Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z dnia [...] Minister Skarbu Państwa po rozpatrzeniu odwołania M. K. z dnia [...] od decyzji Wojewody [...] nr [...] z dnia [...] znak: [...], orzekającej w punkcie II i III o odmowie potwierdzenia M.K. prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia przez Pana S.S. nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej, postanowił utrzymać w mocy zaskarżoną decyzję nr [...] Wojewody [...] z dnia [...], znak: [...], w zaskarżonych punktach II i III.
Wojewoda [...] w pkt. I decyzji nr [...] z dnia [...] znak: [...] potwierdził prawo M. K. do rekompensaty z tytułu pozostawienia przez S. S. nieruchomości poza obecnymi granicami RP we L. przy ulicy [...] oraz na [...] i na [...], woj. [...]. Ponadto Wojewoda [...] odmówił M. K. potwierdzenia prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia przez S.S. poza obecnymi granicami RP: w pkt. II - nieruchomości we [...] na rogu ulic [...] i [...], l.kat. [...] oraz nieruchomości przy ulicy [...], l.kat. [...] oraz w pkt III. - nieruchomości gruntowej położonej we [...] oznaczonej jako działka l.kat. [...].
W przedmiotowej sprawie ustalono następujący stan faktyczny i prawny:
Pismem z dnia [...] M. K. wystąpiła do Urzędu Rejonowego w [...] o zarejestrowanie roszczeń dotyczących mienia pozostawionego poza obecnymi granicami RP. Przedmiotem tych roszczeń były nieruchomości:
- • parcela budowlana i parcela gruntowa wraz z jednopiętrową kamienicą, we [...], [...] (własność S. S.),
- • parcela budowlana przy ul. [...] we [...] o pow. [...] m kw.,
- • budynek parterowy murowany ([...]),
- • kamienica dwupiętrowa przy ul. [...] we [...] l.kat. [...],
- • parcela na gościńcu - osiem placów o łącznej pow. [...] m kw. w miejscowości [...] gm. [...],
Pismem z dnia [...] M.K. ponowiła wniosek o przyznanie rekompensaty za nieruchomości pozostawione na byłym terytorium RP.
Pismem z dnia [...] pełnomocnik Strony złożył wniosek o wydanie decyzji potwierdzającej prawo do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami RP. W uzasadnieniu wskazano, że S.S. pozostawił dwie nieruchomości zabudowane położone we [...]: przy ulicy [...] (l. kat. [...], dom mieszkalny 2-piętrowy) i przy ulicy [...] (l. kat. [...], dom mieszkalny parterowy) oraz dwie parcele budowlane na [...] i [...] (łączna pow. [...] m kw.).
Postanowieniem nr [...] z dnia [...] Wojewoda [...] stwierdził, że M. K. posiada prawo do rekompensaty z tytułu pozostawienia przez S. S. nieruchomości we [...] przy ul. [...] oraz na [...] i [...] woj. [...]. Organ wojewódzki wezwał Stronę do przedłożenia operatów szacunkowych i wskazania formy realizacji prawa do rekompensaty.
Pismem z dnia [...] pełnomocnik Strony wniósł o uzupełnienie postanowienia z dnia [...] o nieruchomość we [...] na rogu ulic [...] i [...] l.kat. [...], na której posadowiony był budynek mieszkalny dwupiętrowy, o nieruchomość we [...] przy ul. [...], l.kat. [...], na której posadowiony był budynek mieszkalny dwupiętrowy oraz nieruchomość gruntową -parcelę budowlaną oznaczoną l.kat. [...].
Postanowieniem nr [...] z dnia [...] Wojewoda [...] odmówił uzupełnienia swojego postanowienia z dnia [...].
Decyzją nr [...] z dnia [...] Wojewoda [...] w pkt. I potwierdził M.K. prawo do rekompensaty z tytułu pozostawienia przez S.S. nieruchomości położonych poza obecnymi granicami RP we [...] przy ul. [...] oraz na [...] i na [...], woj. [...]. Ponadto określił wysokość przysługującej M.K. rekompensaty.
