Uzasadnienie
Minister Nauki i Szkolnictwa Wyższego decyzją z dnia [...] lutego 2009 r. nr [...] działając na podstawie art. 3 ust. 3 i art. 9 ustawy z dnia 8 października 2004 r. o zasadach finansowania nauki (Dz. U. z 2008 r. Nr 169, poz. 1049) oraz § 18 ust. 1 rozporządzenia Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia 22 stycznia 2008 r. w sprawie kryteriów i trybu przyznawania oraz rozliczania środków finansowych przeznaczonych na finansowanie projektów badawczych (Dz. U. Nr 21, poz. 126) odmówił przyznania Wojskowemu Instytutowi [...] środków finansowych na realizację projektu badawczego pt. [...].
Po rozpoznaniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej powyższą decyzją, złożonego przez J. P., Minister Nauki i Szkolnictwa Wyższego decyzją z dnia [...] maja 2009 r. nr [...] utrzymał w mocy własną decyzję z [...] lutego 2009 r. W uzasadnieniu decyzji Minister podał, że wniosek został poddany ocenie w trybie art. 5 ust. 2 i 3 ustawy o zasadach finansowania nauki. W wyniku przeprowadzonego postępowania odwoławczego nie stwierdzono uchybień w zakresie zgodności procedury oceny wniosku o finansowanie projektu badawczego. Zespół Odwoławczy Rady Nauki w swojej opinii stwierdził, że ocena merytoryczna projektu została dokonana prawidłowo. Wobec tego brak jest podstaw do zmiany zaskarżonej decyzji.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie J. P. podał, że skarżył się na jedną z recenzji, która była ad personam a nie ad rem i spowodowała odrzucenie wniosku. W recenzji tej są niczym niepoparte insynuacje.
Odpowiadając na skargę Minister Nauki i Szkolnictwa Wyższego wniósł o umorzenie postępowania. W uzasadnieniu Minister wyjaśnił, że w dniu 27 marca 2009 r. J. P., ustanowiony kierownikiem projektu, złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy o przyznanie środków finansowych na wymieniony projekt badawczy. W toku przygotowywania odpowiedzi na skargę stwierdzono, że zaskarżona decyzja jest dotknięta wadą skutkująca nieważnością orzeczenia. Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy o zasadach finansowania nauki, strona niezadowolona z decyzji w przedmiocie dofinansowania może zwrócić się do Ministra o ponowne rozpatrzenie sprawy w terminie 14 dni od dnia otrzymania decyzji.
W związku z tym złożenie wniosku po upływie powyższego terminu jest bezskuteczne, zaś rozpoznanie takiego wniosku – bez uprzedniego przywrócenia terminu – stanowi rażące naruszenie prawa. Decyzja z [...] lutego 2009 r. została doręczona J. P. w dniu 24 lutego 2009 r. Wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy został złożony 27 marca 2009 r., a zatem z przekroczeniem ustawowego terminu, a skarżący nie wystąpił jednocześnie o przywrócenie terminu. W związku z powyższym Minister decyzją z dnia [...] lipca 2009 r. stwierdził z urzędu nieważność zaskarżonej decyzji z [...] maja 2009 r. Przez pozbawienie zaskarżonej decyzji bytu prawnego, postępowanie sądowe staje się bezprzedmiotowe.
W związku z tym Minister wniósł o umorzenie postępowania na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje
W sprawie zachodzi bezprzedmiotowość postępowania o jakiej mowa w art. 161 § 1 pkt 3 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Przepis ten stanowi, że sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy postępowanie z innych przyczyn stało się bezprzedmiotowe. Z bezprzedmiotowością postępowania sądowoadministracyjnego "z innych przyczyn" w rozumieniu powołanego przepisu mamy do czynienia wówczas, kiedy w toku tego postępowania, a przed wydaniem wyroku, przestanie istnieć przedmiot zaskarżenia. Taka sytuacja zaistnieje w szczególności wówczas, kiedy zaskarżona decyzja zostanie pozbawiona bytu prawnego w nadzwyczajnym wewnątrzadministracyjnym postępowaniu kontrolnym, np. w wyniku stwierdzenia jej nieważności.
W rozpatrywanej sprawie zachodzą przesłanki z powołanego wyżej przepisu. Minister Nauki i Szkolnictwa Wyższego decyzją z dnia [...] lipca 2009 r. nr [...] stwierdził nieważność własnej decyzji z [...] maja 2009 r. utrzymującej w mocy decyzję z [...] lutego 2009 r. Sąd z urzędu ustalił, że decyzja z [...] lipca 2009 r. jest prawomocna (vide notatka z 10 czerwca 2010 r., k. 81 akt sądowych). Wobec powyższego należało przyjąć, że wyeliminowanie z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji spowodowało, że przestał istnieć przedmiot zaskarżenia, a to oznacza bezprzedmiotowość postępowania sądowego.
Z tych względów Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 – Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.