Uzasadnienie
M. G. i A. G. złożyli skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] lipca 2016 roku nr [...] utrzymujące w mocy postanowienie Burmistrza Miasta K. z dnia [...] maja 2016 roku, nr [...] zatwierdzającej z urzędu podział nieruchomości położonej w K. przy ul.[...], oznaczonej jako działki nr ew. [...].
Zaskarżone postanowienie zostało wydane w następującym stanie faktycznym i prawnym.
Burmistrz Miasta K. postanowieniem Nr [...] z dnia [...] listopada 2014r., utrzymanym w mocy postanowieniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] lipca 2015r. Nr [...], pozytywnie zaopiniował - pod względem zgodności z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części miasta[...], zatwierdzonego uchwałą Rady Miejskiej [...] - projekt podziału nieruchomości stanowiącej działki ew. nr[...], położonej w K., wg wskazania na kopii mapy zasadniczej, przy zachowaniu następujących warunków:
- 1. Projektowane działki [...] przeznaczone są pod drogę publiczną klasy lokalnej - ul. [...].
- 2. Opinia traci ważność z dniem wejścia w życie nowego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub jego zmiany.
- 3. Opinia ważna z projektem podziału.
Decyzją Nr [...] z dnia [...] maja 2016r. Burmistrz Miasta K. zatwierdził z urzędu podział nieruchomości położonej w K. przy ul. [...], oznaczonej jako działki ewidencyjne nr [...], na następujące działki: [...].
Wykazane na mapie stanowiącej załącznik do niniejszej decyzji, wykonanej przez [...], w wyniku prac geodezyjnych i kartograficznych, których rezultaty zawiera operat techniczny wpisany przez Starostę W. do ewidencji materiałów państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego za nr [...] w dniu [...] kwietnia 2016r.
Od powyższej decyzji z dnia [...] maja 2016r. odwołanie - z zachowaniem ustawowego terminu - wnieśli M. G. i A. G. kwestionując rozstrzygnięcie organu I instancji.
Organ odwoławczy wskazał, że zakwestionowana decyzja Burmistrza Miasta K. z dnia [...] maja 2016r. wydana została na podstawie przepisów ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2015r. poz. 1774 ze zm.).
Zgodnie z art. 93 ust. 1 ww. ustawy o gospodarce nieruchomościami, podziału nieruchomości można dokonać, jeżeli jest on zgodny z ustaleniami planu miejscowego.
Przez zgodność z ustaleniami planu rozumie się zarówno zgodność dotycząca przeznaczenia terenu, jak i możliwości zagospodarowania wydzielonych działek gruntu. Oznacza to, że dopuszczalny jest tylko taki podział nieruchomości, który gwarantuje, że działki gruntu powstałe w jego wyniku będą mogły być zagospodarowane zgodnie z celem przewidzianym dla tych gruntów w planie zagospodarowania przestrzennego.
W myśl art. 97 ust. 3 pkt 1 ww. ustawy podziału nieruchomości można dokonać z urzędu, jeżeli jest on niezbędny do realizacji celów publicznych. Wskazać przy tym należy, że nieruchomość staje się niezbędna na cel publiczny w chwili wejścia w życie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, który przewiduje taki cel dla danej nieruchomości.
W przedmiotowej sprawie, jak wynika z akt sprawy, podział działek nr [...]jest zgodny z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części miasta[...], zatwierdzonego uchwałą Rady Miejskiej w[....].
Z ww. planu wynika, że przedmiotowe działki znajdują się częściowo na terenie oznaczonym na rysunku planu symbolem MU - teren rozwoju zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej i usługowej, oraz częściowo w liniach rozgraniczających drogi oznaczonej na rysunku planu symbolem D1/2 ul. [...] - droga klasy dojazdowej o szerokości 10m w liniach rozgraniczających.
Organ podkreślił, że podziału nieruchomości można dokonać z urzędu, jeżeli jest on niezbędny do realizacji celów publicznych (art. 97 ust. 3 pkt 1 ww. ustawy o gospodarce nieruchomościami). Cele publiczne w rozumieniu ustawy o gospodarce nieruchomościami określa art. 6 ustawy. Celem publicznym jest m.in. wydzielanie gruntów pod drogi publiczne, drogi rowerowe i drogi wodne, budowa, utrzymywanie oraz wykonywanie robót budowlanych tych dróg, obiektów i urządzeń transportu publicznego, a także łączności publicznej i sygnalizacji (art. 6 pkt 1).
W związku z powyższym organ uznał, iż podział przedmiotowej nieruchomości będzie służył realizacji celu publicznego, jakim jest wydzielanie gruntów pod drogi publiczne i budowa tych dróg (art. 97 ust. 3 w związku z art. 6 pkt 1 ww. ustawy o gospodarce nieruchomościami). Zatem zatwierdzenie podziału przedmiotowej nieruchomości - jako zgodnego z ustaleniami planu miejscowego - zostało dokonane zgodnie z obowiązującymi w tym zakresie przepisami prawa.
W odniesieniu do odwołania organ wskazał, iż zgodnie z art. 14 ust. 8 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2015r. poz. 199 ze zm.) plan miejscowy jest aktem prawa miejscowego i stosownie do art. 87 ust. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej jest źródłem powszechnie obowiązującego prawa Rzeczypospolitej Polskiej na obszarze działania organów, które je ustaliły. Oznacza to, że organy gminy oraz organy administracji publicznej związane są ustaleniami zawartymi w planie, który został prawidłowo opublikowany i wszedł w życie.
M. G. i A. G. złożyli skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] lipca 2016 roku nr [...] utrzymujące w mocy postanowienie Burmistrza Miasta K. z dnia [...] maja 2016 roku, nr [...] zatwierdzającej z urzędu podział nieruchomości położonej w K. przy ul. [...], dla której jest prowadzona przez Sąd Rejonowy [...], oznaczonej jako działki nr ew.[...].
Skarżący podnosił, że z terenu działek o nr ew.[...], których właścicielem są skarżący, Burmistrz Miasta K. zabrał w 1993 roku ok. 140 m2 na budowę ul. [...]. Obecnie Burmistrz Miasta K. pragnie zabrać skarżącym z terenu tych samych działek kolejne ok. 110 m2 na budowę " przedłużenia " ul. [...]. Wartość użytkowa oraz wartość handlowa obu działek ulegnie w ten sposób radykalnemu zmniejszeniu. Pierwotny teren obu działek wynosił 750 m2. W wyniku działania Burmistrza Miasta K. ma się zmniejszyć o 1/3 tj. o ok. 250 m2. Skarżący od 1997 roku konsekwentnie nie wyrażają zgody Burmistrzowi Miasta K. na dalsze ich wywłaszczanie.
Zdaniem skarżących Burmistrz Miasta K. ignoruje przez wiele lat ich słuszny interes jako obywateli i forsuje budowę tej drogi.
Organ wnosił o odrzucenie skargi, ewentualnie jej oddalenie w całości.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd bada, czy organ administracji orzekając w sprawie nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Należy dodać, że zgodnie z treścią art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Oceniając zgodność z prawem zaskarżonych postanowień, zgodnie ze wskazanym kryteriami należało przyjąć, że skarga podlegała oddaleniu w całości.
Decyzja Burmistrza Miasta K. z dnia [...] maja 2016r. wydana została na podstawie przepisów ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2015r. poz. 1774 ze zm.).
Zgodnie z art. 93 ust. 1 ww. ustawy o gospodarce nieruchomościami, podziału nieruchomości można dokonać, jeżeli jest on zgodny z ustaleniami planu miejscowego.
Przez zgodność z ustaleniami planu rozumie się zarówno zgodność dotycząca przeznaczenia terenu, jak i możliwości zagospodarowania wydzielonych działek gruntu. Oznacza to, że dopuszczalny jest tylko taki podział nieruchomości, który gwarantuje, że działki gruntu powstałe w jego wyniku będą mogły być zagospodarowane zgodnie z celem przewidzianym dla tych gruntów w planie zagospodarowania przestrzennego.
W myśl art. 97 ust. 3 pkt 1 ww. ustawy podziału nieruchomości można dokonać z urzędu, jeżeli jest on niezbędny do realizacji celów publicznych. Wskazać przy tym należy, że nieruchomość staje się niezbędna na cel publiczny w chwili wejścia w życie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, który przewiduje taki cel dla danej nieruchomości.
Podział z urzędu dopuszczalny jest przede wszystkim w związku z koniecznością podziału nieruchomości niezbędnej do realizacji celu publicznego, przy czym zarówno konkretny cel publiczny (w rozumieniu art. 6), jak i zakres przestrzenny nieruchomości koniecznej do jego realizacji musi być określony w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, a w przypadku gdy podlegająca podziałowi nieruchomość nie jest objęta takim planem - w decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego.
Z kolei odnosząc się do zagadnienia ustalania momentu, w którym nieruchomość staje się niezbędna na cel publiczny, Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 28 sierpnia 2009 r. (I OSK 10/09, Lexis.pl nr 2475073) wyraził pogląd, że nieruchomość staje się niezbędna na cel publiczny w chwili wejścia w życie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w którym dokonano ustaleń co do przebiegu drogi publicznej. Podobny pogląd wyraził także Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 3 lutego 2012 r. (I OSK 274/11, Lexis.pl nr 3892319) oraz Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku (por. wyrok z 27 listopada 2012 r., II SA/Gd 424/12, Lexis.pl nr 5169860).
W przedmiotowej sprawie, jak wynika z akt sprawy, podział działek nr [...] jest zgodny z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części miasta [...], zatwierdzonego uchwałą Rady Miejskiej w [...].
Z ww. planu wynika, że przedmiotowe działki znajdują się częściowo na terenie oznaczonym na rysunku planu symbolem MU - teren rozwoju zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej i usługowej, oraz częściowo w liniach rozgraniczających drogi oznaczonej na rysunku planu symbolem D1/2 ul. [...] - droga klasy dojazdowej o szerokości 10m w liniach rozgraniczających.
Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku.