organu odwoławczego została wydana przed upływem terminu określonego w art. 70 § 1 O.p. Data wydania decyzji jest niezbędnym elementem decyzji podatkowej (art. 210 § 1 pkt 2 O.p.). Wynika z niej jaki stan faktyczny i prawny został uwzględniony przy jej wydawaniu. Skoro decyzja była wydana w 22 grudnia 2017 r., to możliwe było jej wydanie, zobowiązanie podatkowe nie wygasło jeszcze wówczas w wyniku przedawnienia, a organ nie był uprawniony ani zobowiązany do antycypowania, że decyzji nie uda się doręczyć przed upływem terminu przedawnienia. Tym samym nie był zobowiązany do uchylenia decyzji organu pierwszej instancji i umorzenia postępowania na podstawie art. 233 § 1 pkt 2 lit. a) O.p.
Jednakże data wydania decyzji nie jest równoznaczna z momentem, od którego decyzja wywiera skutki prawne. Zgodnie z art. 212 O.p., poza wyjątkiem, dotyczącym decyzji, o których mowa w art. 67d, decyzja wiąże organ od chwili jej doręczenia stronie. Dopiero od tego momentu wywiera ona skutki prawne. Do momentu doręczenia decyzja może być zmieniona bez konieczności wdrożenia procedur prawnych dotyczących zmiany lub uchylenia decyzji. Dopóki zatem decyzja określająca zobowiązanie podatkowe w wysokości innej niż zadeklarowana przez podatnika nie zostanie doręczona jej adresatowi, obowiązuje domniemanie, że podatnik prawidłowo określił w deklaracji zobowiązanie i podatek do zapłaty (art. 21 § 3 O.p.). Dla ustalenia, czy skutek decyzji w postaci określenia zobowiązania podatkowego nastąpił przed upływem terminu przedawnienia, istotna jest zatem data doręczenia decyzji, a nie data jej wydania (pogląd taki wyrażony został w wyrokach Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia: 22 kwietnia 2014 r., II FSK 2466/14, z dnia 6 maja 2015 r., II FSK 333/14, z dnia 15 kwietnia 2016r., II GSK 1214/14, z dnia 6 maja 2015 r., II FSK 302/14, z dnia 9 czerwca 2016 r., II FSK 1683/14 – CBOSA).
Zasadnie w związku z tym podniesiono w skardze zarzut przedawnienia zobowiązania podatkowego, choć z uwagi na niewskazanie podstawy prawnej tego zarzutu – stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. - wymaga on doprecyzowania, że doszło do naruszenia art. 70 § 1 w związku z art. 211 i 212 O.p. Decyzja określająca zobowiązanie w innej wysokości niż zadeklarował to podatnik mogła bowiem wywrzeć skutki prawne dopiero z dniem doręczenia - a więc 2 stycznia 2018 r., tj. po upływie terminu przedawnienia. W tym zaś momencie organ nie był już uprawniony do określenia zobowiązania podatkowego.
Z tego powodu decyzja organu odwoławczego podlega wyeliminowaniu z obrotu prawnego na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i lit. c) p.p.s.a. - jako naruszająca przepis prawa materialnego (art. 70 § 1 O.p.) i przepisy postępowania (art. 211 i 212 O.p.) w sposób mający wpływ na wynik sprawy (por. wyrok NSA z dnia 24 kwietnia 2008 r., II FSK 340/07, Lex nr 471227).
W postępowaniu ponownym organ będzie związany zaprezentowaną przez Sąd wykładnią przepisów prawa (art. 153 p.p.s.a.). Po zweryfikowaniu kwestii ewentualnego zawieszenia lub przerwania biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego (art. 70 § 2 O.p. i nast.) rozstrzygnie możliwość merytorycznego orzekania w niniejszej sprawie. Akta sprawy (art. 133 § 1 p.p.s.a.) nie pozwalają bowiem na kategoryczne wypowiedzenie się przez Sąd w przedmiocie umorzenia postępowania podatkowego (art. 145 § 3 p.p.s.a.), z uwagi na brak danych co do okoliczności powodujących zawieszenie lub przerwę biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego.
O kosztach postępowania w kwocie [...]zł Sąd orzekł na podstawie art. 200, 205 § 2 p.p.s.a. Na tę kwotę złożył wpis w wysokości [...] zł, równowartość opłaty skarbowej od pełnomocnictwa w wysokości [...] zł oraz wynagrodzenie pełnomocnika będącego adwokatem w kwocie [...]zł – stanowiące wynagrodzenie wynikające z § 3 ust. 1 pkt 1 lit. f rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 31 stycznia 2011 r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz szczegółowych zasad ponoszenia kosztów pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego z urzędu (Dz.U. z 2011 r., Nr 31, poz. 153).