Uzasadnienie
Decyzją z [...] r. o nr [...], wydaną w postępowaniu odwoławczym na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 w zw. z art. 240 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.; dalej: "o.p."), Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy własną decyzję z dnia [...] r., nr [...], którą odmówiono uchylenia decyzji ostatecznej Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] utrzymującej w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia [...] r., nr [...], określającą [...] w podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia do maja 2006 r. wysokość nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny miesiąc albo do zwrotu na rachunek bankowy podatnika oraz za miesiące od czerwca do grudnia 2006 r. wysokość zobowiązania podatkowego.
W uzasadnieniu podjętego rozstrzygnięcia Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził, że w sprawie nie zaistniały wskazywane przez podatnika przesłanki wznowienia postępowania, o których mowa w art. 240 § 1 pkt 5 i pkt 11 o.p. Organ wyjaśnił, że część z przedłożonych przez podatnika dowodów nie posiadała przymiotu "nowości", gdyż były to dowody, które organ podatkowy poznał i ocenił już w toku postępowania podatkowego. Natomiast pozostałe dowody, w ocenie organu, nie mogły być uznane za istotne dla rozstrzygnięcia sprawy. Organ uznał również, że wskazywane przez podatnika orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej nie mają wpływu na treść decyzji.
Ponadto organ odwoławczy nie znalazł podstaw do uznania zasadności podnoszonych przez podatnika zarzutów w zakresie naruszenia przepisów prawa procesowego oraz prawa materialnego, tj. przepisów ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. nr 54, poz. 535 ze zm.; dalej: "u.p.t.u.") oraz Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U.UE.L.2006.347.1; dalej: "Dyrektywa 112").
[...], pismem z dnia [...] r., uzupełnionym następnie pismami z [...] r., [...] wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie skargę na ostateczną decyzję Dyrektora Izby Skarbowej domagając się uchylenia tej decyzji i poprzedzającej ją decyzji z dnia [...] r. oraz zasądzenia od organu kosztów postępowania według norm przepisanych.
Decyzjom Dyrektora Izby Skarbowej skarżący zarzucił naruszenie przepisów prawa procesowego (art. 120-122, art. 187 § 1, art. 188, art. 191, art. 210 § 4, art. 240 § 1 pkt 5 i pkt 11 o.p., a także art. 210 § 1 pkt 8 w zw. z art. 130 § 1 pkt 6 w zw. z art. 233 § 1 pkt 1 o.p., art. 130 § 1 pkt 6 o.p.) oraz prawa materialnego (art. 88 ust. 3a pkt 3 lit. a u.p.t.u., art. 86 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 lit. a w zw. z art. 167 ust. 2 Dyrektywy 112, art. 1(2) Dyrektywy 112, art. 88 ust. 3 a pkt 4 lit. a oraz art. 109 ust. 3 u.p.t.u.). W obszernym uzasadnieniu skarżący przedstawił argumentację na poparcie stawianych zarzutów. Dołączył również kopie dokumentów, celem wykazania swoich racji.
W odpowiedzi na powyższe, pismem z dnia [...] r., Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.
Skarżący, w piśmie z dnia [...] r., odniósł się do stanowiska organu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd administracyjny w ramach kontroli działalności administracji publicznej, przewidzianej w art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) - dalej zwanej "p.p.s.a.", uprawniony jest do badania czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym zarzutami skargi (art. 134 p.p.s.a.).
Dokonując kontroli wskazanej w powyższych przepisach Sąd uznał, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów prawa procesowego mającym wpływ na treść rozstrzygnięcia.
Zaskarżona decyzja została wydana w wyniku rozpatrzenia przez Dyrektora Izby Skarbowej odwołania wniesionego przez [...] od decyzji tego organu odmawiającej uchylenia ostatecznej decyzji Dyrektora Izby po wznowieniu postępowania. W rozpoznawanej sprawie decyzję ostateczną, której strona żądała uchylenia w wyniku wznowienia postępowania wydał Dyrektor Izby Skarbowej i to ten organ z mocy art. 244 § 1 o.p. był właściwy do oceny dopuszczalności wznowienia postępowania oraz przeprowadzenia postępowania co do przesłanek wznowienia postępowania i ewentualnie do wznowienia sprawy. Decyzja Dyrektora Izby Skarbowej w z dnia [...] r. odmawiająca uchylenia dotychczasowej decyzji po rozpatrzeniu wniosku strony o wznowienie postępowania jest decyzją wydaną w pierwszej instancji, od której z mocy art. 221 o.p. odwołanie rozpatruje ten sam organ. Stosownie bowiem do treści art. 221 o.p. w przypadku wydania decyzji w pierwszej instancji przez ministra właściwego do spraw finansów publicznych, dyrektora izby skarbowej, dyrektora izby celnej lub przez samorządowe kolegium odwoławcze odwołanie od decyzji rozpatruje ten sam organ podatkowy, stosując odpowiednio przepisy o postępowaniu odwoławczym.
