Uzasadnienie
Minister Infrastruktury i Rozwoju, decyzją z [...] czerwca 2015 r. nr [...], utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z [...] sierpnia 2012 r. nr [...] odmawiającą stwierdzenia nabycia przez W. w K., z mocy prawa z dniem 5 grudnia 1990 r., prawa użytkowania wieczystego gruntu położonego w Z., obręb [...], oznaczonego jako działki nr [...],[...],[...].
Z ustaleń organu odwoławczego wynika, że podstawę prawną decyzji stanowi art. 200 ust. 1 ustawy z 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami. Jedną z konicznych przesłanek uwłaszczenia w trybie tego przepisu jest przysługiwanie Skarbowi Państwa w dniu 5 grudnia 1990 r. prawa własności do nieruchomości. Prawomocnym postanowieniem z [...] czerwca 2011 r. sygn. akt [...] Sąd Rejonowy w Z. stwierdził, że Skarb Państwa nabył przez zasiedzenie z dniem [...] stycznia 2008 r. własność działki nr [...] oraz z dniem [...] stycznia 2010 r. prawo własności działek nr [...] i [...]. Wynika zatem, że w dniu 5 grudnia 1990 r. Skarb Państwa nie był właścicielem przedmiotowych działek gruntu gdyż ich własność uzyskał po tej dacie przez zasiedzenie. Nie została zatem spełniona jedna z koniecznych przesłanek uwłaszczenia we wnioskowanym trybie. Nie mogą stanowić dowodu własności Skarbu Państwa w dacie 5 grudnia 1990 r. ani decyzja z [...] maja 1986 r. w sprawie oddania przedmiotowego gruntu w zarząd ani rejestr gruntów i budynków, który ma charakter tylko informacyjny. Skarżący nie przedstawił konkretnych dowodów, które wskazywałyby na tytuł własności Skarbu Państwa w dniu 5 grudnia 1990 r.
W skardze na decyzję Ministra Infrastruktury i Rozwoju T. zarzucił:
- 1. Naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, a to:
- - naruszenie art. 7, art. 77 § 1, art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postepowania administracyjnego polegające na nie podjęciu przez organ administracji wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do rozstrzygnięcia sprawy, a w szczególności na zaniechaniu przez organ zebrania i rozpatrzenia w sprawie całego materiału dowodowego, co skutkowało błędną oceną materiału dowodowego i błędnym uznaniem, że nie zostały spełnione przesłanki do wydania decyzji pozytywnej uwzględniającej wniosek,
- - naruszenie art. 75 § 1, art. 77 art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego polegające na niepodjęciu przez organ wszelkich kroków niezbędnych do wyczerpującego wyjaśnienia stanu faktycznego i wybiórczej ocenie przez organ administracji publicznej materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, jak również nieuzasadnione przyjęcie w rozstrzygnięciu, że nabycie przez Skarb Państwa własności nieruchomości, działek o nr [...], nr [...] oraz nr [...] nastąpiło z dniem [...] stycznia 2008 r. oraz z dniem [...] stycznia 2010 r., podczas gdy z treści materiału dowodowego, a to postanowienia z [...] czerwca 2011 r. Sądu Rejonowego w Z., sygn. akt [...] wynika, że Skarb Państwa nabył przez zasiedzenie wyżej wskazane działki najpóźniej z dniem [...] stycznia 2008 r. oraz najpóźniej z dniem [...] styczna 2010 r., co nie wyłącza okoliczności, że działki te mogły zostać nabyte przez Skarb Państwa w terminie wcześniejszym,
- - naruszenie art. 136 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postepowania administracyjnego polegające na nieuzupełnieniu przez organ odwoławczy postępowania dowodowego w przedmiotowej sprawie co skutkowało utrzymaniem w mocy decyzji organu pierwszej instancji, a tym samym miało istotny wpływ na wynik sprawy,
- - naruszenie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postepowania administracyjnego polegające na utrzymaniu zaskarżonej decyzji w mocy.
- 2. Naruszenie przepisów prawa materialnego, a to:
- - naruszenie art. 200 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami polegające na jego błędnym zastosowaniu poprzez przyjęcie przez organ administracji publicznej, że Skarb Państwa nie był w dniu 5 grudnia 1990 r. właścicielem działek nr [...], nr [...], nr [...], a tym samym że nie zostały spełnione przesłanki umożliwiające stwierdzenie nabycia z mocy prawa użytkowania wieczystego nieruchomości wskazane w tym właśnie przepisie,
- - naruszenie art. 2 pkt 8 oraz art. 20 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. prawo geodezyjne i kartograficzne polegające na nieuzasadnionym przyjęciu, że dane ujawnione w rejestrze gruntów i budynków maja jedynie walor informacyjny i nie mogą stanowić w przedmiotowej sprawie dowodu, który mógłby wskazywać na prawo własności gruntu. Co miało wpływ na wynik sprawy.
