Uzasadnienie
Strona skarżąca wraz ze skargą złożyła na podstawie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Uzasadniając swój wniosek, wskazała, że wykonanie decyzji, która została zaskarżona może spowodować niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody, jak i nieodwracalnych skutków na majątku strony. Strona wyjaśniła, że prowadzenie przymusowej egzekucji kwoty ponad [...] zł będzie wiązało się z koniecznością zajęcia, a następnie także sprzedażą egzekucyjną rzeczy ruchomych, czy też nieruchomości, gdyż nie dysponuje obecnie ww. kwotą w gotówce.
Dalej wskazała, że tryb egzekucji ze składników majątku spowoduje realną stratę. Będzie się to objawiało brakiem następczej możliwości odzyskania tego majątku i przez to wystąpieniem trudno odwracalnych skutków. Sprzedaż egzekucyjna pozbawi stronę własności części majątku, po czym nie będzie prawnej ani faktycznej możliwości jego odzyskania.
W ten sposób - biorąc również pod uwagę fakt, że sprzedaż egzekucyjna następuje po wartościach niższych niż wartość rynkowa zajętego majątku - dojdzie również do wyrządzenia szkody na majątku strony skarżącej.
Dodatkowym argumentem przemawiającym za słusznością wniosku jest fakt, że należności, których (niesłusznie) dochodzi Instytucja Zarządzająca nie ulegną przedawnieniu, stąd też nawet ich następcza i przymusowa egzekucja nie jest w tym wypadku zagrożona. Nie może być mowy również o zagrożeniu niezaspokojenia się z majątku strony, gdyż posiada ona zasoby niepieniężne wystarczające i przewyższające sporną kwotę, z których może być prowadzona egzekucja administracyjna.
Strona skarżąca zwróciła także uwagę, że istnieje bardzo wysokie prawdopodobieństwo uchylenia zaskarżonej decyzji przez wzgląd na rażące naruszenia, których dopuścił się Zarząd Województwa przy wydawaniu decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje
Zgodnie z przepisem art. 61 § 1 p.p.s.a wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. A zatem, przyznanie stronie skarżącej ochrony tymczasowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym, stanowi odstępstwo od ogólnej reguły, wyrażonej w art. 61 § 1 p.p.s.a. Potrzeba zagwarantowania funkcjonowania procesu stosowania i realizowania norm prawa administracyjnego stanowiła podstawę tej regulacji prawnej. Z tego też względu, przesłanki, jakimi powinien kierować się sąd przy rozstrzyganiu wniosku o wstrzymanie wykonania, zostały w sposób wyczerpujący określone w art. 61 § 3 p.p.s.a., a mianowicie: po przekazaniu sądowi skargi, sąd może, na wniosek skarżącego, wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu w całości lub części, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z powołanego przepisu wynika, iż wnioskodawca powinien wykazać, że wykonanie zaskarżonego przez niego aktu lub czynności organu administracji spowoduje wyrządzenie znacznej szkody lub powstanie trudnych do odwrócenia skutków.
Odnosząc powyższe rozważania do okoliczności rozpoznawanej sprawy, wskazać należy, że we wniosku podano wprawdzie, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje egzekucję z majątku strony skarżącej, jednakże nie przedłożono dokumentacji, z której wynikałoby, że organ dokonał zajęcia rzeczy ruchomych lub nieruchomości, czy też wszczął postępowanie egzekucyjne. Do akt administracyjnych również nie załączono żadnych dokumentów świadczących o wszczęciu egzekucji. Brak szczegółowego wskazania jaką szkodę lub trudne do odwrócenia skutki dla strony skarżącej spowoduje wykonanie zaskarżonej decyzji, nie pozwala sądowi stwierdzić czy wystąpiły przesłanki uzasadniające przyznanie ochrony tymczasowej. Kwota ciążących na stronie należności do zapłaty nie świadczy sama w sobie o tym, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Należy podkreślić, że groźba wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków musi być realna i skonkretyzowana. W ocenie Sądu od profesjonalnego pełnomocnika, który reprezentuje stronę w niniejszej sprawie, należy oczekiwać rzetelnego i wyczerpującego przedstawienia przesłanek, których istnienie uzasadniałoby przyznanie ochrony tymczasowej, w postaci wstrzymania wykonania decyzji.
