Uzasadnienie
Minister Infrastruktury decyzją z dnia [...] maja 2005 r. nr [...], po rozpatrzeniu odwołania I. S.A. od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2005 r. nr [...] dotyczącej uwłaszczenia Huty im. [...] nieruchomością położoną w K., oznaczoną w katastrze nieruchomości jako działka nr [...], obr. [...] jedn. ew. [...]- utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.
W uzasadnieniu decyzji organ podał, że Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] maja 2004 r., wydaną na podstawie art. 200 ust. 1 pkt 2, 3 i ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2000 r. Nr 46, poz. 543 z późn. zm.) stwierdził nabycie z dniem 5 grudnia 1990 r. przez Hutę im. [...] prawa użytkowania wieczystego gruntu położonego w K., oznaczonego w katastrze nieruchomości jako działka nr [...].
Po rozpatrzeniu odwołania od tej decyzji, Minister Infrastruktury decyzją z dnia [...] września 2004 r. uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji.
W wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy, Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] lutego 2005 r. stwierdził uwłaszczenie Huty im. [...] niezabudowaną nieruchomością gruntową położoną w K., oznaczoną w katastrze nieruchomości jako działka nr [...]. W decyzji ustalono także opłatę za użytkowanie wieczyste gruntu w wysokości 3 % jego wartości.
- I. S.A., poprzednio Polskie [...] S.A., a obecnie M. S.A., złożyła odwołanie od tej decyzji, kwestionując wysokość opłaty rocznej za użytkowanie wieczyste przedmiotowego gruntu.
Z ustaleń organu wynika, że przedmiotowa nieruchomość była własnością Skarbu Państwa, objętą KW [...], i ponieważ istniało prawo zarządu na rzecz uwłaszczonego przedsiębiorstwa, spełnione zostały przesłanki uwłaszczenia, o których mowa w art. 200 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r.
Fakt uwłaszczenia nie był kwestionowany w odwołaniu, a zatem w sprawie mają zastosowanie przepisy ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r.
Przekazując sprawę do ponownego rozpatrzenia, w decyzji z dnia 21 września 2004 r. Minister Infrastruktury wskazał, iż organ wojewódzki nie dokonał ustaleń w zakresie celu, na jaki jest przeznaczona (lub powinna być przeznaczona) przedmiotowa nieruchomość. Wojewoda [...] ponownie rozpatrując sprawę przeprowadził uzupełniające postępowanie dowodowe, występując do Urzędu Miasta K. o wyjaśnienie zgodności stanu ujawnionego w katastrze nieruchomości z rzeczywistym stanem prawnym. Urząd Miasta K. wyjaśnił, iż użytek gruntowy w/w działki istniejący na gruncie jest zgodny z ze stanem uwidocznionym w operacie ewidencyjnym.
Zgodnie z art. 72 ust. 3 pkt 4 i 5 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. stawka procentowa z tytułu opłat rocznych z tytułu użytkowania wieczystego gruntu wynosi 1% za nieruchomości gruntowe oddane na cele mieszkaniowe, na realizację urządzeń infrastruktury technicznej i innych celów publicznych oraz działalność sportową i 3% za pozostałe nieruchomości gruntowe (nie objęte również przepisem art. 72 ust. 3 pkt 1-3 i 4 a ustawy).
Minister Infrastruktury stwierdził, że ze zgromadzonego materiału dowodowego nie wynika, iż przedmiotowa nieruchomość gruntowa została oddana na realizację jakiegokolwiek celu publicznego, co uzasadniałoby opłatę za użytkowanie wieczyste przedmiotowego gruntu w wysokości 1 % jego wartości. Sam fakt usytuowania przedmiotowej działki na terenie zalewowym w międzywalu rzeki W., nie przesądza o oddaniu przedmiotowego gruntu na realizację jakiegokolwiek celu publicznego, a zatem zastosowanie innej stawki procentowej niż 3%, byłoby niezgodne z przepisami. Z operatu szacunkowego sporządzonego przez rzeczoznawcę majątkowego wynika, iż rzeczoznawca dla tej działki uwzględnił, iż grunt jest rolą, pod strefą ochronną i posiada sieć elektryczną z sieci napowietrznej, bez dostępu do drogi publicznej. Operat ten sporządzono na podstawie obowiązujących w tym zakresie przepisów i skoro uwzględnia stan zagospodarowania działki, nie ma podstaw, aby uznać, iż operat ten w stosunku do w/w działki został sporządzony wadliwie.