Mając na względzie powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Wojewody [...] i zasądzenie kosztów postępowania.
W odpowiedzi na skargę Minister Infrastruktury i Rozwoju wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
Skarga jest nieuzasadniona i podlega oddaleniu.
Materialnoprawną podstawą do wydania zaskarżonej decyzji stanowił przepis art. 200 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami. Powołany przepis określa normatywne przesłanki, których łączne wystąpienie powoduje, że określone w nim grunty stały się z mocy prawa z dniem 5 grudnia 1990 r. przedmiotem użytkowania wieczystego wskazanych w tym przepisie podmiotów. Przesłanki te to przysługiwanie Skarbowi Państwa lub gminie prawa własności w dniu 5 grudnia 1990 r. do uwłaszczonej nieruchomości i pozostawanie tej nieruchomości, w tej dacie, w zarządzie państwowych i komunalnych osób prawnych oraz Banku Gospodarki Żywnościowej. Brak którejkolwiek z tych przesłanej powoduje, że nabycie prawa użytkowania wieczystego w tym trybie nie jest możliwe.
W rozpoznawanej sprawie organy obu instancji odmówiły uwłaszczenia W. w K. gruntem położonym w Z., obręb [...], oznaczonym jako działki nr [...], nr [...] i nr [...] z tego powodu, że działki te nie stanowiły własności Skarbu Państwa w dniu 5 grudnia 1990 r., a Skarb Państwa nabył własność w drodze zasiedzenia ale po tej dacie. Ze znajdującego się w aktach administracyjnych odpisu prawomocnego postanowienia Sądu Rejonowego w Z. z [...] czerwca 2011 r. sygn. akt [...] wynika, że Skarb Państwa nabył przez zasiedzenie z dniem [...] stycznia 2008 r. prawo własności do nieruchomości położonej w Z. oznaczonej nr geodezyjnym [...] oraz z dniem [...] stycznia 2010 r. prawo własności do nieruchomości oznaczonych numerami geodezyjnymi [...] i [...] położnych w Z. Postanowienie to wskazuje, że Skarb Państwa nabył prawo własności przedmiotowych nieruchomości z dniem określonym w tym postanowieniu a niewątpliwie nastąpiło to znacznie później niż wskazana w art. 200 ust. 1 u.g.n. data na którą następuje uwłaszczenie.
Oznacza to, że Skarb Państwa w dniu 5 grudnia 1990 r. nie był właścicielem przedmiotowych działek gruntu., Nie została zatem spełniona jedna z przesłanek przepisu co prawidłowo zostało ustalone przez organy orzekające w kontrolowanym postepowaniu. Brak zaś jednej z przesłanek skutkuje odmową uwłaszczenia. Nie można zgodzić się ze stanowiskiem skarżącego przedstawionym w skardze iż daty wskazane w postanowieniu o zasiedzeniu oznaczają, że Skarb Państwa nabył przez zasiedzenie własność działek gruntu najpóźniej w tych datach. Nabycie własności przez zasiedzenie jest pierwotnym nabyciem prawa własności i następuje z mocy prawa z chwilą spełnienia ustawowo określonych przesłanek z art. 172 i n. k.c. Jedną z nich jest upływ określonego w przepisach okresu samoistnego posiadania i nabycie własności następuje z ostatnim dniem upływu tego okresu, a nie najpóźniej z tym dniem. Gdyby Skarbowi Państwa przysługiwał tytuł własności spornych działek gruntu na innej podstawie i wcześniej niż to zostało orzeczone przez Sąd Rejonowy w postanowieniu z [...] czerwca 2011 r. to niedopuszczalne byłoby wydanie tego postanowienia.
Prawidłowo także organ uznał, że rejestr gruntów i budynków jak i decyzja Kierownika Geodezji i Gospodarki Gruntami z [...] maja 1986 r. w sprawie oddania przedmiotowego gruntu w zarząd nie stanowią tytułu własności. Dokumenty te nie wskazują nawet na jakiej postawie prawnej Skarb Państwa nabył własność. Skarżący również nie przedstawił żadnych dowodów, które wskazałyby na to, że w dniu 5 grudnia 1990 r. Skarb Państwa był właścicielem przedmiotowych nieruchomości. Zgodne z prawem rozstrzygnięcie organu zawarte w zaskarżonej decyzji czyni zarzuty skargi naruszenia przepisów tak postępowania jak i prawa materialnego nieuzasadnionymi.
Z powyższych względów Sąd na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku.