Uzasadnienie
Wnioskiem RDZ z dnia 11 maja 2020 r., S. M. (dalej "Strona", "Skarżąca") zwróciła się do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych (dalej: "Zakład", "Organ") o zwolnienie z obowiązku opłacania należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne, ubezpieczenie zdrowotne, Fundusz Pracy i Fundusz Solidarnościowy, Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych oraz Fundusz Emerytur Pomostowych za okres marzec-maj 2020 r., na podstawie przepisów ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 374 ze zm. – dalej w skrócie "ustawa o przeciwdziałaniu COVID-19").
Decyzją z dnia [...] sierpnia 2020 r., nr [...], wydaną na podstawie na podstawie art. 31zq ust. 7 ustawy przeciwdziałaniu COVID-19 w związku z art. 83 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz. U. z 2020 r., poz. 266 ze zm. – dalej "u.s.u.s."), Zakład odmówił Stronie prawa do zwolnienia z opłacenia należności składkowych objętych wnioskiem - za kwiecień 2020 r. (w odniesieniu do pozostałych miesięcy Organ wydał odrębne decyzje).
Uzasadniając podjęte rozstrzygnięcie, Zakład przywołał brzmienie art. 31zo ust. 1 ustawy o przeciwdziałaniu COVID-19, stanowiącego o prawie płatnika składek do zwolnienia z opłacenia nieopłaconych należności składkowych, wykazanych w deklaracjach rozliczeniowych, oraz wyjaśnił, że warunkiem do otrzymania wsparcia w formie zwolnienia z opłacania składek było złożenie przez płatnika dokumentów rozliczeniowych do 30 czerwca 2020 r. Zakład wskazał, że w przypadku Strony – mimo ciążącego na niej z mocy prawa obowiązku składania miesięcznych dokumentów rozliczeniowych – stwierdzono brak dokumentów rozliczeniowych za okres od marca do maja 2020 r. W związku z tym, Stronie nie przysługuje prawo do wnioskowanego zwolnienia.
Pismem z dnia 26 września 2020 r., Strona wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie skargę na decyzję Zakładu, jako naruszającą prawo Skarżącej do uzyskania zwolnienia z opłacania należności z tytułu składek. Skarżąca oświadczyła, że dokumenty rozliczeniowe, których złożenie było wymagane do dnia 30 czerwca 2020 r. (w tym za okres od marca do maja 2020 r.), zostały przekazane do Zakładu w formie papierowej, listem tradycyjnym, za pośrednictwem Poczty Polskiej oraz że dokumenty te zostaną ponownie przesłane do Zakładu - listem poleconym.
Pismem z dnia 4 listopada 2020 r., Organ udzielił odpowiedzi na skargę, w której wniósł o oddalenie skargi jako niezasadnej.
Uzasadniając swoje stanowisko, Zakład przytoczył brzmienie art. 31zo ust. 1 i art. 31zp ust. 1-3 ustawy o przeciwdziałaniu COVID-19 oraz wskazał, że w toku przeprowadzonego postępowania ustalono, że na koncie płatnika na dzień złożenia wniosku stwierdzono brak dokumentów rozliczeniowych za okres od 04/2019 do 04/2020 r. Dokument ZUS DRA przesłany pocztą w dniu 21 maja 2019 r. został uznany za błędny i od tego okresu żaden dokument na koncie płatnika nie jest poprawny.
Organ wskazał także, że ustalił, iż 20 maja 2020 r. płatnik złożył wniosek o zwrot nienależnie opłaconych składek. W wyniku analizy i po stwierdzeniu błędów na koncie płatnika, wysłano pismo z dnia [...] czerwca 2020 r., nr [...], o odmowie zwrotu wraz z informacją o braku dokumentów rozliczeniowych. Pismo to Skarżąca odebrała 8 czerwca 2020 r. Brak poprawnych deklaracji rozliczeniowych za okres od marca do maja 2020 r. złożonych w terminie obligatoryjnym wyznaczonym ustawą, tj. do 30 czerwca 2020 r., uniemożliwił dokonanie zwolnienia z opłacenia składek na podstawie wniosku z dnia 11 maja 2020 r. na zasadach, o których mowa w ustawie o przeciwdziałaniu COVID-19.
Rozpoznając sprawę na posiedzeniu niejawnym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje.
Na wstępie wyjaśnić należy, że sprawę rozpoznano na posiedzeniu niejawnym, na podstawie § 1 ust. 1 i 2 zarządzenia Prezesa Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 26 października 2020 r. w sprawie odwołania rozpraw oraz wdrożenia w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Szczecinie działań profilaktycznych służących przeciwdziałaniu potencjalnemu zagrożeniu zakażenia wirusem SARS-CoV-2 w związku z objęciem terytorium Rzeczypospolitej Polskiej obszarem, na którym wystąpił stan epidemii oraz art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r., poz. 1842), który stanowi, że przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku.
Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów. W niniejszej sprawie stosowne zarządzenie Przewodniczącego Wydziału zostało wydane 8 grudnia 2020 r. i znajduje się ono w aktach sprawy.
Wskazania również wymaga, że zgodnie z art. 31zt ustawy o przeciwdziałaniu COVID-19, obsługa przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych zwolnienia z obowiązku opłacania składek, o których mowa w art. 31zo, realizowana jest w trybie umorzenia składek. Tym samym, z uwagi na fakt, że Skarżąca zamieszkuje na obszarze działania Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, tutejszy Sąd uznał się za właściwy do rozpoznania sprawy, na podstawie § 1 pkt 2 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 22 lutego 2017 r. w sprawie przekazania rozpoznawania innym wojewódzkim sądom administracyjnym spraw z zakresu działalni Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej, Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych oraz Prezesa Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego (Dz. U. z 2020 r., poz. 1773), który wskazuje, że rozpoznawanie spraw z zakresu działania Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych dotyczących umorzenia, odroczenia terminu płatności lub rozłożenia na raty należności z tytułu składek, o których mowa w art. 28 i art. 29 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz. U. z 2020 r. poz. 266, 321, 568, 695, 875 i 1291) przekazuje się wojewódzkim sądom administracyjnym, na których obszarze właściwości strona skarżąca zamieszkuje lub ma siedzibę.
Jak stanowi z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r., poz. 2167 ze zm.), sądy administracyjne kontrolują prawidłowość zaskarżonych aktów administracyjnych, między innymi decyzji ostatecznych, przy uwzględnieniu kryterium ich zgodności z prawem, tj. prawidłowości zastosowania przez organy administracji publicznej przepisów obowiązującego prawa oraz trafności jego wykładni. Decyzja podlega uchyleniu, jeśli sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, o czym stanowi art. 145 § 1 pkt 1 lit. a)-c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 - dalej "P.p.s.a.") lub też naruszenie prawa będące podstawą stwierdzenia nieważności decyzji (art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a.). W myśl natomiast art. 134 § 1 P.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Rozpoznając wniesioną skargę w granicach tak zakreślonych kompetencji, Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja narusza przepisy postępowania administracyjnego, a naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Przedmiotem skargi, a tym samym kontroli Sądu, jest decyzja Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, którą odmówiono Skarżącej zwolnienia z obowiązku opłacania należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne, ubezpieczenie zdrowotne, Fundusz Pracy i Fundusz Solidarnościowy, Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych oraz Fundusz Emerytur Pomostowych za kwiecień 2020 r.
W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, powołując się na art. 31zo ust. 1 i art. 31zq ust. 3 ustawy o przeciwdziałaniu COVID-19, Organ stwierdził, że Skarżąca w ustawowym terminie, tj. do dnia 30 czerwca 2020 r., nie dostarczyła dokumentów rozliczeniowych i w związku z tym nie ma prawa do zwolnienia.
Przytoczyć zatem należy powyższą regulację prawną.
Zgodnie z art. 31zq ust. 1-3 ustawy o przeciwdziałaniu COVID-19:
- - za marzec, kwiecień i maj 2020 r. a w przypadku, o którym mowa w art. 31zo ust. 8 - za lipiec, sierpień, wrzesień 2020 r., płatnik składek zobowiązany jest przesyłać deklaracje rozliczeniowe lub imienne raporty miesięczne na zasadach i w terminach określonych w przepisach ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych, chyba że zgodnie z tymi przepisami zwolniony jest z obowiązku ich składania (ust. 1);
- - Zakład Ubezpieczeń Społecznych zwalnia z obowiązku opłacania należności z tytułu składek, o których mowa w art. 31zo, w terminie nie dłuższym niż 30 dni od dnia przesłania deklaracji rozliczeniowej lub imiennych raportów miesięcznych należnych za ostatni miesiąc wskazany we wniosku o zwolnienie z opłacania składek, a w przypadku gdy płatnik składek zwolniony jest z obowiązku ich składania - w terminie nie dłuższym niż 30 dni od terminu, w którym powinna być opłacona składka za ostatni miesiąc wskazany we wniosku o zwolnienie z opłacania składek (ust. 2);
- - warunkiem zwolnienia z obowiązku opłacania należności z tytułu składek, o których mowa w art. 31zo, jest przesłanie deklaracji rozliczeniowych lub imiennych raportów miesięcznych należnych za marzec, kwiecień i maj 2020 r. nie później niż do dnia 30 czerwca 2020 r. a w przypadku, o którym mowa w art. 31zo ust. 8 należnych za lipiec, sierpień, wrzesień 2020 r. do dnia 31 października 2020 r., chyba że płatnik składek zwolniony jest z obowiązku ich składania (ust. 3).
Z przywołanych powyżej przepisów wynika zatem, że warunkiem zwolnienia z obowiązku opłacania należności z tytułu składek, o których mowa w art. 31zo, jest przesłanie deklaracji rozliczeniowych lub imiennych raportów miesięcznych należnych za marzec, kwiecień i maj 2020 r. nie później niż do dnia 30 czerwca 2020 r., oraz że obowiązek złożenia dokumentacji, jako warunek zwolnienia z opłacenia składek, nie dotyczy tylko tych płatników, którzy są zwolnieni z obowiązku jej składania.
Poza sporem w badanej sprawie jest, że na Skarżącej ciążył obowiązek złożenia deklaracji rozliczeniowych lub imiennych raportów miesięcznych należnych za marzec, kwiecień i maj 2020 r. w terminie do 30 czerwca 2020 r. oraz, że na brak takich dokumentów Organ wskazał jako przyczynę wydania decyzji odmownej.
W skardze Skarżąca zakwestionowała jednak stwierdzenie Organu co do niezłożenia dokumentów rozliczeniowych, których złożenie było wymagane do dnia 30 czerwca 2020 r., oświadczając, że dokumenty te zostały przesłane do Zakładu listem zwykłym, za pośrednictwem Poczty Polskiej.
W odpowiedzi na skargę, Organ nie podważył prawdziwości tego twierdzenia, podtrzymując jednak swoje stanowisko co do zasadności odmowy zwolnienia z obowiązku opłacania należności składkowych. Organ podniósł bowiem, że w toku przeprowadzonego postępowania ustalono, iż na koncie Skarżącej na dzień złożenia wniosku stwierdzono brak dokumentów rozliczeniowych za okres od 04/2019 do 04/2020 r. Dokument ZUS DRA, przesłany pocztą w dniu 21 maja 2019 r., został uznany za błędny i od tego okresu żaden dokument na koncie płatnika nie jest poprawny. Jednocześnie Organ wskazał, że ustalił, iż 20 maja 2020 r. Skarżąca złożyła wniosek o zwrot nienależnie opłaconych składek. W wyniku analizy i po stwierdzeniu błędów na koncie płatnika, do Skarżącej Organ wysłał pismo z dnia [...] czerwca 2020 r. o odmowie zwrotu wraz z informacją o braku dokumentów rozliczeniowych. Pismo to Skarżąca odebrała w dniu 8 czerwca 2020 r. Brak poprawnych deklaracji rozliczeniowych za okres od marca do maja 2020 r., złożonych w terminie obligatoryjnym wyznaczonym ustawą, tj. do 30 czerwca 2020 r., uniemożliwił dokonanie zawnioskowanego zwolnienia z opłacenia składek na podstawie wniosku Skarżącej z dnia 11 maja 2020 r.
Wskazać należy, że do postępowania zakończonego zaskarżoną decyzją, z mocy art. 180 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r., poz. 296 ze zm. – dalej "k.p.a.") oraz art. 123 u.s.u.s., mają zastosowanie przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego (k.p.a.), stanowiące m.in., że w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli (art. 7 k.p.a.). Organy administracji publicznej prowadzą postępowanie w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, kierując się zasadami proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania (art. 8 § 1 k.p.a.). Organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy (art. 77 § 1 k.p.a.) i dopiero na podstawie całokształtu materiału dowodowego ocenia, czy dana okoliczność została udowodniona (art. 80 k.p.a.).
Zatem, pierwsze dwa powołane przepisy nakazują organom administracji podejmowanie wszelkich działań niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia rzeczywistego stanu faktycznego sprawy. Obowiązek ten jest realizowany dzięki nakazowi zebrania i wyczerpującego rozpatrzenia przez organ administracji całego materiału dowodowego. Oznacza to, że materiał dowodowy zebrany w sprawie powinien być kompletny, tj. dotyczący wszystkich okoliczności faktycznych, które mają znaczenie dla merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy, a zatem konieczne jest zgromadzenie i przeprowadzenie z urzędu dowodów, które pozwolą rozstrzygnąć sprawę w kontekście znajdujących zastosowanie przepisów prawa materialnego.
