Uzasadnienie
Pismem z dnia 8 lipca 2010 r. skarżąca "V" Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w likwidacji z siedzibą w B. – reprezentowana przez likwidatora Spółki M.P. – wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w S. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia do grudnia 2003 r.
Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału I z dnia 19 sierpnia 2010 r. wezwano skarżącą Spółkę do usunięcia braków formalnych skargi - w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania pod rygorem odrzucenia skargi - przez jej podpisanie przez osobę upoważnioną do reprezentowania Spółki lub nadesłanie uwierzytelnionego odpisu skargi podpisanego przez osobę upoważnioną do reprezentowania Spółki, nadesłanie odpisu z Krajowego Rejestru Sądowego aktualnego na dzień wniesienia skargi oraz złożenie dokumentu określającego umocowanie likwidatora M.P. do reprezentowania skarżącej Spółki przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub przed sądami administracyjnymi.
Powyższe wezwanie doręczono Spółce w dniu 23 sierpnia 2010 r. Pomimo upływu zakreślonego terminu, braki formalne skargi nie zostały usunięte.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje
Zgodnie z przepisem art. 28 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – dalej p.p.s.a.), osoby prawne oraz jednostki organizacyjne mające zdolność sądową dokonują czynności w postępowaniu przez organy albo osoby uprawnione do działania w ich imieniu. Stosownie zaś do przepisu art. 29 p.p.s.a., przedstawiciel ustawowy lub organ albo osoby, o których mowa jest w art. 28, mają obowiązek wykazać swoje umocowanie dokumentem przy pierwszej czynności w postępowaniu.
Z powyższej regulacji wynika, że w postępowaniu sądowoadministracyjnym osoba prawna, a taką jest skarżąca Spółka, dokonuje czynności poprzez swoje organy albo osoby uprawnione do działania, będące zobowiązane z mocy ustawy do przedstawienia stosownego dokumentu - z którego wynikałoby ich umocowanie - przy pierwszej czynności w tym postępowaniu. W odniesieniu do spółki z ograniczoną odpowiedzialnością dokumentem, z którego wynika organ uprawniony do reprezentowania spółki oraz sposób jej reprezentacji jest odpis z Krajowego Rejestru Sądowego (z rejestru przedsiębiorców), aktualny na dzień złożenia skargi. W razie niewykazania umocowania do działania w imieniu spółki przy pierwszej czynności w postępowaniu, przewodniczący wydziału wzywa stronę skarżącą do uzupełnienia braków formalnych skargi, na podstawie art. 49 § 1 p.p.s.a., w terminie 7 dni. Niewykonanie w tym terminie wezwania, skutkuje odrzuceniem skargi na podstawie przepisu art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a.
W przypadku likwidacji spółki od momentu otwarcia likwidacji uprawnionymi do reprezentowania spółki stają się jej likwidatorzy. Zgodnie z art. 276 § 1 ustawy z dnia 15 września 2000 r. Kodeks spółek handlowych (Dz. U. Nr 94 poz. 1037 ze zm. – dalej K.s.h.), likwidatorami są członkowie zarządu, chyba że umowa spółki lub uchwała wspólników stanowi inaczej. Uzyskanie statusu likwidatora wiąże się jednak zawsze z wpisem do rejestru. Jeżeli więc otwarto likwidację, podjęcie czynności przez likwidatorów możliwe jest dopiero po ich ustanowieniu. Wpis likwidatorów do rejestru choć obowiązkowy, ma znaczenie deklaratoryjne. Poza ww. sytuacją, likwidatorów można ustanowić także w inny sposób, wynikający z umowy spółki lub uchwały wspólników, może nim być na przykład ustanowienie uchwałą wspólników. Ogólna kompetencja likwidatorów jest analogiczna jak zarządu: prowadzenie spraw i reprezentacja spółki w likwidacji (por. Kidyba Andrzej, komentarz LEX/el. 2010, Komentarz bieżący do art. 1-300 ustawy z dnia 15 września 2000 r. Kodeks spółek handlowych).
Zgodnie bowiem z art. 283 § 1 K.s.h., w granicach swoich kompetencji, określonych w art. 282 § 1 (t.j.: zakończenie interesów bieżących spółki, ściągnięcie wierzytelności, wypełnienie zobowiązań i upłynnienie majątku spółki - tzw. czynności likwidacyjne), likwidatorzy mają prawo prowadzenia spraw oraz reprezentowania spółki.
W rozpoznawanej sprawie likwidator skarżącej Spółki M.P. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie skargę, której nie podpisał, nie nadesłał odpisu podpisanej skargi, ani też nie nadesłał odpisu z KRS, z treści którego wynikałoby jego umocowanie do działania w imieniu skarżącej Spółki przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub przez sądami administracyjnymi.
Wezwanie do uzupełnienia ww. braków formalnych skargi zostało doręczone Spółce w dniu 23 sierpnia 2010 r. na wskazany w skardze adres do korespondencji. Termin do uzupełnienia tych braków upłynął bezskutecznie w dniu 30 sierpnia 2010 r.
Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie jej braków formalnych. Mając na względzie powyższe, na podstawie 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.
Nadto, wyjaśnić należy, iż pomimo zawarcia w skardze wniosku skarżącej Spółki o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od wpisu sądowego od skargi, Sąd nie wzywał strony do uzupełnienia braku formalnego wniosku m.in. poprzez złożenie go na urzędowym formularzu PPPr, bowiem - zgodnie z art. 247 p.p.s.a. - prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności skargi. Oczywista bezzasadność skargi zachodzi m.in. w sytuacjach, gdy skarga kwalifikuje się do odrzucenia na podstawie art. 58 § 1 p.p.s.a. Zaistniała w niniejszej sprawie niedopuszczalność skargi jest jej oczywistą bezzasadnością w rozumieniu powołanego przepisu art. 247 p.p.s.a. (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 czerwca 2004 r., sygn. akt OZ 140/04 LEX nr 220389, postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 sierpnia 2009 r., sygn. akt V SAB/Wa 17/09).