Uzasadnienie
Skarżący G. G. w dniu 27 marca 2013 r. złożył osobiście w siedzibie organu skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w S. z dnia 20 grudnia 2012 r. w przedmiocie zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych za 2007 r. od dochodów nieznajdujacych pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów lub pochodzących ze źródeł nieujawnionych.
W odpowiedzi na powyższą skargę Dyrektor Izby Skarbowej w S. wniósł o jej odrzucenie.
Pismem z dnia 29 kwietnia 2013 r. skarżący zwrócił się o zwolnienie od uiszczenia wpisu sądowego od wniesionej skargi.
Postanowieniem z dnia 16 maja 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w S. odrzucił skargę G. G. jako wniesioną z uchybieniem terminu oraz oddalił wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie kosztów sądowych z uwagi na oczywistą bezzasadność skargi. Powyższe postanowienie zostało doręczone skarżącemu w dniu 27 maja 2013 r.
Pismem z dnia 20 maja 2013 r. Dyrektor Izby Skarbowej w S. przekazał do tut. Sądu m.in. wniosek skarżącego z dnia 13 maja 2013 r. o przywrócenie terminu do złożenia skargi. W motywach wniosku skarżący powołał się na szereg w jego ocenie niezawinionych przez niego okoliczności faktycznych, które wystąpiły w trakcie postępowania odwoławczego, jak i przed i po wydaniu zaskarżonej decyzji z dnia 20 grudnia 2012 r., które uniemożliwiły mu jej wcześniejsze odebranie, a związanych z podróżą i pobytem poza granicami kraju (w tym hospitalizacją na terenie G.) w okresie od 9 grudnia 2012 r. do 26 stycznia 2013 r. Skarżący wskazał również, że ostatecznie odebrał decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w S. w dniu 25 lutego 2013 r. Do wniosku skarżący dołączył dokumenty potwierdzające pobyt za granicą oraz skargę z dnia 27 marca 2013 r.
Organ odwoławczy wniósł o odrzucenie przedmiotowego wniosku jako niedopuszczalnego, ewentualnie o jego oddalenie.
Pismami z dnia 24 czerwca 2013 r. i z dnia 17 lipca 2013 r. skarżący został wezwany do uzupełnienia złożonego wniosku w terminie siedmiodniowym poprzez wskazanie daty ustania przyczyny uchybienia terminu do wniesienia skargi, tj. wskazania daty, w której dowiedział się, że zaskarżona decyzja Dyrektora Izby Skarbowej w S. z dnia 20 grudnia 2012 r. została mu doręczona w trybie zastępczym w dniu 4 stycznia 2013 r.
Skarżący, odpowiadając na wezwanie, w pismach z dnia 8 lipca 2013 r. i z dnia 5 sierpnia 2013r. wskazał, że jest to dzień 25 lutego 2013r., w którym odebrał osobiście ww. decyzję z dnia 20 grudnia 2012 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w S. zważył, co następuje.
W rozpoznawanej sprawie bezsporne jest, że zaskarżona decyzja Dyrektora Izby Skarbowej w S. z dnia 20 grudnia 2012 r. została doręczona skarżącemu w dniu 4 stycznia 2013 r. w trybie zastępczym, zaś skarga na tę decyzję złożona w dniu 27 marca 2013 r., została odrzucona przez Sąd, z uwagi na uchybienie terminu na wniesienie skargi. Powyższe okoliczności zostały przesądzone w postanowieniu Sądu z dnia 16 maja 2013 r., doręczonym skarżącemu w dniu 27 maja 2013 r., które - jak wynika z akt sprawy - nie zostało przez niego zaskarżone skargą kasacyjną.
Dokonując oceny wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia tej skargi należy wskazać, że zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (test jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270, ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a.", jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Stosownie do art. 87 § 1 P.p.s.a. pismo z przedmiotowym wnioskiem wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu.
Natomiast wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 87 § 3 P.p.s.a.). Jednocześnie należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (art. 87 § 2 P.p.s.a.) oraz dokonać czynności, której strona nie dokonała w terminie (art. 87 § 4 P.p.s.a.).
We wskazanych wyżej przepisach zostały ustanowione przesłanki przywrócenia terminu, które muszą wystąpić łącznie, by wniosek mógł zostać uwzględniony. Jedną z przesłanek jest dochowanie przez zainteresowanego siedmiodniowego terminu do złożenia wniosku o przywrócenie terminu, który zaczyna biec dopiero od dnia ustania przeszkody. Wymóg zgłoszenia wniosku o przywrócenie terminu w powyższym siedmiodniowym terminie jest warunkiem formalnym rozpoznania wniosku, który sąd ma obowiązek badać w pierwszej kolejności, przed dokonaniem jego oceny merytorycznej, a więc przed rozpoznaniem, czy uchybienie terminowi nastąpiło bez winy strony. Niezachowanie siedmiodniowego terminu powoduje odrzucenie wniosku na podstawie art. 88 P.p.s.a. Niedopuszczalnym jest merytoryczne rozpoznanie wniosku o przywrócenie terminu, jeżeli sąd pozostaje w przekonaniu o złożeniu tego wniosku po terminie zakreślonym w art. 87 § 1 P.p.s.a. (por. post. NSA z dnia 28 lutego 2005 r., sygn. akt II FZ 1/05, niepubl.).
W rozpoznawanej sprawie skarżący w uzasadnieniu wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi jako przyczynę uchybienia terminu podawał spóźniony powrót do kraju spowodowany wystąpieniem zdarzeń, na które nie miał wpływu, a które w konsekwencji doprowadziły do tego, iż zaskarżona decyzja organu podatkowego z dnia 20 grudnia 2012 r. została doręczona w trybie zastępczym w dniu 4 stycznia 2013 r., zaś odebrana osobiście przez skarżącego dopiero w dniu 25 lutego 2013 r. Skarżący, dwukrotnie wezwany zarządzeniem z dnia 24 czerwca 2013 r. i z dnia 17 lipca 2013 r. do wskazania w jakiej dokładnie dacie ustała przyczyna, która była powodem uchybienia terminu do wniesienia skargi z dnia 27 marca 2013 r., podał, że przyczyna ta ustała w dniu 25 lutego 2013 r. Stąd też siedmiodniowy termin do złożenia wniosku o przywrócenie terminu winien być liczony od tej właśnie daty, co powoduje, iż upłynął on w dniu 4 marca 2013 r. (poniedziałek).
Tymczasem w rozpoznawanym przypadku skarżący z wnioskiem o przywrócenie terminu wystąpił dopiero w dniu 13 maja 2013 r., a więc przeszło z dwumiesięcznym uchybieniem terminu, o którym mowa w art. 87 § 1 P.p.s.a. Obligowało to Sąd do odrzucenia przedmiotowego wniosku.
Mając na względzie powyższe Sąd, działając na podstawie art. 88 w związku z art. 87 § 1 i § 3 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.