W świetle tych obowiązków, organ musi posiadać odpowiednie kompetencje do podejmowania czynności procesowych stwarzających możliwość ich skutecznego wypełnienia. I tak, na podstawie art. 50 § 1 k.p.a., organ administracji publicznej może wzywać osoby do udziału w podejmowanych czynnościach i do złożenia wyjaśnień lub zeznań osobiście, przez pełnomocnika, na piśmie lub w formie dokumentu elektronicznego, jeżeli jest to niezbędne dla rozstrzygnięcia sprawy lub dla wykonywania czynności urzędowych. Z kolei przepis art. 80 k.p.a. stanowi, że organ ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona.
Sąd orzekający w niniejszej sprawie w postępowaniu Organu dostrzegł istotne naruszenie norm postępowania przewidziane w art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a.
Skoro bowiem w sprawie nie jest kwestionowane, że na Skarżącej spoczywał obowiązek złożenia dokumentów rozliczeniowych nie później niż do dnia 30 czerwca 2020 r. oraz, że Skarżąca w wyznaczonym terminie takie dokumenty złożyła (przesyłając je w dniu 21 maja 2020 r. za pośrednictwem Poczty Polskiej), to bezpodstawne było twierdzenie Organu w zaskarżonym rozstrzygnięciu z dnia [...] sierpnia 2020 r., że w przypadku Skarżącej za okres od marca do maja 2020 r. brak jest dokumentów rozliczeniowych. Po pierwsze - wadliwości dokumentów rozliczeniowych Organ w żaden sposób nie wyjaśnił Stronie, a po drugie - wadliwość dokumentu nie jest równoznaczna z brakiem dokumentu, a więc nie może być poczytywana za ich niezłożenie (brak). Wręcz przeciwnie, stwierdzenie wadliwości dokumentów nakładało na Organ obowiązek podjęcia stosownych działań w celu ustalenia okoliczności faktycznych sprawy, a w niniejszym przypadku - wyjaśnienia tych wadliwości przez wezwanie strony postępowania do skorygowania złożonych deklaracji.
Tymczasem, rozpoznając wniosek Skarżącej z dnia 11 maja 2020 r., Organ zaniechał prowadzenia postępowania w sprawie zgodnie z regułami przewidzianymi przepisami k.p.a., autorytatywnie uznając, że błędy zaistniałe w prowadzonej dokumentacji pozbawiają Skarżącą z mocy przepisów ustawy o przeciwdziałaniu COVID-19 uprawnienia do zwolnienia.
W konsekwencji, w ocenie Sądu, w sprawie doszło także do naruszenia art. 10 § 1 k.p.a., zgodnie z którym organy administracji publicznej obowiązane są zapewnić stronom czynny udział w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwić im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Z akt badanej sprawy nie wynika bowiem, aby przed wydaniem zaskarżonej decyzji odmownej z dnia [...] sierpnia 2020 r. Organ umożliwił Skarżącej wypowiedzenie się co do zebranego materiału. Jest to o tyle istotne, że gdyby do zapoznania z aktami sprawy doszło, wówczas Skarżąca miałaby szansę usunąć wady dokumentacji rozliczeniowej. Organ zobowiązany był o to zadbać.
Doszło tym samym do istotnego naruszenia obowiązku wynikającego z art. 79a § 1 k.p.a., zgodnie z którym w postępowaniu wszczętym na żądanie strony, informując o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, organ administracji publicznej jest obowiązany do wskazania przesłanek zależnych od strony, które nie zostały na dzień wysłania dokumentacji spełnione lub wykazane, co może skutkować wydaniem decyzji niezgodnej z żądaniem strony. Przepis ten stanowi konkretyzację i uzupełnienie obowiązków wynikających z art. 10 § 1 k.p.a., a jego celem jest zapobieganie sytuacjom, w których strona dysponuje dodatkowymi dowodami na okoliczności istotne dla wykazania zasadności jej żądania albo może je łatwo uzyskać, a z powodu braku odpowiedniej wiedzy o potrzebnych dowodach bądź o sposobie oceny wcześniej przedstawionych dowodów - nie korzysta z takiej możliwości.
Chodzi przy tym o to, aby strona nie została zaskoczona negatywnym rozstrzygnięciem sprawy oraz zmuszona do zaskarżenia decyzji i przedstawiania tych dodatkowych dowodów dopiero na etapie postępowania odwoławczego (tak Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w wyroku z dnia 23 maja 2019 r., sygn. akt II SA/Sz 239/19, dostępny w bazie CBOSA).
