Uzasadnienie
Prawomocnym postanowieniem referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 sierpnia 2008 r., sygn. akt I SA/Wa 1054/08 przyznano C.L. prawo pomocy w zakresie obejmującym ustanowienie adwokata, w sprawie z jej skargi na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] maja 2008 r., nr [...] w przedmiocie zwrotu podania. W następstwie tego postanowienia Okręgowa Rada Adwokacka w W. pismem z dnia 26 sierpnia 2008 r. wyznaczyła na pełnomocnika skarżącej adwokata R. C. Wyrokiem z dnia 16 grudnia 2008 r. Wojewódzki Sad Administracyjny w Warszawie skargę C.L. oddalił.
Pismem z dnia 28 lipca 2009 r. adwokat R.C. wniósł o zasądzenie kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu, w tym poniesionej opłaty za pełnomocnictwo w wysokości 17 złotych. Jednocześnie pełnomocnik oświadczył, iż w przedmiotowej sprawie za świadczoną pomoc prawną nie otrzymał żadnego wynagrodzenia.
W tym stanie rzeczy stwierdzono co następuje.
Pełnomocnikowi ustanowionemu w sprawie na podstawie art. 244 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) przysługuje wynagrodzenie w zakresie ustanowionym w art. 250 tejże ustawy. Zgodnie z tym przepisem wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.
Sam fakt wyznaczenie z urzędu pełnomocnika dla strony, której przyznano prawo pomocy nie oznacza jednak, że pełnomocnikowi takiemu automatycznie po złożeniu przez niego wniosku przysługuje wynagrodzenia, o którym mowa w tym przepisie. Uzależnione jest to od ustalenia przez sąd (referendarza sądowego), że pomoc ta była faktycznie przez pełnomocnika realizowana. Zważyć bowiem należy, że decyzja o przyznaniu pomocy prawnej oznacza, że Skarb Państwa przejmuje na siebie ciężar finansowy związany z wynagrodzeniem pełnomocnika z urzędu i że sąd, jako dysponent środków publicznych, odpowiada za zasadność i legalność ich wydawania. Oznacza to uprawnienie i obowiązek sądu ustalenia, czy pomoc prawna rzeczywiście została udzielona (vide: post. NSA z dnia 22.12.2004 r., OZ 720/04, ONSAiWSA 2005/5/93).
Odnosząc powyższe rozważania do niniejszej sprawy przede wszystkim wskazać należy, że udział adwokata R.C. – jako pełnomocnika C.L. w postępowaniu sądowym zakończonym prawomocnym wyrokiem z dnia 16 grudnia 2008 r. ograniczył się wyłącznie do przesłania do sądu pełnomocnictwa udzielonego mu przez stronę skarżącą oraz złożenia wniosku o przyznanie wynagrodzenia. Adwokat nie uczestniczył natomiast, mimo otrzymania stosownego zawiadomienia, w rozprawie – co wynika z protokołu rozprawy (k.55), ani nie zapoznawał się z aktami sądowymi sprawy. Nie składał również wniosku o sporządzenie uzasadnienia wydanego w sprawie wyroku. W treści wniosku o przyznanie wynagrodzenia nie wskazuje także, by sporządził dla strony skarżącej opinię prawną o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej. Powyższe, w ocenie orzekającego oznacza, że nie świadczył on wobec skarżącej żadnej realnej pomocy prawnej.
W tym stanie rzeczy brak jest usprawiedliwionych podstaw do przyznania mu wynagrodzenia, o którym mowa w art. 250 p.p.s.a.
Uzasadnione jest jedynie przyznanie pełnomocnikowi, stosownie do § 19 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.) zwrotu kwoty 17 złotych, jako niezbędnego udokumentowanego wydatku, poniesionego z tytułu uiszczenia opłaty skarbowej od złożonego do akt sądowych pełnomocnictwa.
Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 258 § 1 i § 2 pkt 8 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, postanowiono jak w sentencji.