Uzasadnienie
Pismem z dnia 14 maja 2015 r. A. D., K. N., P. N. i Z. N. reprezentowani przez adwokat K. M. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na niewykonania przez Prezydenta W. wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 lipca 2014 r., sygn. akt I SAB/Wa 157/14. Wskazanym orzeczeniem Sąd uwzględnił skargę A. D., K. N., P. N. i Z. N. na bezczynność Prezydenta W. do rozpoznania wniosku z dnia 26 marca 2013 r. o ustalenie odszkodowania za nieruchomość położoną w W., ozn. [...] w terminie dwóch miesięcy od daty doręczenia odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy.
W uzasadnieniu skargi podniesiono, że Prezydent W., mimo sądowego zobowiązania do rozpoznania powołanego wniosku oraz wezwania skarżących z dnia 22 kwietnia 2015 r. do wykonania wyroku, uporczywie uchyla się od wydania decyzji. Dlatego też w z tego tytułu, skarżący domagają się wymierzenie organowi grzywny.
W odpowiedzi na skargę Prezydent W. wskazał, iż pismem z dnia 12 czerwca 2015 r. pełnomocnik skarżących został poinformowany o przyczynach niedotrzymania terminu oraz o przewidywanej dacie zakończenia postępowania do dnia 30 września 2015 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Skarga jest uzasadniona.
Przedmiotowa skarga została złożona w trybie art. 154 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej Ppsa). Przepis ten stanowi, że w razie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania strona, po uprzednim pisemnym wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy, może wnieść skargę w tym przedmiocie, żądając wymierzenia temu organowi grzywny.
Z powołanego art. 154 § 1 wynikają zatem dwie przesłanki, które muszą być spełnione łącznie, aby sąd administracyjny mógł organowi administracji publicznej wymierzyć grzywnę. Po pierwsze, organ musi pozostawać w bezczynności po wyroku uwzględniającym skargę na podstawie art. 149 Ppsa i zobowiązującym organ do wydania w określonym terminie stosownego aktu lub dokonania czynności. Po drugie zaś, strona przed wniesieniem skargi musi wystąpić do właściwego organu z pisemnym wezwaniem do wykonania wyroku.
W rozpoznawanej sprawie – w ocenie Sądu - obie wskazane wyżej przesłanki zostały spełnione.
Ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, że wyrokiem z dnia 16 lipca 2014 r., sygn. akt I SAB/Wa 157/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uwzględnił skargę A. D., K. N., P. N. i Z. N. na bezczynność Prezydenta W. w rozpoznaniu wniosku z dnia 26 marca 2013 r., o ustalenie odszkodowania za nieruchomość położoną w [...] zobowiązując jednocześnie organ do rozpoznania sprawy w terminie dwóch miesięcy od daty doręczenia odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy.
Odpis prawomocnego wyroku z dnia 16 lipca 2014 r., wraz z uzasadnieniem oraz aktami administracyjnymi sprawy został doręczony Prezydentowi W. w dniu 12 stycznia 2015 r. Oznacza to, że termin załatwienia sprawy wyznaczony przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie upłynął w dniu 12 marca 2015 r.
Pomimo upływu zakreślonego terminu, jak również wezwania skarżących z dnia 22 kwietnia 2015 r. do wykonania powołanego wyroku, Prezydent W. nie wydał w sprawie jakiegokolwiek rozstrzygnięcia. Pismem z dnia 12 czerwca 2015 r. pełnomocnik skarżących został jedynie poinformowany, że nie było możliwym zakończenie sprawy w terminie określonym w ww wyroku, a opisany wniosek o odszkodowanie zostanie rozpatrzony w terminie do dnia 30 września 2015 r.
Stosownie do art. 154 § 6 Ppsa grzywnę, o której mowa w § 1, wymierza się do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów. Zgodnie z obwieszczeniem Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego z dnia 20 lutego 2015 r. w sprawie przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w 2014 r. i w drugim półroczu 2014 r., przeciętne wynagrodzenie miesięczne w gospodarce narodowej w 2014 r. wyniosło 3 389,90 zł.
W przedstawionych okolicznościach sprawy - biorąc pod uwagę długość przekroczenia wyznaczonego przez Sąd terminu na załatwienie sprawy oraz to, że grzywna może być wymierzana kilkakrotnie - Sąd uznał, iż grzywna w wysokości 1.000,00 złotych jest adekwatną sankcją dla Prezydenta W. za niewykonanie wyroku z dnia 16 lipca 2014 r., sygn. akt I SAB/Wa 157/14.
Jednocześnie rozpoznając sprawę stosownie do treści art. 154 § 2 Ppsa Sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. O rażącym naruszeniu prawa można mówić, gdy zwłoka w załatwieniu sprawy jest znaczna i jest efektem działań (zaniechań) organów, które można zinterpretować jako unikanie podejmowania rozstrzygnięcia, bądź lekceważenie praw stron domagających się czynności organu, które to czynności organ prowadzi w sposób nieefektywny poprzez wykonywanie czynności w dużym odstępie czasu bądź wykonywanie czynności pozornych, powodujących, że formalnie organ nie jest bezczynny (por. wyrok NSA z 23 października 2013 r., sygn. akt I OSK 1181/13). Sytuacja taka nie zaszła w przedmiotowej sprawie.
W ocenie Sądu bezczynność organu po wyroku z dnia 16 lipca 2014 r., sygn. akt I SAB/Wa 157/14, nie ma charakteru rażącego naruszenia prawa. Na uwadze bowiem należy mieć fakt, że organ podejmował już wcześniej czynności zmierzające do zgromadzenia pełnego materiału dowodowego, które obecnie poddawane są analizie. Przy czym zauważyć trzeba, skomplikowany charakter postępowań dotyczący gruntów warszawskich, gdzie stan prawny nieruchomości jest złożony, a jego ustalenie czasochłonne. Okoliczność ta wprawdzie nie może zwalniać organu z wykonania wyroku, ale może być brana pod uwagę przy ocenie charakteru bezprawnego zachowania organu, jeśli relatywnie okres bezczynności organu (brak wykonania wyroku) nie jest zbyt długi.
Biorąc powyższe pod uwagę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 154 § 1, § 2 i § 6 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w punkcie 1 i 2 wyroku. Rozstrzygnięcie zawarte w punkcie 3 wyroku Sąd oparł na przepisie art. 200 w związku z art. 205 § 2 powołanej ustawy.