Uzasadnienie
Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] marca 2018 r., nr [...] orzekł, że zespół pałacowo – parkowy, położony w miejscowości R., stanowiący obecnie działkę nr [...] oraz część działki nr [...], w części zaznaczonej na załączniku graficznym, stanowiącym integralną część przedmiotowej decyzji, wchodzący uprzednio w skład nieruchomości zapisanej w księdze wieczystej [...] tom [...] karta [...] jako własność S. S. nie podpadał pod działanie art. 2 ust. 1 lit e dekretu PKWN z dnia 6 września 1944 r. o przeprowadzeniu reformy rolnej.
Po rozpoznaniu odwołania od powyższej decyzji Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2018 r., nr [...] stwierdził niedopuszczalność odwołania, w części dotyczącej działki nr [...], położonej w miejscowości R., gminie [...].
Skargę na powyższe postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożył [...] Ośrodek [...] z siedzibą w W. Wniósł w niej o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia przez organ administracji, a w razie nieuwzględnienia tego wniosku o wstrzymanie jego wykonania przez Sąd.
Skarżący uzasadnił, że wykonanie postanowienia spowoduje ostateczność decyzji Wojewody [...] w części dotyczącej dz. nr [...], co może doprowadzić do wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody. Zaskarżone postanowienie faktycznie umożliwia spadkobierczyni byłego właściciela zespołu [...] w R. wystąpienie do Skarbu Państwa z roszczeniem odszkodowawczym. Decyzja administracyjna stanowi prejudykat dla sądu powszechnego w przedmiocie odszkodowania, więc istnieje wysokie prawdopodobieństwo, że Skarb Państwa może zostać zobowiązany do zapłaty, co spowoduje szkodę w jego majątku.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje
Zgodnie z art. 61 § 1 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.) – dalej "ppsa" wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania aktu lub zawieszenia czynności. Sąd na wniosek skarżącego może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania aktu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
W niniejszej sprawie skarga została wniesiona na postanowienie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi, stwierdzające niedopuszczalność odwołania od decyzji orzekającej o niepodpadaniu nieruchomości pod art. 2 ust. 1 lit e dekretu o przeprowadzeniu reformy rolnej.
W ugruntowanym orzecznictwie sądów administracyjnych oraz w doktrynie wskazuje się, iż wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności może dotyczyć tylko takich z nich, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania (vide: postanowienie NSA z dnia 5 maja 2005 r., sygn. akt I OZ 371/2005, LexPolonica nr 402363). Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem w nim zawartym. Problem wykonania aktów administracyjnych dotyczy zatem aktów zobowiązujących, ustalających dla ich adresatów nakazy powinnego zachowania lub zakazy określonego zachowania, aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone określone obowiązki oraz aktów, na podstawie których jeden podmiot staje się do czegoś zobowiązany, a drugi uprawniony (vide T. Woś, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2005, s. 295-296).
Ponadto, ze wskazanego powyżej przepisu wynika, że strona powinna uprawdopodobnić istnienie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub wystąpienia trudnych do odwrócenia skutków, w przypadku wykonania aktu administracyjnego. Przy czym, nawet mimo wywiązania się strony ze wskazanego uprzednio obowiązku, sąd nie jest zobligowany do wstrzymania wykonania aktu.
Z powyższego wynika, iż nie każdy akt administracyjny kwalifikuje się do tak rozumianego wykonania i w związku z tym nie każdy wymaga wykonania. Wstrzymanie wykonania orzeczenia dotyczy tylko takich sytuacji, gdy zaskarżony akt wywołuje skutki materialnoprawne.
Dokonując oceny powyższego wniosku przez pryzmat przesłanek, określonych w art. 61 § 3 ppsa, wskazać należy, że postanowienie stwierdzające niedopuszczalność odwołania co do istoty nie wywołuje żadnych skutków materialnoprawnych w obrocie prawnym.
W skardze, w której zawarty został powyższy wniosek, strona uzasadniła, że brak wstrzymania tego postanowienia spowoduje, że decyzja organu I instancji wywoła skutki i Skarb Państwa, zobowiązany będzie w procesie cywilnym do zapłaty odszkodowania, co spowoduje szkodę.
W ocenie Sądu, wskazane przez skarżącego okoliczności, nie mogą spowodować orzeczenia o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego postanowienia przez Sąd.
Skutki materialnoprawne wywołane zostały przez decyzję zapadłą w I instancji, a z całą pewnością żadnych skutków nie wywołuje postanowienie o stwierdzeniu niedopuszczalności odwołania.
Ponadto powołane przez stronę okoliczności dotyczą skutków, które mają hipotetyczny charakter i mogą być następstwem ewentualnego procesu cywilnego. Nie są to zatem bezpośrednie skutki decyzji, lecz jej pośrednie następstwo.
W związku z powyższym, na podstawie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.), orzeczono jak w sentencji postanowienia.