Uzasadnienie
Dyrektor Izby Skarbowej w S. decyzją z dnia [...] r. znak: [...] utrzymał w mocy decyzję Naczelnika D. Urzędu Skarbowego w S. z dnia [...] r. wydaną wobec G. G. w przedmiocie zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych za 2007 r. od dochodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów lub pochodzących ze źródeł nieujawnionych.
Powyższa decyzja została doręczona stronie za zwrotnym potwierdzeniem odbioru w trybie zastępczym w 4 stycznia 2012 r. (dowód w aktach administracyjnych).
Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w S. G. G. złożył osobiście, za pośrednictwem organu w dniu 27 marca 2013 r. (k. 3)
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w S. wniósł o jej odrzucenie, z uwagi na przekroczenie ustawowego terminu do jej wniesienia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w S. uznał, co następuje:
Zgodnie z art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. W przypadku gdy ostatni dzień terminu przypada na sobotę lub dzień ustawowo wolny od pracy, to za ostatni dzień terminu uważa się następny dzień po dniu lub dniach wolnych od pracy (art. 83 § 2 powołanej ustawy).
Strona została pouczona o treści przepisu art. 53 § 1 powołanej ustawy przy doręczeniu decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w S. z dnia [...] r. znak: [...]
Zaskarżona do Sądu decyzja ta została doręczona skarżącemu w trybie zastępczym, przewidzianym w art. 150 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 749 ze zm.) w dniu 4 stycznia 2012 r. Dzień ten nie był dniem ustawowo wolnym od pracy.
W ocenie Sądu, procedura zastępczego doręczenia decyzji dyrektora Izby Skarbowej w S. nastąpiła w zgodzie z wymogami zawartymi w art. 150 Ordynacji podatkowej. Z treści potwierdzenia odbioru ww. decyzji wynika przyczyna, z powodu której nie doręczono przesyłki adresatowi osobiście (z powodu nieobecności adresata), wynika z niej też, że adresat został dwukrotnie zawiadomiony o pozostawieniu przesyłki do jego dyspozycji w konkretnej placówce pocztowej, tj. w dniu 21 grudnia 2012 r. oraz w dniu 31 grudnia 2012 r. Adresat został zatem powiadomiony o nadejściu przesyłki, o miejscu w którym mógł ją odebrać oraz o czasie w którym mógł to uczynić. W związku z faktem bezskutecznego przechowywania przesyłki w placówce pocztowej przez okres czternastu dni, przesyłkę tą uznano za skutecznie doręczoną w dniu 4 stycznia 2013 r., gdyż wskazany art. 150 Ordynacji podatkowej umożliwia przyjęcie fikcji prawnej, że pismo którego adresat nie odebrał z placówki pocztowej w określonym terminie, zostało doręczone z upływem ostatniego dnia tego terminu.
Wobec tego, iż termin do wniesienia skargi upływał w dniu 4 lutego 2013 r. (3 luty – niedziela, dzień ustawowo wolny od pracy), a skarga została wniesiona osobiście przez skarżącego za pośrednictwem organu w dniu 27 marca 2013 r., oznacza, że została wniesiona przeszło 2 miesiące po upływie terminu przewidzianego do jej wniesienia, skargę należało odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Stosownie bowiem do treści wskazanego przepisu, sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia.
Odnośnie do złożonego przez skarżącego wniosku z dnia 29 kwietnia 2013 r. o zwolnienie od kosztów sądowych należy wskazać, że na podstawie art. 247 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi prawo pomocy, nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności skargi. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym utrwalony jest pogląd, że cytowany art. 247 znajduje zastosowanie – między innymi – gdy są podstawy do odrzucenia skargi. Ponieważ w niniejszej sprawie zaistniały podstawy do odrzucenia skargi jako niedopuszczalnej z uwagi na uchybienie terminowi do jej wniesienia, należało uznać, że zgodnie z art. 247 powołanej ustawy, wystąpiły zatem podstawy odmowy przyznania prawa pomocy.