Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z [...] sierpnia 2020 r. znak [...] Zakład Ubezpieczeń Społecznych utrzymał w mocy decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z [...] czerwca 2020 r. sygn. [...] o odmowie M. sp. z o.o. w S. (dalej: "Strona" lub "Skarżąca") prawa do zwolnienia z opłacenia należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne, ubezpieczenia zdrowotne, Fundusz Pracy i Fundusz Solidarnościowy, Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych okres od marca do maja 2020 r.
Jak wynika z akt sprawy Strona złożyła wniosek o zwolnienie z obowiązku opłacenia należności z tytułu składek za okres od marca do maja 2020 r. jako płatnik składek za osoby zgłoszone do ubezpieczeń społecznych.
Wymienioną decyzją z [...] czerwca 2020 r. Zakład odmówił Stronie prawa do zwolnienia z opłacenia należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne, ubezpieczenie zdrowotne, Fundusz Pracy i Fundusz Solidarnościowy, Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych oraz Fundusz Emerytur Pomostowych za okres od kwietnia do maja 2020 r.
W uzasadnieniu powyższej decyzji Zakład wskazał, że w złożonym wniosku Strona wykazała stratę na dzień 31 grudnia 2019 r. przewyższającą 50% wysokości kapitału zarejestrowanego. W związku z powyższym Stronie nie przysługuje prawo do wnioskowanego zwolnienia. Jak bowiem wskazał organ zgodnie z art. 15zzzh ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U.2020.374, ze zm.; dalej: "ustawa o przeciwdziałaniu COVID-19") zwolnienie z opłacania należności z tytułu składek stanowi pomoc publiczną mającą na celu zaradzenie poważnym zaburzeniom w gospodarce, o której mowa w Sekcji 3.1 Komunikatu Komisji - Tymczasowe ramy środków pomocy państwa w celu wsparcia gospodarki w kontekście trwającej epidemii COVID-19 (Dz.Urz. UE C 91 I z 20.03.2020). Komunikat Komisji wskazuje zaś, że pomoc może zostać przyznana przedsiębiorstwu, które nie znajdowało się w trudnej sytuacji w rozumieniu rozporządzenia Komisji (UE) nr 651/2014 z dnia 17 czerwca 2014 r. uznającego niektóre rodzaje pomocy za zgodne z rynkiem wewnętrznym w zastosowaniu art. 107 i 108 Traktatu (Dz. Urz. UE L 187 z 26.06.2014; dalej: "rozporządzenie 651/2014") w dniu 31 grudnia 2019 r.
Zakład stwierdził, że w oparciu o definicję zawartą w art. 2 pkt 18 rozporządzenia 651/2014 należy uznać, iż w przypadku spółki akcyjnej, spółki z ograniczoną odpowiedzialnością oraz spółki komandytowo-akcyjnej przedsiębiorstwo znajduje się w trudnej sytuacji, gdy zachodzi co najmniej jedna z poniższych okoliczności:
- - wysokość niepokrytych strat przewyższa 50% wysokości kapitału zarejestrowanego; warunek jest spełniony, jeśli po odjęciu wartości skumulowanych strat od sumy kapitałów o charakterze rezerwowym (takich jak kapitał zapasowy, rezerwowy oraz kapitał z aktualizacji wyceny) uzyskano wynik ujemny, którego wartość bezwzględna przekracza połowę wartości kapitału zarejestrowanego, tj. akcyjnego lub zakładowego;
- - podmiot spełnia kryteria kwalifikujące go do objęcia postępowaniem upadłościowym.
Strona złożyła wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy wskazując, że przy rozstrzygnięciu ww. sprawy organ pominął pełne brzmienie art. 2 pkt 18) rozporządzenia 651/2014. W ocenie Strony pełne brzmienie ww. przepisu wskazuje, że wytyczne KE nie obejmują swoim zakresem spółek z ograniczoną odpowiedzialnością istniejących krócej niż 3 lata, albowiem oczywistym jest, że w pierwszym okresie istnienia spółki notuje ona straty z uwagi na to, że znajduje się na etapie inwestycyjnym. Tym samym wydana decyzja naruszyła ww. przepis art. 2 pkt 18), albowiem nie odniosła się do jego faktycznego brzmienia, które wprost wskazuje, że spółka istniejąca krócej niż 3 lata nie jest przedsiębiorstwem w trudnej sytuacji finansowej.