Skargę na decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] maja 2005 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyła M. S.A. w K., zarzucając naruszenie art. 77 § 1 kpa, przez nie wyczerpujące zebranie materiału dowodowego, i domagała się uchylenia zaskarżonej decyzji jako naruszającej prawo oraz przeprowadzenia dowodu z operatu szacunkowego nieruchomości.
Strona skarżąca kwestionując wysokość opłaty rocznej za użytkowanie wieczyste nieruchomości, wskazała ją jako wartość przedmiotu sporu, i podniosła, że przed wniesieniem niniejszej skargi zwróciła się do innych rzeczoznawców majątkowych o sporządzenie dodatkowego operatu szacunkowego, który potwierdziłby powstałe wątpliwości co do ceny działki lub przekonał o poprawności decyzji administracyjnej i bezzasadności skargi.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji orzekając w sprawie nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy.
Skarga jest bezzasadna. Dokonując oceny zaskarżonej decyzji Sąd uznał, że skarga nie mogła być uwzględniona, ponieważ zaskarżona decyzja nie narusza prawa.
W niniejszej sprawie przedmiotem skargi jest ustalenie wysokości opłaty rocznej za użytkowanie wieczyste nieruchomości gruntowej w decyzji uwłaszczeniowej.
Postępowanie administracyjne w niniejszej sprawie zostało wszczęte wskutek wniosku Huty im. [...] S.A. w K. o wydanie na podstawie art. 200 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami decyzji stwierdzającej nabycie z mocy prawa z dniem 5 grudnia 1990 r. prawa użytkowania wieczystego nieruchomości gruntowej Skarbu Państwa położonej w K., dzielnicy [...] i oznaczonej w katastrze jako działka nr [...] o pow. [...] ha obr. [...] jedn. ew. K..
Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] maja 2004 r. stwierdził nabycie z dniem 5 grudnia 1990 r. przez Hutę im. [...] prawa użytkowania wieczystego gruntu położonego w K., oznaczonego w katastrze nieruchomości jako działka nr [...], i ustalił opłatę roczną za użytkowanie wieczyste nieruchomości, a Minister Infrastruktury decyzją z dnia [...] maja 2005 r. utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji.
Zgodnie z art. 72 ust. 1 i ust. 3 pkt 3-5 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2000 r. Nr 46, poz. 543 z późn. zm.), opłaty z tytułu użytkowania wieczystego ustala się według stawki procentowej od ceny nieruchomości gruntowej:
- • za nieruchomości gruntowe oddane na cele mieszkaniowe, na realizację urządzeń infrastruktury technicznej i innych celów publicznych oraz działalność sportową - 1% ceny;
- • za nieruchomości gruntowe na działalność turystyczną - 2% ceny;
- • za pozostałe nieruchomości gruntowe - 3% ceny.
Prawidłowo zatem organ uznał, że skoro ze zgromadzonego materiału dowodowego nie wynika, aby uwłaszczona nieruchomość została oddana na jakikolwiek cel publiczny, to należało zastosować stawkę 3%.
Sąd podziela również pogląd organu, że skoro z operatu szacunkowego sporządzonego przez rzeczoznawcę majątkowego wynika, że w operacie uwzględniono, iż grunt jest rolą, pod strefą ochronną i posiada sieć elektryczną z sieci napowietrznej, a operat sporządzony został na podstawie obowiązujących przepisów i uwzględnia stan zagospodarowania działki, nie ma podstaw aby uznać, że operat sporządzono wadliwie.
Strona skarżąca nie kwestionowała metodologii pracy biegłego, lecz przed wniesieniem skargi zwróciła się do innych rzeczoznawców majątkowych o sporządzenie dodatkowego operatu szacunkowego dla wyjaśnienia wątpliwości. Sąd zauważa, że zgodnie z art. 157 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, oceny prawidłowości sporządzenia operatu szacunkowego dokonuje organizacja zawodowa rzeczoznawców majątkowych, a sporządzenie przez innego rzeczoznawcę majątkowego wyceny tej samej nieruchomości w formie operatu szacunkowego, nie może stanowić podstawy oceny prawidłowości sporządzenia operatu szacunkowego.
Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, z późn. zm.), Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.