Tymczasem z akt rozpoznawanej sprawy wynika, że Organ przed wydaniem zaskarżonej decyzji odmownej ani nie umożliwił Stronie wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów (art. 10 § 1 k.p.a.), ani tym bardziej nie wyjaśnił Stronie przesłanek (takich jak wymóg złożenia poprawnych deklaracji rozliczeniowych), które nie zostały spełnione lub wykazane, co może skutkować – i w tym wypadku skutkowało - wydaniem decyzji niezgodnej z żądaniem Skarżącej. Jak już wskazano wyżej, złożenie deklaracji, które zdaniem Organu były nieprawidłowe, obligowało go do podjęcia działań eliminujących niedopatrzenie (błędy) Skarżącej. Tym bardziej, że wniosek Skarżącej z dnia 11 maja 2020 r. wpłynął do Organu - jak wynika z akt - za pośrednictwem poczty w dniu 21 maja 2020 r. (zatem przed upływem zakreślonego przez ustawodawcę terminu), decyzję zaś wydano dopiero w dniu [...] sierpnia 2020 r. Organ miał więc wystarczająco dużo czasu, aby podjąć w sprawie właściwe działania, zgodnie z obowiązującą procedurą.
Naruszenie przepisów art. 10 § 1 i art. 79a § 1 k.p.a. uniemożliwiło zatem Skarżącej uzyskanie wiedzy, że przedłożone przez nią dokumenty zawierają wady, które, w błędnej ocenie Organu, wyłączają jej prawo do uzyskania zwolnienia, a w konsekwencji pozbawiło Skarżącą prawa do zwolnienia z opłacania należności składkowych za kwiecień 2020 r.
Podkreślenia przy tym wymaga, że bez wpływu na powyższą ocenę pozostać musi wskazywany przez Organ dokument w postaci doręczonego Skarżącej w dniu 8 czerwca 2020 r. pisma z dnia [...] czerwca 2020 r., nr [...], o odmowie zwrotu wraz z informacją o braku dokumentów rozliczeniowych. Jak bowiem wynika z treści tego pisma (jak i ze znajdującego się w aktach administracyjnych pisma Organu z dnia 5 października 2020 r.), zostało ono przesłane do Skarżącej w związku ze złożonym przez Nią w dniu 20 maja 2020 r. wnioskiem o zwrot nienależnie opłaconych składek. Nie dotyczyło zatem postępowania zakończonego zaskarżoną decyzją.
Nadto, treść tego pisma w żaden sposób nie konkretyzowała, na czym polegać miała wadliwość przesłanych przez Skarżącą dokumentów rozliczeniowych, nie stanowiła także wezwania do ich usunięcia. W piśmie - odnośnie omawianych dokumentów rozliczeniowych - wskazano bowiem jedynie: "Informujemy jednocześnie, że za okres 04/2019 do 04/2020 roku brak dokumentów rozliczeniowych na Pani koncie".
Podsumowując, w rozpoznawanej sprawie swoim zaniechaniem Organ dopuścił naruszenia przepisów postępowania przez brak podjęcia działań w celu uzupełnienia braków (skorygowania) złożonych w przewidzianym prawem terminie dokumentów, co skutkowało, że Skarżąca spotkała się z odmową pozytywnego załatwienia jej wniosku. Zachodzi tu bezpośredni związek przyczynowo - skutkowy. Zdaniem Sądu, w tej sytuacji należy podjąć działanie, które wyeliminuje negatywny dla Skarżącej skutek tego, że organ naruszył swoje obowiązki wynikające z przywołanych powyżej zasad postępowania.
W tym stanie sprawy, stwierdzając, że naruszenia art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. oraz art. 10 § 1 i art. 79a § 1 k.p.a. mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję.
Rozpoznając ponownie wniosek Skarżącej z dnia 11 maja 2020 r. o zwolnienie z obowiązku opłacania należności składkowych za kwiecień 2020 r., Organ - będąc związanym oceną prawną sprawy i wskazaniami Sądu w niniejszej sprawie, stosownie do art. 153 P.p.s.a. - podejmie działania w celu usunięcia istniejących wątpliwości odnośnie wadliwości dokumentów koniecznych dla przyznania Skarżącej zwolnienia od składek za kwiecień 2020 r. Zakład podejmie więc stosowne czynności procesowe, zważając w szczególności, że organ administracji publicznej, działający w granicach prawa, zanim podejmie rozstrzygnięcie i zdecyduje, w jakim zakresie uczyni użytek ze swych uprawnień, ma obowiązek wyjaśnić wyczerpująco i wszechstronnie stan faktyczny i prawny sprawy oraz wysłuchać stronę w trakcie postępowania a przed wydaniem decyzji (art. 7, art. 10 § 1 oraz art. 77 k.p.a.).