Zaskarżoną decyzją z [...] sierpnia 2020 r. znak jw. ZUS utrzymał w mocy ww. decyzję z dnia [...] czerwca 2020 r.
W uzasadnieniu wydanej decyzji ZUS przywołał art. 15 zzzh ustawy o przeciwdziałaniu COVID-19, zgodnie z którym zwolnienie z opłacania należności z tytułu składek stanowi pomoc publiczną mającą na celu zaradzenie poważnym zaburzeniom w gospodarce, o której mowa w Sekcji 3.1 Komunikatu Komisji - Tymczasowe ramy środków pomocy państwa w celu wsparcia gospodarki w kontekście trwającej epidemii COVID-19 (Dz. Urz. UE C 91 1 z 20.03.2020). Komunikat Komisji wskazuje, że pomoc może zostać przyznana przedsiębiorstwu, które nie znajdowało się w trudnej sytuacji w rozumieniu rozporządzenia 651/2014 w dniu 31 grudnia 2019 r.
Zakład ponownie stwierdził, że w oparciu o definicję zawartą w art. 2 pkt 18 ww. rozporządzenia należy uznać, iż w przypadku spółki akcyjnej, spółki z ograniczoną odpowiedzialnością oraz spółki komandytowo-akcyjnej przedsiębiorstwo znajduje się w trudnej sytuacji, gdy zachodzi co najmniej jedna z poniższych okoliczności:
- - wysokość niepokrytych strat przewyższa 50% wysokości kapitału zarejestrowanego; warunek jest spełniony, jeśli po odjęciu wartości skumulowanych strat od sumy kapitałów o charakterze rezerwowym (takich jak kapitał zapasowy, rezerwowy oraz kapitał z aktualizacji wyceny) uzyskano wynik ujemny, którego wartość bezwzględna przekracza połowę wartości kapitału zarejestrowanego, tj. akcyjnego lub zakładowego;
- - podmiot spełnia kryteria kwalifikujące go do objęcia postępowaniem upadłościowym.
Zakład ustalił, że we wniosku o zwolnienie z opłacenia składek z 8 maja 2020 r. Strona wykazała stratę na 31 grudnia 2019 r. przewyższającą 50 % wysokości kapitału zarejestrowanego. W związku z powyższym Stronie nie przysługuje prawo do zwolnienia z opłacenia należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne, na ubezpieczenie zdrowotne, Fundusz Pracy, Fundusz Solidarnościowy, Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych lub Fundusz Emerytur Pomostowych za okres od marca do maja 2020 r.
Jak dalej wskazał organ okoliczności powołane przez Stronę we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy dotyczące czasokresu prowadzonej działalności pozostają bez wpływu na trudną sytuację Strony i stanowią o odmowie zawnioskowanego zwolnienia.
Strona zaskarżyła ww. decyzję Zakładu skargą wniesioną do tutejszego Sądu wnosząc o jej zmianę poprzez orzeczenie, że Skarżącej przysługuje wnioskowane zwolnienie za okres od marca 2020 r. do maja 2020 r.
Zaskarżonej decyzji Strona zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 15zo ustawy o przeciwdziałaniu COVID-19 w zw. z art. 15zzh ust. 2 tejże ustawy, poprzez błędny brak zastosowania tego przepisu w stosunku do Skarżącej.
W uzasadnieniu zarzutów skargi Skarżąca przedstawiła argumentację w celu ich poparcia. Skarżąca zwróciła uwagę, że wytyczne KE nie obejmują swoim zakresem spółek z ograniczoną odpowiedzialnością istniejących krócej niż 3 lata, ponieważ w pierwszym okresie istnienia spółki notuje ona straty, albowiem jest na etapie inwestycyjnym. Skarżąca nie zakończyła nawet pierwszego roku obrotowego, albowiem została założona w drugiej połowie 2019 r. i zgodnie z ustawą o rachunkowości pierwszy rok obrotowy został przedłużony do końca roku następnego.
Skarżąca przytoczyła ponadto brzmienie art. 2 pkt 18 rozporządzenia 651/2014 celem wykazania, że przepis ten nie został uwzględniony przez ZUS w jego pełnym brzmieniu.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasową argumentację.
Pismem procesowym z 31 grudnia 2020 r. Zakład podtrzymał swoje stanowisko w sprawie. Dodatkowo wskazał, że w celu ponownej weryfikacji i ustalenia sytuacji ekonomicznej Skarżącej zostało do niej wysłane pismo wraz z formularzem 2 października 2020 r. Dnia 12 października 2020 r. płatnik odesłał wypełniony formularz, w którym wskazał, że jest powiązany z innymi przedsiębiorstwami. W celu ponownej weryfikacji i ustalenia sytuacji ekonomicznej podmiotu i podmiotów z nim powiązanych dnia 29 października 2020 r. do płatnika zostało wysłane kolejne pismo wraz z formularzami. Dnia 10 listopada 2020 r. do płatnika zostało wysłane kolejne pismo wraz z drukiem "Oświadczenie o sytuacji ekonomicznej jednostki gospodarczej". Pismo zostało odebrane dnia 20 listopada 2020 r. Płatnik pomimo zakreślonego terminu nie odesłał wypełnionego formularza. Zatem Skarżąca nie wykazała, że nie znajduje się w trudnej sytuacji ekonomicznej w rozumieniu art. 2 pkt 18 rozporządzenia 651/2014.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje:
Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.2019.2325; t.j. ze zm.; dalej: "P.p.s.a.") sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, stosując środki przewidziane w ustawie. Natomiast zgodnie z art. 134 § 1 P.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi. Stosownie do art. 145 § 1 P.p.s.a., uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie decyzji następuje, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy.
Przywołany przepis nie pozostawia zatem wątpliwości co do tego, że zaskarżona decyzja może ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organowi można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy.
Ponadto Sąd wskazuje, że na podstawie przepisu art. 31zt ustawy o zwalczaniu COVID-19, obsługa przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych zwolnienia z obowiązku opłacania składek, o których mowa w art. 31zo, realizowana jest w trybie umorzenia składek. Tym samym, Sąd uznaje się za właściwy do rozpoznania sprawy na podstawie § 1 pkt 2 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 22 lutego 2017 r. w sprawie przekazania rozpoznawania innym wojewódzkim sądom administracyjnym spraw z zakresu działalni Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej, Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych oraz Prezesa Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego (Dz.U.2020.1773), który wskazuje, że rozpoznawanie spraw z zakresu działania Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych dotyczących umorzenia, odroczenia terminu płatności lub rozłożenia na raty należności z tytułu składek, o których mowa w art. 28 i art. 29 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz.U.2020.266 j.t. ze zm.), przekazuje się wojewódzkim sądom administracyjnym, na których obszarze właściwości strona skarżąca zamieszkuje lub ma siedzibę.
Skarżąca posiada siedzibę na obszarze właściwości Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie.
Oceniając zaskarżoną decyzję z punktu widzenia jej zgodności z prawem stwierdzić należy, że decyzja ta narusza prawo.
Stosownie do art. 31zo ust. 1 ustawy o zwalczaniu COVID-19 na wniosek płatnika składek zwalnia się z obowiązku opłacania nieopłaconych należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne, na ubezpieczenie zdrowotne, na Fundusz Pracy, Fundusz Solidarnościowy, Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych lub Fundusz Emerytur Pomostowych, należne za okres od dnia 1 marca 2020 r. do dnia 31 maja 2020 r., wykazanych w deklaracjach rozliczeniowych złożonych za ten okres, jeżeli był zgłoszony jako płatnik składek:
- 1) przed dniem 1 lutego 2020 r. i na dzień 29 lutego 2020 r.,
- 2) w okresie od dnia 1 lutego 2020 r. do dnia 29 lutego 2020 r. i na dzień 31 marca 2020 r.,
- 3) w okresie od dnia 1 marca 2020 r. do dnia 31 marca 2020 r. i na dzień 30 kwietnia 2020 r.
- - zgłosił do ubezpieczeń społecznych mniej niż 10 ubezpieczonych.
Przy czym zgodnie z art. 15 zzzh ust. 1 ustawy o zwalczaniu COVID-19 zwolnienie z opłacania należności z tytułu składek stanowi pomoc publiczną, mającą na celu zaradzenie poważnym zaburzeniom w gospodarce, o której mowa w Sekcji 3.1 Komunikatu Komisji – Tymczasowe ramy środków pomocy państwa w celu wsparcia gospodarki w kontekście trwającej epidemii COVID-19 (Dz. Urz. UE C 91 I z 20.03.2020). Komunikat Komisji wskazuje, że pomoc nie może zostać przyznana przedsiębiorstwom, które w dniu 31 grudnia 2019 r. znajdowały się już w trudnej sytuacji - w rozumieniu rozporządzenia Komisji (UE) nr 651/2014 z dnia 17 czerwca 2014 r. uznającego niektóre rodzaje pomocy za zgodne z rynkiem wewnętrznym w zastosowaniu art. 107 i art. 108 Traktatu (Dz. Urz. UE L 187 z 26.06.2014). Zgodnie natomiast z definicją zawartą w art. 2 pkt 18) rozporządzenia 651/2014: "przedsiębiorstwo znajdujące się w trudnej sytuacji" oznacza przedsiębiorstwo, wobec którego zachodzi co najmniej jedna z poniższych okoliczności:
- a) w przypadku spółki z ograniczoną odpowiedzialnością (innej niż MŚP, które istnieje od mniej niż trzech lat lub, do celów kwalifikowalności pomocy na finansowanie ryzyka, MŚP w okresie siedmiu lat od daty pierwszej sprzedaży komercyjnej, które kwalifikuje się do inwestycji w zakresie finansowania ryzyka w następstwie przeprowadzenia procedury due diligence przez wybranego pośrednika finansowego), w przypadku gdy ponad połowa jej subskrybowanego kapitału zakładowego została utracona w efekcie zakumulowanych strat. Taka sytuacja ma miejsce, gdy w wyniku odliczenia od rezerw (i wszystkich innych elementów uznawanych za część środków własnych przedsiębiorstwa) zakumulowanych strat powstaje ujemna skumulowana kwota, która przekracza połowę subskrybowanego kapitału zakładowego. Do celów niniejszego przepisu "spółka z ograniczoną odpowiedzialnością" odnosi się w szczególności do rodzajów jednostek podanych w załączniku I do dyrektywy 2013/34/UE 45, a "kapitał zakładowy" obejmuje, w stosownych przypadkach, wszelkie premie emisyjne;
- b) w przypadku spółki, w której co najmniej niektórzy członkowie ponoszą nieograniczoną odpowiedzialność za jej zadłużenie (innej niż MSP, które istnieje od mniej niż trzech lat lub, do celów kwalifikowalności pomocy na finansowanie ryzyka, MŚP w okresie siedmiu lat od daty pierwszej sprzedaży komercyjnej, które kwalifikuje się do inwestycji w zakresie finansowania ryzyka w następstwie przeprowadzenia procedury due diligence przez wybranego pośrednika finansowego), w przypadku gdy ponad połowa jej kapitału wykazanego w sprawozdaniach finansowych tej spółki została utracona w efekcie zakumulowanych strat. Do celów niniejszego przepisu "spółka, w której co najmniej niektórzy członkowie ponoszą nieograniczoną odpowiedzialność za jej zadłużenie" odnosi się w szczególności do rodzajów jednostek wymienionych w załączniku II do dyrektywy 2013/34/UE;
- c) w sytuacji gdy przedsiębiorstwo podlega zbiorowemu postępowaniu w związku z niewypłacalnością lub spełnia kryteria na mocy obowiązującego prawa krajowego, by zostać objętym zbiorowym podstępowaniem w związku z niewypłacalnością na wniosek jej wierzycieli;
- d) w sytuacji gdy przedsiębiorstwo otrzymało pomoc na ratowanie i nie spłaciło do tej pory pożyczki ani nie zakończyło umowy o gwarancję lub otrzymało pomoc na restrukturyzuję i nadal podlega planowi restrukturyzacyjnemu;
- e) W przypadku przedsiębiorstwa, które nie jest MŚP, jeśli w ciągu ostatnich dwóch lat: 1) stosunek księgowej wartości kapitału obcego do kapitału własnego tego przedsiębiorstwa przekracza 7,5 oraz 2) wskaźnik pokrycia odsetek zyskiem EBITDA tego przedsiębiorstwa wynosi poniżej 1,0.
Sąd podkreśla, że przywołanym powyżej przepisom odpowiada treść wniosku RDZ o zwolnienie z obowiązku opłacenia należności z tytułu składek za marzec - maj 2020 r. Zgodnie bowiem z punktem 4.2 wniosku ubiegający się o pomoc musi podać informacje dotyczące sytuacji ekonomicznej podmiotu, któremu ma być udzielona pomoc (wg stanu na dzień 31.12.2019 r.) zgodnie z Komunikatem Komisji Europejskiej:
A. Czy w przypadku spółki akcyjnej, spółki z ograniczoną odpowiedzialnością oraz spółki komandytowo-akcyjnej, wysokość niepokrytych strat przewyższała 50% wysokości kapitału zarejestrowanego? TAK NIE
B. Czy w przypadku spółki jawnej, spółki komandytowej, spółki partnerskiej oraz spółki cywilnej wysokość niepokrytych strat przewyższała 50% wysokości jej kapitału według ksiąg spółki? TAK NIE
C. Czy podmiot spełniał kryteria kwalifikujące go do objęcia postępowaniem upadłościowym ? TAK NIE
Z akt sprawy wynika, iż wnioskiem z dnia 8 maja 2020 r. Skarżąca zwróciła się do ZUS o zwolnienie z obowiązku zapłaty nieopłaconych należności z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne, ubezpieczenie zdrowotne oraz Fundusz Pracy, Fundusz Solidarnościowy, Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych lub Fundusz Emerytur Pomostowych za osoby ubezpieczone za okres od marca do maja 2020r. W części 4.2 Spółka zaznaczyła lit. A -TAK, lit. C – NIE.
Organ pierwszej instancji odmówił prawa do zwolnienia bowiem uznano, że "przedsiębiorstwo znajduje się w trudnej sytuacji."
We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy Strona wyjaśniła, przywołując pełną treść art. 2 pkt 18 rozporządzenia 651/2014, że nie spełnia żadnego z kryteriów wskazanych w tym przepisie pomimo, że wysokość niepokrytych strat spółki przewyższała 50% kapitału zakładowego, gdyż wytyczne KE nie obejmują swoim zakresem spółek z ograniczona odpowiedzialnością istniejących krócej niż 3 lata, albowiem oczywistym jest, iż w pierwszym okresie istnienia spółki odnotowuje ona straty, albowiem jest na etapie inwestycyjnym. Tym samym wydana decyzja naruszyła ww. przepis art. 2 pkt 18), albowiem nie odniosła się do jego faktycznego brzmienia, które wprost wskazuje, że spółka istniejąca krócej niż 3 lata nie jest przedsiębiorstwem w trudnej sytuacji finansowej.
W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ w żaden sposób nie odniósł się do argumentów Strony, nie uzasadnił swojego stanowiska stwierdzając jedynie, że "okoliczności powołane przez Stronę we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy dotyczące czasokresu prowadzonej działalności pozostają bez wpływu na trudną sytuację Strony i stanowią o odmowie zawnioskowanego zwolnienia w oparciu o powołane przepisy". Co więcej powołując się na przepis art. 2 pkt 18 Rozporządzenia Komisji nr 651/2014 zacytował go z pominięciem treści zawartej w nawiasach dotyczącej m.in. warunku istnienia podmiotu od mniej niż trzech lat.
Sąd podkreśla, że stosownie do art. 107 § 1 pkt 6) ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U.2020. 256 j.t. ze zm.; dalej: "K.p.a.") decyzja zawiera uzasadnienie faktyczne i prawne. Jak z kolei stanowi art. 107 § 3 K.p.a. uzasadnienie faktyczne decyzji zawiera w szczególności wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Uzasadnienie faktyczne i prawne jest ważnym elementem decyzji, bowiem przedstawia tok rozumowania organu, który doprowadził do wydanego rozstrzygnięcia.
Ponadto odpowiednie ujawnienie procesu decyzyjnego w sferze podstawy faktycznej i prawnej rozstrzygnięcia stanowi jedną z gwarancji prawidłowej realizacji zasady przekonywania wynikającej z art. 11 K.p.a., zgodnie z którym organ administracji jest zobowiązany do wyjaśnienia stronie zasadności przesłanek, którymi kierował się przy załatwieniu sprawy, aby w miarę możliwości doprowadzić do wykonania decyzji bez stosowania środków przymusu. Stanowi również jedną z gwarancji prawidłowej realizacji zasady pogłębiania zaufania wynikającej z art. 8 § 1 K.p.a., zgodnie z którym organy administracji publicznej prowadzą postępowanie w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, kierując się zasadami proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania. Uzasadnienie decyzji winno też spełniać rolę edukacyjną w stosunku do adresatów decyzji oraz innych podmiotów, a także powinno umożliwiać kontrolę poprawności decyzji, w tym również przez Sąd, który nie zastępuje organu w podaniu motywów uzasadnienia decyzji o oznaczonej treści.
Prawidłowo zredagowane uzasadnienie wymaga zatem logicznego i czytelnego przedstawienia przez organ swojego stanowiska, co umożliwia jego kontrolę nie tylko przez stronę będącą adresatem wydanego rozstrzygnięcia lecz również przez sąd.
W przekonaniu Sądu zaskarżona decyzja wykazuje w powyższym zakresie istotne braki, albowiem nie zawiera należytego uzasadnienia. Organ nie wyjaśnił dlaczego pominął część treści przepisu, który według niego stanowi podstawę podjętego rozstrzygnięcia, nie odniósł się w żaden sposób do zarzutów Skarżącej, która de facto wskazywała, że nie spełnia ona żadnego z kryteriów wymienionych w powołanym przez organ rozporządzeniu 651/2014. Skarżąca powołała również brzmienie ww. przepisu pominięte przez organ.
W zaskarżonej decyzji Zakład nie uzasadnił w istocie swojego stanowiska.
Nie przytoczył żadnych argumentów oraz przepisów prawnych potwierdzających prawidłowość wydanej decyzji w zakresie wskazywanym przez Skarżącą.
W rezultacie motywy podjętego przez organ rozstrzygnięcia są nieczytelne. Naruszeniem prawa jest, gdy w istotnej dla strony sprawie staje się ona adresatem rozstrzygnięcia opatrzonego niejasnym i lakonicznym uzasadnieniem. Nie jest przy tym rolą sądu administracyjnego wyręczanie organu w uzasadnieniu podjętego rozstrzygnięcia. To na organie spoczywa obowiązek prawidłowego uzasadnienia decyzji.
Ponownie rozpatrując sprawę organ usunie stwierdzone uchybienia i wyda decyzję zawierającą prawidłowe uzasadnienia faktyczne i prawne.
Mając na uwadze wskazane uchybienia, Sąd orzekł o uchyleniu zaskarżonej decyzji wraz z poprzedzającą ją decyzją wydaną w pierwszej instancji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w zw. z art. 135 P.p.s.a.
O zwrocie kosztów postępowania nie orzeczono, ponieważ Skarżąca, na podstawie art. 239 § 1 pkt 1 lit e) P.p.s.a., była zwolniona z obowiązku ich uiszczenia i nie była zastępowana przez zawodowego pełnomocnika.