Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, postanowieniem z dnia 17 września 2015 r., sygn. akt I SA/Wa 1315/15 odrzucił skargę M.R. na decyzję Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia [...] czerwca 2015 r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nabycia z dniem 1 stycznia 1999 r. prawa własności nieruchomości. Z kolei postanowieniem z dnia 21 października 2015 r. Sąd odmówił przywrócenia terminu do wniesienia skargi.
Postanowieniem z dnia 18 kwietnia 2016 r. przyznano skarżącej prawo pomocy poprzez ustanowienie adwokata (pkt 1) oraz odmówiono przyznania prawa pomocy w pozostałym zakresie (pkt 2). Na pełnomocnika skarżącej wyznaczona została adwokat K.P.
W dniu [...] lipca 2016 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wpłynęło - sporządzone przez wyznaczonego z urzędu pełnomocnika skarżącej - zażalenie z dnia [...] lipca 2016 r. na postanowienie z dnia 18 kwietnia 2016 r. w części dotyczącej pkt 2 (odmowy przyznania prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych). W dniu [...] sierpnia 2016 r. do Sądu wpłynęło z kolei pismo wyznaczonego z urzędu pełnomocnika, w którym pełnomocnik wskazał, że nie znalazł podstaw do wniesienia zażaleń na postanowienia z dnia 17 września 2015 r. i z dnia 21 października 2015 r. oraz że stosowna opinia w tym zakresie przesłana została skarżącej. Pełnomocnik wskazał ponadto, że popiera złożone osobiście przez stronę sprzeciwy i zażalenia, wnosząc o ich rozpoznanie oraz wniósł o zasądzenie kosztów nieopłaconej pomocy świadczonej z urzędu według norm przepisanych, w związku z podjętymi czynnościami.
W tym stanie sprawy stwierdzono, co następuje:
Zgodnie z treścią art. 250 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.) wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.
Szczegółowe zasady ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata ustanowionego z urzędu reguluje w stosowne rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości. W rozpoznawanej sprawie jest to rozporządzenie z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. z 2013 r., poz. 461 ze zm.). W myśl bowiem § 22 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. z 2015 r., poz. 1801), które weszło w życie w dniu 1 stycznia 2016 r., do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem jego wejścia w życie stosuje się przepisy dotychczasowe do czasu zakończenia postępowania w danej instancji.
W myśl § 20 powołanego rozporządzenia z dnia 28 września 2002 r. wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej powinien zawierać oświadczenie, że opłaty nie zostały zapłacone w całości lub w części.
W orzecznictwie podkreśla się, że z treści powyższego przepisu wynika, iż aby Skarb Państwa mógł wypłacić wynagrodzenie wyznaczonemu z urzędu pełnomocnikowi konieczne jest złożenie oświadczenia o wskazanej treści, gdyż pozwala to w istocie określić zakres, w jakim wynagrodzenie musi zostać pokryte przez Skarb Państwa. Innymi słowy złożenie wskazanego oświadczenia, stanowi konieczną przesłankę warunkującą przyznanie pełnomocnikowi wyznaczonemu z urzędu stosownego wynagrodzenia (postanowienie NSA z dnia 8 grudnia 2009 r., sygn. akt II GZ 273/09 – Lex nr 582846, postanowienie SN z 14 października 1998 r. sygn. akt II CKN 687/98).
Jak wynika tymczasem z akt rozpoznawanej sprawy wyznaczony z urzędu pełnomocnik w złożonym wniosku nie zawarł oświadczenia, o którym mowa w § 20 powołanego rozporządzenia. Brak było zatem podstaw do jego uwzględnienia.
W tej sytuacji w oparciu o powołane wyżej przepisy oraz art. 258 § 1 i § 2 pkt 8 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi postanowiono jak w sentencji.