Uzasadnienie
Postanowienie
Dnia 27 stycznia 2009 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym:
Przewodniczący sędzia WSA Maria Tarnowska po rozpoznaniu w dniu 27 stycznia 2009 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W. K. na pismo Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] czerwca 2008 r. nr [...] w przedmiocie przekazania według właściwości skargi na działanie organów
postanawia:
odrzucić skargę.
W. K. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na pismo Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] czerwca 2008 r. nr [...], którym Kolegium uznało się niewłaściwym do rozpatrzenia jego skargi z dnia 23 czerwca 2008 r. na działalność Urzędu Miasta w B. i Ośrodka Pomocy Społecznej w B. i przekazało ją – zgodnie z art. 229 pkt 3 kpa – organowi właściwemu do rozpatrzenia, tj. Radzie Miejskiej w B. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Skargę jako niedopuszczalną należało odrzucić, gdyż nie podlega kognicji sądów administracyjnych.
Sąd administracyjny, rozpoznając skargę, w pierwszej kolejności bada, czy zaskarżony akt lub czynność organu administracji publicznej podlega kontroli tego sądu.
Zakres kontroli sprawowanej przez sądy administracyjne został określony w art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), zgodnie z którym sądy administracyjne w zakresie swojej właściwości sprawują kontrolę pod względem legalności, to jest zgodności z prawem, działań lub zaniechań organów administracji publicznej. Kontrola działalności administracji publicznej, sprawowana przez sądy administracyjne, ma charakter ograniczony, co oznacza, że objęte są nią jedynie działania administracyjne wskazane w ustawie.
Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 1 – 4a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), skarga na bezczynność może dotyczyć sprawy, w której organ administracji publicznej zobligowany jest wydać decyzję administracyjną, postanowienie w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty, postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, inne akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach.
W ocenie Sądu niniejsza sprawa, w związku z którą wniesiono skargę na pismo Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W., nie mieści się we wskazanym wyżej katalogu aktów i czynności poddanych kognicji sądu administracyjnego, bowiem zaskarżone pismo nie jest ani postanowieniem, ani decyzją, o których mowa w art. 3 § 2 tej ustawy, ani też innym aktem rozstrzygającym sprawę co do jej istoty. Brak też jest przepisów szczególnych, które przewidywałyby w takiej sytuacji kontrolę sądowoadministracyjną. Obowiązujący stan prawny nie upoważnia do zakwalifikowania przedmiotowej skargi do spraw, o których mowa w art. 3 § 2 powołanej ustawy.
Zaskarżone do Sądu pismo Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] czerwca 2008 r. nr [...] nie konkretyzuje bowiem żadnego stosunku administracyjnoprawnego i w żaden sposób nie rozstrzyga o prawach czy obowiązkach strony. Zaskarżonego pisma nie można zatem uznać także za czynność z zakresu administracji publicznej, o której mowa w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Z treści tego przepisu wynika, że czynności w nim wymienione muszą mieć charakter publicznoprawny. Treść powołanego przepisu wskazuje, że czynność musi dotyczyć uprawnienia lub obowiązku wynikającego z przepisów prawa. Konieczne jest więc odniesienie takiego aktu i czynności do przepisu prawa powszechnie obowiązującego, który określa uprawnienia lub obowiązki. Oznacza to, że musi istnieć ścisły związek między przepisem prawa, który określa uprawnienie lub obowiązek, a aktem lub czynnością, która dotyczy takiego uprawnienia lub obowiązku (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 września 2004 r., sygn. akt OSK 247/04).
Stwierdzić zatem należy, że skoro zaskarżone pismo Kolegium nie stanowi aktu ani czynności wymienionych w art. 3 § 2 powołanej ustawy, to nie podlega jurysdykcji sądowoadministracyjnej, a zatem nie może być przedmiotem oceny przez sąd administracyjny.
Z powyższych względów, w oparciu o art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.
Postanowienie
Dnia 27 stycznia 2009 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym:
Przewodniczący sędzia WSA Maria Tarnowska po rozpoznaniu w dniu 27 stycznia 2009 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku W. K. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata w sprawie ze skargi W. K. na pismo Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] czerwca 2008 r. nr [...] w przedmiocie przekazania według właściwości skargi na działanie organów
postanawia:
odmówić przyznania prawa pomocy.
W. K. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na pismo Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] czerwca 2008 r. nr [...], którym Kolegium uznało się niewłaściwym do rozpatrzenia jego skargi z dnia 23 czerwca 2008 r. na działalność Urzędu Miasta w B. i Ośrodka Pomocy Społecznej w B. i przekazało ją – zgodnie z art. 229 pkt 3 kpa – organowi właściwemu do rozpatrzenia, tj. Radzie Miejskiej w B. W skardze zawarty został wniosek o przyznanie prawa pomocy, uzupełniony wnioskiem z dnia 19 sierpnia 2008 r. złożonym na urzędowym formularzu, w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Stosownie do regulacji zawartej w art. 243 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w jego toku.
Zgodnie z art. 247 powołanej ustawy prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi. Oczywista bezzasadność skargi zachodzi w sytuacjach, gdy przepisy obowiązującego prawa w sposób jasny i jednoznaczny wykluczają możliwość uwzględnienia żądania skarżącego, co ma miejsce w rozpoznawanej sprawie.
W rozpatrywanej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 27 stycznia 2009 r. odrzucił skargę W. K. jako niedopuszczalną, bowiem nie mieściła się w katalogu aktów i czynności podlegających jurysdykcji sądu administracyjnego, wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Oczywista niedopuszczalność skargi do sądu administracyjnego oznacza oczywistą bezzasadność skargi w rozumieniu art. 247 powołanej ustawy, co z kolei powoduje, że skarżącej nie przysługuje prawo pomocy (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 września 2004 r., sygn. OZ 377/04).
Z powyższych względów, na podstawie art. 247 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.