Uzasadnienie
Pismem z dnia [...] A. F. wniósł skarge do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Szczecinie na postanowienie Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w S.z dnia [...] numer: [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Do skargi strona dołączyła wniosek złożony na urzędowym formularzu PPF zwolnienie jej od kosztów sądowych.
We wniosku strona złożyła oświadczenie o stanie rodzinnym, dochodach oraz posiadanym majątku.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie uznał, co następuje:
Stosownie do brzmienia art. 245 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej p.p.s.a., prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym. Prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego (§ 3). W przypadku osób fizycznych prawo pomocy może być przyznane w zakresie częściowym – gdy osoba ta wykaże, iż nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (pkt 2 cyt. wyżej przepisu).
Stosownie do brzmienia art. 239 pkt 1 lit. e p.p.s.a. nie ma obowiązku uiszczenia kosztów sądowych strona skarżąca działanie lub bezczynność organu w sprawach z zakresu ubezpieczeń społecznych.
W sprawie, przedmiotem skargi A. F. jest postanowienie Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w S. w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, w której decyzją z dnia [...]. Zakład odmówił umorzenia należności z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne, zdrowotne i Fundusz Pracy, należnych od skarżącego oraz odsetek od tych należności. Bez wątpienia sprawa będąca przedmiotem niniejszej skargi dotyczy więc sprawy z zakresu ubezpieczeń społecznych, o której mowa w powołanym przepisie art. 239 pkt 1 lit. e p.p.s.a.
Skarżący nie ma zatem z mocy ustawy obowiązku uiszczania w niniejszej sprawie kosztów sądowych. Dlatego postępowanie dotyczące jego wniosku o przyznanie prawa pomocy, w określonym na formularzu PPF zakresie zwolnienia od kosztów sądowych, należało uznać za bezprzedmiotowe i w konsekwencji, na zasadzie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a., umorzyć.