Uzasadnienie
M.S. pismem z 8 lutego 2018 r. wniósł skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 27 października 2017 r. sygn. akt I SA/Wa 1042/17. W skardze zawarł wniosek o przyznanie prawa pomocy.
Przy piśmie z 13 lutego 2018 r. przesłano wnioskodawcy formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej PPF, celem jego wypełnienia, podpisania i odesłania do Sądu, w terminie 7 dni, pod rygorem pozostawienia wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania.
Jak wynika z adnotacji doręczyciela, placówka pocztowa dwukrotnie bezskutecznie zawiadamiała adresata pisma o możliwości odbioru przesyłki w urzędzie pocztowym (awizo z 21 lutego 2018 r. i awizo powtórne z dnia 1 marca 2018 r.), po czym 9 marca 2018 r. zwróciła nieodebraną przesyłkę Sądowi, który uznał zwróconą przesyłkę za skutecznie doręczoną 7 marca 2018 r.
Zarządzeniem z 3 kwietnia 2018 r. starszy referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zarządził pozostawienie bez rozpoznania wniosku o przyznanie prawa pomocy. W uzasadnieniu wskazał, że wezwanie do nadesłania wniosku o przyznanie prawa pomocy na przesłanym urzędowym formularzu uznano za skutecznie doręczone 7 marca 2018 r. Termin do wykonania wezwania upłynął 14 marca 2018 r. Z akt sprawy wynika, że wnioskodawca w wyznaczonym terminie nie nadesłał wniosku o przyznanie prawa pomocy na przesłanym urzędowym formularzu.
Pismem z 1 maja 2018 r. M.S. wniósł sprzeciw od zarządzenia z 3 kwietnia 2018 r. W uzasadnieniu wskazał, że nie doręczono mu formularza, ani też go nie awizowano.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Stosownie do treści art. 260 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), powoływanej dalej "p.p.s.a.", sąd rozpatrując sprzeciw wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. Zgodnie z § 2 tego przepisu wniesienie sprzeciwu od zarządzenia lub postanowienia referendarza sądowego wstrzymuje jego wykonalność, a sąd orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu.
Zgodnie z treścią art. 243 § 1 p.p.s.a. prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w jego toku. W myśl zaś art. 252 § 2 p.p.s.a., wniosek o przyznanie prawa pomocy składa się na urzędowym formularzu według ustalonego wzoru. Stosownie natomiast do treści art. 257 p.p.s.a. wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania.
W niniejszej sprawie wnioskodawca został wezwany do uzupełnienia braków wniosku o przyznanie prawa pomocy, poprzez nadesłanie wypełnionego urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy, a wezwanie to uznano za skutecznie doręczone 7 marca 2018 r. Termin na uzupełnienie braków wniosku upłynął bezskutecznie 14 marca 2018 r. Wnioskodawca pomimo stosownego wezwania, nie uzupełnił braków wniosku o przyznanie prawa pomocy. Mając na uwadze powyższe, w ocenie Sądu, referendarz zasadnie pozostawił wniosek bez rozpoznania.
Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 257 w zw. z art. 260 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji postanowienia.