Lektura decyzji pierwszej instancji oraz decyzji wydanej w wyniku rozpoznania odwołania prowadzi do wniosku, że w wydaniu obu decyzji brał udział ten sam pracownik – [...], podpis tej osoby bowiem widnieje pod decyzją z dnia [...] r., a z metryki sprawy znajdującej się na karcie 114 akt administracyjnych wynika, że w wydaniu rozstrzygnięcia z dnia [...] r. (wydanego w wyniku rozpoznania odwołania strony od decyzji z dnia [...] r.), [...] widnieje jako osoba, która podjęła czynność, ponadto decyzja z dnia [...] r. została także opatrzona podpisem [...].
Stosownie do treści art. 130 § 1 pkt 6 o.p., pracownik izby skarbowej, podlega wyłączeniu od udziału w postępowaniu w sprawach dotyczących zobowiązań podatkowych oraz innych spraw normowanych przepisami prawa podatkowego, w których brał udział w wydaniu zaskarżonej decyzji. Możliwość zastosowania tego przepisu do pracownika organu jednoosobowego w postępowaniu odwoławczym, o którym mowa w art. 221 o.p. budziło wątpliwości. Jednak w uchwale siedmiu sędziów z dnia 18.02.2013 r. wydanej pod sygnaturą I GPS 2/12, Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że: "artykuł 130 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. ma zastosowanie do pracownika organu jednoosobowego w postępowaniu odwoławczym, o którym mowa w art. 221 tej ustawy.", (opublikowana w CBOSA).
Sąd rozpoznający przedmiotową sprawę w pełni powyższą tezę podziela i nie widzi potrzeby uruchamiania procedury z art. 269 § 1 p.p.s.a. Wskazane w uzasadnieniu powyższej uchwały argumenty zwłaszcza dotyczące gwarancji bezstronności i obiektywnego rozpatrzenia sprawy, przemawiają za koniecznością wyłączenia pracownika, który załatwiał sprawę w pierwszej instancji od rozpoznania jej w postępowaniu odwoławczym przed organem jednoosobowym, w postępowaniu, w którym nie obowiązuje zasada dewolutywności. Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu przywołanej uchwały wskazał także na możliwość takiego doboru osób upoważnionych w imieniu jednoosobowych organów podatkowych w sprawach o jakich mowa w art. 221 o.p., aby decyzje wydawali pracownicy, którzy nie wydawali ich w poprzedniej fazie postępowania.
W tej sytuacji należy stwierdzić, że w sprawie nastąpiło naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 240 § 1 pkt 3 o.p.).
Art. 145 § 1 pkt 1 lit.b p.p.s.a. stanowi, że sąd uwzględniając skargę na decyzję uchyla decyzję w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania. Zauważyć należy, że ustawodawca nie wiąże tej podstawy do wyeliminowania zaskarżonego aktu z obrotu prawnego z nastąpieniem konsekwencji w postaci wpływu na wynik sprawy lub nawet potencjalnego istotnego wpływu na wynik sprawy, odmiennie niż przy podstawach z art. 145 § 1 pkt 1 lit. lit. a i c p.p.s.a.
Stwierdzone uchybienie czyni przedwczesnym odnoszenie się co do zasadności zarzutów skargi odnośnie naruszeń wskazanych w niej przepisów ordynacji podatkowej.
W ponownym postępowaniu Dyrektor Izby Skarbowej rozpozna odwołanie strony z wyłączeniem osób, które brały udział w postępowaniu i w wydaniu decyzji z dnia 20 grudnia 2012 r.
W tej sytuacji Sąd uchylił zaskarżoną decyzję na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a. Rozstrzygnięcie w kwestii wykonalności zaskarżonego aktu podjęto stosownie do art. 152 p.p.s.a. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a.