Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 17 września 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę.R.
Kolejnym postanowieniem z dnia 21 października 2015 r. Sąd odmówił skarżącej przywrócenia terminu do wniesienia skargi.
Postanowieniem z dnia 13 stycznia 2016 r. referendarz sądowy odmówił przyznania skarżącej prawa pomocy.
Na skutek wniesionego od ww. postanowienia sprzeciwu Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 18 kwietnia 2016 r. przyznał skarżącej prawo pomocy w zakresie częściowym obejmującym ustanowienie adwokata, natomiast odmówił przyznania prawa pomocy w pozostałym zakresie.
Na tej podstawie, po wystąpieniu Sądu do Okręgowej Rady Adwokackiej w Warszawie, na pełnomocnika skarżącej został wyznaczony w dniu 27 czerwca 2016 r. adwokat – K. P. Wyznaczony pełnomocnik z urzędu wniósł zażalenie na postanowienie Sądu z dnia 18 kwietnia 2016 r.
W dniu 5 sierpnia 2016 r. (data stempla biura podawczego) do Sądu wpłynął wniosek pełnomocnika skarżącej o zasądzenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej świadczonej z urzędu, według norm przepisanych w związku z podjętymi czynnościami w sprawie, tzn. zapoznaniem się z aktami sprawy, wykonaniem fotokopii z akt sprawy, spotkaniem i sporządzeniem opinii prawnej o braku podstaw do wniesienia zażalenia do Naczelnego Sądu Administracyjnego od postanowienia Sądu z dnia 17 września 2015 r., którym odrzucono skargę. Pełnomocnik załączył odpis opinii przesłanej do skarżącej oraz poświadczoną za zgodność kopię potwierdzenia jej nadania do skarżącej.
Postanowieniem z dnia 12 sierpnia 2016 r. starszy referendarz sądowy odmówił przyznania pełnomocnikowi wynagrodzenia z tytułu pomocy prawnej udzielonej z urzędu ze względu na brak oświadczenia, o którym mowa w § 20 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu.
W dniu 16 września 2016 r. (data stempla biura podawczego) do Sądu wpłynęło pismo, w którym pełnomocnik ponownie wniósł o zasądzenie kosztów pomocy prawnej świadczonej z urzędu. Jednocześnie złożył brakujące w poprzednim wniosku oświadczenie, że koszty te nie zostały pokryte ani w całości, ani w części przez reprezentowaną stronę.
W niniejszej sprawie zważono, co następuje:
Zgodnie z art. 250 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2012 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz.718 t.j.) zwanej dalej P.p.s.a. wyznaczony adwokat, radcy prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.
W rozpoznanej sprawie zastosowanie mają przepisy określone w rozporządzeniu Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. z 2015 r. poz. 1801). Zgodnie z § 2 ww. rozporządzenia, koszty nieopłaconej pomocy prawnej ponoszone przez Skarb Państwa obejmują: opłatę ustaloną zgodnie z przepisami niniejszego rozporządzenia oraz niezbędne i udokumentowane wydatki adwokata. Stosownie do § 4 ust. 1 ww. rozporządzenia, opłatę ustala się w wysokości co najmniej 1/2 opłaty maksymalnej określonej w jego rozdziałach 2-4. Ustęp 2 tego przepisu określa zaś, że ustalenie opłaty w wysokości wyższej niż określona w przywołanym ust. 1, a nieprzekraczającej opłaty maksymalnej następuje z uwzględnieniem stopnia zawiłości sprawy oraz nakładu pracy adwokata oraz wkładu jego pracy w przyczynienie się do wyjaśnienia i rozstrzygnięcia sprawy, a w szczególności czasu poświęconego na przygotowanie się do prowadzenia sprawy, liczby stawiennictw w sądzie, w tym na rozprawach i posiedzeniach, czynności podjętych w sprawie, w tym czynności podjętych w celu polubownego rozwiązania sporu, również przed wniesieniem pozwu, wartości przedmiotu sprawy, wkładu pracy adwokata w przyczynienie się do wyjaśnienia okoliczności faktycznych, jak również do wyjaśnienia i rozstrzygnięcia istotnych zagadnień prawnych budzących wątpliwości w orzecznictwie i doktrynie, a także trybu i czasu prowadzenia sprawy, obszerności zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, w szczególności dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego lub biegłych sądowych, dowodu z zeznań świadków, dowodu z dokumentów o znacznym stopniu skomplikowania i obszerności.
Wskazać należy, że § 21 cytowanego rozporządzenia określa zamknięty katalog czynności w postępowaniu sądowoadministracyjnym, za które adwokatowi przysługuje wynagrodzenie i katalog ten nie obejmuje sporządzenia opinii o braku podstaw do wniesienia zażalenia.
W kwestii braku określonej kategorii spraw lub czynności w rozporządzeniach wykonawczych, a do takich należy m.in. rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu wypowiedział się Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z dnia 19 listopada 2012 r. nr II FPS 4/12. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że brak określonej kategorii spraw lub czynności w rozporządzeniach wykonawczych, nie może przesądzać o uznaniu, że wynagrodzenie za taką sprawę lub czynność nie może być uznane za niezbędny koszt postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że skoro rozporządzenie wykonawcze nie zawiera wszystkich czynności procesowych, dających podstawę do przyznania wynagrodzenia ustanowionemu przez stronę pełnomocnikowi, pełnomocnikowi temu należy przyznać wynagrodzenie na podstawie stawki opłat przewidzianej w rozporządzeniu dla czynności o najbardziej zbliżonym rodzaju.
Z powyższych względów, złożony przez pełnomocnika wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej w zakresie obejmującym sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia zażalenia należało rozpoznać odpowiednio na podstawie § 5 rozporządzenia z dnia 22 października 2015 r., według zasad dotyczących przyznania wynagrodzenia za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej. Taką czynność adwokata należy bowiem uznać za rodzajowo najbardziej zbliżoną do opinii o braku podstaw do wniesienia zażalenia (por. postanowienie WSA w Krakowie z dnia 3 sierpnia 2012 r., sygn. akt III SA/Kr 795/11 oraz postanowienie WSA w Gliwicach z dnia 14 października 2013 r., sygn. akt IV SA/Gl 1148/12 - orzeczenia dostępne w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych - zwanej dalej CBOSA).
Mając na uwadze powyższe, jak również oceniwszy działanie pełnomocnika strony przez pryzmat kryteriów wskazanych w § 4 ust. 2 cytowanego rozporządzenia z dnia 22 października 2015 r., przyznano mu zwrot kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, w wysokości 221,40 zł, na którą składa się wynagrodzenie ustalone na podstawie § 4 ust. 1 wspomnianego rozporządzenia, w kwocie 180 zł - jako ½ opłaty maksymalnej określonej w § 21 ust. 1 pkt 2 lit. b tego aktu (wynoszącej 360 zł - czyli odpowiadającej 75 % stawki maksymalnej wskazanej w § 21 ust. 1 pkt 1 lit. c), którą to kwotę podwyższono - stosownie do § 4 ust. 3 powołanego rozporządzenia - o podatek od towarów i usług obliczony według stawki 23 %, wynoszący 41,40 zł.
Z powyższych względów, na podstawie art. 250 § 1 i art. 258 § 2 pkt 8 P.p.s.a. w związku z § 21 ust. 1 pkt 2 lit. b oraz § 4 ust. 1 - 3 powołanego Rozporządzenia, orzeczono jak w sentencji postanowienia.