Uzasadnienie
Prezes Zakładu Ubezpieczeń Społecznych/ZUS (dalej "organ") wydał w dniu [...] kwietnia 2021 r. decyzję nr [...], w której odmówił Z. O. (dalej "skarżący") zwolnienia z obowiązku opłacania należności z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne, ubezpieczenie zdrowotne, Fundusz Pracy, Fundusz Solidarnościowy, Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych za okres od dnia 1 lutego 2021 r. do dnia 28 lutego 2021 r.
Skarżący złożył skargę na ww. decyzję.
W dniu 20 lipca 2021 r. do Sądu wpłynęło pismo pełnomocnika skarżącego z 16 lipca 2021 r., w którym cofnął on skargę na powyższą decyzję. Wskazał, że organ w dniu 20 maja 2021 r. wydał decyzję nr [...], w której zwolnił skarżącego z obowiązku opłacenia przedmiotowych składek. Pełnomocnik skarżącego wniósł o zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego oraz opłaty skarbowej od pełnomocnictwa, gdyż organ wydał ww. decyzję po złożeniu skargi. Pełnomocnik skarżącego załączył odpis decyzji z [...] r. i wskazał, że odpis pisma przesłał na adres organu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.), dalej "p.p.s.a.", skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności.
W niniejszej sprawie Sąd przyjął, że cofnięcie skargi nie zmierza do obejścia prawa ani nie powoduje utrzymania w mocy decyzji dotkniętej wadą nieważności, dlatego też uznał cofniecie skargi za dopuszczalne.
Wyjaśnić jednak należy, że ustawa z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r. poz. 18420, dalej "ustawa COVID" przewiduje na podstawie art. 31zq ust. 5 szczególną formę pozytywnego rozpoznania wniosku strony, tj. informację. Informacja organu wydana na podstawie ww. przepisu nie jest decyzją administracyjną, gdyż zgodnie z art. 31zq ust. 7 ustawy COVID, organ wydaje jedynie decyzję w sytuacji, w której odmawia stronie zwolnienia z opłacenia składek.
Wydana przez organ informacja ma charakter wiążący i nie może być zmieniona przez organ na niekorzyść strony (por. wyrok WSA w Szczecinie z dnia 11 lutego 2021 r. o sygn. akt I SA/Sz 1/21).
Mając na uwadze powyższe, na mocy art. 60 w związku z art. 161 § 1 pkt 1 i § 2 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji.
Skarżący na podstawie 239 § 1 pkt 1 lit.e p.p.s.a. był zwolniony z obowiązku poniesienia wpisu, zatem nie było podstaw do zastosowania art.232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.
Odnośnie kosztów zastępstwa procesowego, Sąd zasądził je na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. § 14 ust. 1 pkt 1 lit.c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2015 r. poz. 1800 ze zm.), przyjmując, że cofnięcie skargi przez skarżącego zostało spowodowane wydaniem przez organ informacji z dnia 20 maja 2021 r., która była zgodna z wnioskiem strony i realizowała cel art. 54 § 3 p.p.s.a.