Uzasadnienie
A. B., H. K., E. G., B. K., M. K., W. Z., E. C., B. W., G. K., M. K. i J. J. skargą z 28 listopada 2016 r. wystąpili do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie o wymierzenie grzywny Prezydentowi W. w związku z niewykonaniem przez organ wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 26 lutego 2015 r., sygn. akt I SAB/Wa 673/14.
W skardze zawarty został również na podstawie art. 154 § 7 p.p.s.a. wniosek o przyznanie od Prezydenta W. na rzecz Skarżących sumy pieniężnej w wysokości połowy kwoty o której mowa w art. 154 § 6 p.p.s.a. oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych-
Wyrokiem z 26 lutego 2015 r., sygn. akt I SAB/Wa 673/14 Sąd zobowiązał Prezydenta W. do rozpoznania wniosku z 29 lipca 1985 r. o ustalenie odszkodowania za nieruchomość położoną w W. przy ulicy [...], nr hip. [...], w terminie dwóch miesięcy od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy.
W uzasadnieniu skargi skarżący wskazali, że wobec niepodejmowania przez organ żadnych czynności zmierzających do rozpoznania wniosku o odszkodowanie, pismem z dnia 4 listopada 2016 r. wezwali organ do wykonania wyroku. Pismo to pozostało bez odpowiedzi.
W odpowiedzi na skargę Prezydent W. poinformował, że wobec wprowadzenia nowej procedury rozpoznawania wniosków o przyznanie odszkodowania, po rozpoznaniu, po zgromadzeniu całości wymaganej dokumentacji i sprawdzeniu czy nie występując okoliczności uniemożliwiające wydanie decyzji będą podjęte czynności ustalające czy istnieją środki na wypłatę odszkodowania.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
skarga jest uzasadniona, co skutkować musi wymierzeniem Prezydentowi W. grzywny.
Przedmiotowa skarga została złożona w trybie art. 154 § 1 p.p.s.a. Przepis ten stanowi, że w razie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania strona, po uprzednim pisemnym wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy, może wnieść skargę w tym przedmiocie, żądając wymierzenia temu organowi grzywny.
W rozpoznawanej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 26 lutego 2015 r. sygn. akt I SAB/Wa 673/14 zobowiązał Prezydenta W. do rozpoznania wniosku z 29 lipca 1985 r. o ustalenie odszkodowania za nieruchomość położoną w W. przy ulicy [...], nr hip. [...], w terminie dwóch miesięcy od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy.
Bezsporne jest, że akta sprawy wraz z prawomocnym wyrokiem Sądu wpłynęły do organu w dniu 13 maja 2015r. Niekwestionowaną okolicznością jest również to, że do dnia wydania niniejszego orzeczenia, mimo uprzedniego wezwania organu przez skarżących do wykonania prawomocnego wyroku, Prezydent W. nie rozstrzygnął sprawy objętej przedmiotowym wnioskiem.
Skoro zaś Prezydent W. w terminie wyznaczonym wyrokiem Sądu z 26 lutego 2015 r., sprawy nie załatwił, a wyrok ten zobowiązywał organ nie tylko do rozstrzygnięcia sprawy, ale i do dokonania tego w określonym w nim terminie, to w tym stanie rzeczy wniosek o wymierzenie Prezydentowi W. grzywny, jest niewątpliwie uzasadniony. Zważyć bowiem należy, że niewykonywanie wyroków sądów - niezależnie od tego czy są to wyroki sądów administracyjnych (jak w niniejszej sprawie), czy sądów powszechnych - w demokratycznym państwie prawnym nie może być tolerowane. W szczególności nie można zaakceptować, czy też usprawiedliwiać sytuacji, gdy wyroki sądów nie są respektowane przez organy władzy publicznej. Taka sytuacja wszak prowadzić musi nieuchronnie do podważania zaufania jednostek do tych organów, jak też szerzej do samej władzy publicznej. Świadczy przy tym o braku poszanowania prawa przez organy, które same zobowiązane są do jego stosowania.
Dodatkowo wskazać należy, że również wydany przez tutejszy sąd wyrok z dnia 11 grudnia 2015 r. I SA/WA 1834/15, którym wymierzono organowi grzywnę w wysokości 1000 złotych z tytułu nie wykonania wyroku z dnia 26 lutego 2015 r. nie spowodował rozpoznania wniosku o przyznanie odszkodowania.
Wobec powyższego uznać należało, że konieczne jest wymierzenie organowi grzywny w wysokości 3000 złotych, która to kwota mieści się w wymiarze grzywny określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. i jest adekwatna z punktu widzenia wielkości przekroczenia terminu załatwienia sprawy wyznaczonego przez Sąd.
Okoliczność, że niniejszy wyrok jest już kolejnym wyrokiem wydawanym w związku z nie wykonaniem wyroku z dnia 26 lutego 2015 r. I SAB/WA 673/14 skutkowała koniecznością uznania, że bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa.
Sąd nie uwzględnił natomiast wniosku o przyznanie skarżącym sumy pieniężnej i w tej części skargę oddalił. Wyjaśnić należy, że suma pieniężna z art. 154 § 7 p.p.s.a. ma charakter kompensacyjny i prewencyjny. Z treści omawianego przepisu wyraźnie wynika, że ustawodawca pozostawił sądowi ocenę, czy okoliczności sprawy wskazują na potrzebę zadośćuczynienia skarżącemu za oczekiwanie na rozpoznanie jego sprawy. Środek ten powinien być stosowany w szczególnie drastycznych przypadkach zwłoki organu oraz w sytuacji, gdy istnieje uzasadniona obawa, że bez nałożenia tej sankcji organ sprawy nadal nie załatwi. Taka zaś sytuacja w rozpoznawanej sprawie, w ocenie Sądu, nie zachodzi.
Zatem podstawą rozstrzygnięcia zawartego w punkcie 1 wyroku był art. 154 § 1 w zw. z art. 154 § 6 p.p.s.a., zaś rozstrzygnięcia z punktu 2 – art. 154 § 2 p.p.s.a. Rozstrzygnięcie zawarte w punkcie 3 wydane zostało na podstawie art. 151 p.p.s.a. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 i 205 § 2 p.p.s.a. zasądzając solidarnie na rzecz Skarżących kwotę 200 złotych tytułem uiszczonego wpisu i 480 złotych tytułem wynagrodzenia pełnomocnika.