Niesposób także ocenić czy rzeczywiście nie będzie możliwości prawnej ani faktycznej odzyskania części majątku sprzedanego w drodze egzekucji skoro strona nie podała żadnych szczegółowych danych odnośnie sprzedawanych rzeczy ruchomych lub nieruchomości, nie wyjaśniła też konkretnych powodów, dla których będzie zachodziła konieczność odzyskania tychże części majątku. Wszakże należy wziąć pod uwagę możliwość nabycia w terminie późniejszym rzeczy podobnych. Sąd zauważa, że istnienie jakiejkolwiek potencjalnej szkody nie wyczerpuje przesłanki uzasadniającej uwzględnienie wniosku, o jakiej mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Należy podkreślić, że strona powinna wykazać istnienie realnej szkody, wskazując jej rozmiar.
Ponadto, strona nie przedstawiła żadnych dowodów świadczących o braku środków finansowych na zwrot środków otrzymanych w ramach umowy o dofinansowaniu projektu. Nie wykazała także, że podjęła próbę uzyskania tych środków np. poprzez zaciągnięcie kredytu, co mogłoby okazać się mniej dotkliwe dla strony aniżeli sprzedaż majątku w drodze egzekucji. Natomiast, z akt administracyjnych wynika, że sprzedaż zwolniona w związku z usługami ochrony zdrowia wynosiła w 2011 r. –[...] zł, do listopada 2012 r.- [...] zł, sprzedaż opodatkowana w związku z usługami ochrony zdrowia wynosiła w 2011 r. –[...] zł, a do listopada 2012 r. –[...] zł, co świadczy o wysokich obrotach uzyskiwanych przez stronę. Przy czym strona nie podnosiła, że jej wierzyciele zalegają z wnoszeniem opłat, co skutkowałoby brakiem środków finansowych i uniemożliwałoby systematyczne regulowanie własnych należności.
Strona nie podała także żadnych informacji odnośnie wielkości posiadanego majątku, uzyskiwanych dochodów, ani ponoszonych wydatków, co umożliwiłoby sądowi odniesienie się do stanowiska strony wskazanego we wniosku. Ponadto, powołując się na swoją sytuację majątkową, nie wyjaśniła w sposób przekonywujący, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje negatywne zmiany w jej sytuacji finansowej. Należy podkreślić, że to strona skarżąca jest zobligowana do wykazania ww. przesłanek, nie może tego obowiązku przerzucać na Sąd. Sąd zauważa, iż skarżącą zastępował profesjonalny pełnomocnik, od którego należy wymagać szczególnej staranności w prowadzeniu spraw mocodawcy.
Zdaniem sądu, uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności), świadczących o tym, że wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest uzasadnione. Podobne stanowisko wyraził Naczelny
Sąd Administracyjny w Warszawie w postanowieniu z dnia 19 kwietnia 2012 r. (II FSK 404/12 (LEX nr 1137654) w którym stwierdził, że w sytuacji, gdy chodzi o decyzję rodzącą obowiązek zapłaty konkretnej sumy pieniężnej, a zatem rozporządzenia majątkiem podatnika, koniecznym jest wykazanie konkretnych przesłanek wskazujących na trudną sytuację materialną oraz wykazanie, że uszczuplenie tego majątku o kolejne sumy grozi wyrządzeniem znacznej szkody lub spowodowaniem trudnych do odwrócenia skutków.
Brak rzetelnego i wyczerpującego wykazania przesłanek uzasadniających wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, czyni zbędne odnoszenie się przez Sąd do argumentu dotyczącego braku przedawnienia tych należności. Należy także stwierdzić, że kwestia prawdopodobieństwa uchylenia decyzji przez Sąd nie stanowi przesłanki, o której mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a
Wobec powyższego, Sąd uznał, że wniosek strony skarżącej nie wypełnia przesłanek wskazanych w przepisie art. 61 § 3 p.p.s.a. i na podstawie przepisów art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., postanowił orzec jak w sentencji postanowienia.