W pkt. II Wojewoda odmówił Wnioskodawczyni potwierdzenia prawa do rekompensaty w odniesieniu do:
- a) nieruchomości we [...] na rogu ulic [...] i [...] I. kat. [...],
- b) nieruchomości we [...] na ul. [...], I. kat. [...],
W pkt. III odmówiono Wnioskodawczyni potwierdzenia prawa do rekompensaty w odniesieniu do nieruchomości gruntowej położonej we [...], I. kart. [...].
Pismem z dnia [...] pełnomocnik Strony złożył odwołanie od powyższej decyzji, zaskarżając ją w sposób wyraźny wyłącznie w punktach II i III, dotyczących odmowy potwierdzenia prawa do rekompensaty.
Minister Skarbu Państwa uznając, że nie może wykroczyć poza wyznaczone odwołaniem granice kompetencji organu odwoławczego stwierdził, że wydana decyzja Wojewody [...] w części, w której nie została zaskarżona w terminie, tj. w pkt. I dotyczącym potwierdzenia prawa do rekompensaty, jest decyzją ostateczną.
Przedmiotem postępowania odwoławczego była wyłącznie decyzja Wojewody [...] w zaskarżonej części, tj. w pkt. II i III, w których odmówiono potwierdzenia prawa do rekompensaty.
Pierwszą z istotnych kwestii w sprawie było ustalenie zakresu przedmiotowego złożonego wniosku i określenie, za jakie nieruchomości strona postępowania domagała się przyznania rekompensaty. Organ odwoławczy wskazał, że przedmiotowe postępowanie prowadzone było na podstawie wniosku z dnia [...]. Wniosek ten nie obejmował, jak prawidłowo wskazał w zaskarżonej decyzji organ I instancji, potwierdzenia prawa do rekompensaty za pozostawioną nieruchomość gruntową położoną we [...], oznaczoną l.kat. [...].
Organ odwoławczy podkreślił, że do wniosku na dzień jego złożenia nie zostały załączone żadne dokumenty wskazujące, iż strona występuje o potwierdzenie prawa do rekompensaty również za powyższy składnik majątku nieruchomego, należący do jej poprzednika prawnego. Ze zgromadzonego materiału dowodowego nie wynika też, że w chwili złożenia wniosku Strona miała jakiekolwiek informacje na temat przysługiwania S.S. lub jego rodzicom A. i W.S. prawa własności do tej nieruchomości. Na fakt jej posiadania przed wybuchem wojny wskazuje dopiero poświadczony za zgodność z oryginałem w dniu [...] odpis wezwania płatniczego z dnia [...], złożony przy piśmie pełnomocnika Strony z dnia [...], w którym wymieniono również tę nieruchomość gruntową, l.kat. [...].
W związku z powyższym organ odwoławczy stwierdził, że modyfikowanie pierwotnego wniosku - jego rozszerzanie, było możliwe wyłącznie w terminie do jego złożenia określonego w art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 8 lipca 2005 r., tj. do dnia 31 grudnia 2008 r.
Zatem w odniesieniu do rozstrzygnięcia w pkt. III decyzji organ I instancji prawidłowo wskazał, że rozszerzenie wniosku o przedmiotową nieruchomość nastąpiło po terminie określonym w art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 8 lipca 2005 r., w związku z czym roszczenie to wygasło. W związku z tym Wojewoda [...], zgodnie z art. 7 ust. 2 ww. ustawy z dnia 8 lipca 2005 r. zobowiązany był wydać w ww. zakresie decyzję odmawiającą potwierdzenia prawa do rekompensaty.
W odniesieniu do pkt. II zaskarżonej decyzji organ wskazał, że z przepisów ustawy z dnia 8 lipca 2005 r. wynika, iż warunkiem niezbędnym do uzyskania potwierdzenia prawa do rekompensaty jest ustalenie tytułu własności do nieruchomości, na czas ich pozostawienia (art. 2 zd. pierwsze).
W przedmiotowej sprawie dla potwierdzenia prawa do rekompensaty niezbędnym było wykazanie, że w chwili śmierci W. i A. małżonkowie S. byli właścicielami przedmiotowych nieruchomości
Nie ulega wątpliwości, że W. i A. małżonkowie S. wybudowali dom mieszkalny położony na działkach l.kat. [...] i [...]. Jak wynika z planów budynku, został on podzielony na dwie odrębne nieruchomości budynkowe - jedna z nich określana jest jako budynek przy ulicy [...] nr [...], druga - jako budynek na rogu ulic [...] i [...]. Dokumenty wskazujące na przysługujące małżonkom S. prawo własności datowane są na lata [...].
Z okresu późniejszego jedynym dowodem o charakterze pośrednim jest pismo Urzędu Skarbowego we [...] z dnia [...], w którym wskazano, że na pokrycie kosztów budowy domu przy ul. [...] wydano część dochodu z lat [...], osiągniętego z budynku we [...] przy ul. [...] nr [...].
W związku z tym organ odwoławczy wskazał, że w postępowaniu administracyjnym obowiązuje zasada, że ciężar dowodu spoczywa na tym, kto z określonego faktu wyprowadza skutki prawne (por. wyroki NSA w Warszawie - sygn. akt III SA 2431/99, III SA 2322/98, wyrok WSA w Warszawie - sygn. akt IV SA/Wa 46/08). Oznacza to, że obowiązek poszukiwania dowodów ciąży nie tylko na organie administracji, ale obarcza on także stronę, która w swym dobrze rozumianym interesie powinna wykazywać dbałość o przedstawienie środków dowodowych. Inicjatywa dowodowa musi być w tym zakresie przejawiana nie tylko przez organ, ale przede wszystkim przez stronę postępowania.
W przedmiotowej sprawie Strona nie udowodniła, że S.S. był właścicielem przedmiotowych nieruchomości położonych we [...] przy ul. [...], l.kat. [...] oraz na rogu ulic [...] i [...] l.kat. [...] w momencie ich pozostawienia (a dokładnie w momencie nabycia spadku po rodzicach). Zgromadzone dowody nie stanowią w ocenie organu odwoławczego dowodów w znaczeniu art. 6 ust. 1 pkt 1 - nie świadczą o pozostawieniu nieruchomości. Nie można na ich podstawie stwierdzić, że ww. osoby były właścicielami przedmiotowych nieruchomości w [...]. Nie zostało więc udowodnione, że własność tej nieruchomości mogła przejść w wyniku spadkobrania na rzecz S.S.
Odnosząc się do przedłożonego organowi treści tłumaczenia zaświadczenia archiwalnego z dnia [...] organ odwoławczy stwierdził, że wbrew stanowisku skarżącego nie wynika z niego, że W. i A. S. widnieją jako współwłaściciele nieruchomości przy ulicy [...] we [...] we [...]. Podana w tym piśmie ("S. W. i A., przed wybuchem Drugiej Wojny Światowej we wrześniu 1939 roku widnieją jako współwłaściciele nieruchomości na ulicy [...] nr [...] we [...]") data wrzesień 1939 odnosi się do daty wybuchu wojny, nie zaś do daty, w której widnieją ww. osoby jako współwłaściciele.
Zdaniem organu odwoławczego, organ I instancji zgodnie z nałożonymi na niego w art. 7 i 77 k.p.a. obowiązkami przeprowadził w tej sprawie postępowanie wyjaśniające. Organ podjął wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy. Wojewoda występował do krajowych oraz zagranicznych instytucji archiwalnych z wnioskiem o dowody na potwierdzenie prawa własności A. i W. S. do przedmiotowej nieruchomości gruntowej. Działania te przyniosły rezultat negatywny.
W odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Przede wszystkim wyjaśnić należy, że sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd bada, czy organ administracji orzekając w sprawie nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Należy dodać, że zgodnie z treścią art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, z późn. zm.) Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Postępowanie administracyjne w przedmiotowej sprawie prowadzone było na podstawie przepisów ustawy z dnia 8 lipca 2005 r. o realizacji prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. Nr 169, poz. 1418, z późn. zm.). Zgodnie z treścią art. 2 pkt 1 i 2 powołanej ustawy, prawo do rekompensaty przysługuje właścicielowi nieruchomości pozostawionych poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej, jeżeli spełnia on łącznie następujące wymogi: był w dniu 1 września 1939 r. obywatelem polskim, zamieszkiwał w tym dniu na byłym terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz opuścił je z przyczyn, o których mowa w art. 1 ustawy oraz posiada obywatelstwo polskie. Stosownie do art. 3 ust. 2 tej ustawy, w przypadku śmierci właściciela nieruchomości pozostawionych poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej, prawo do rekompensaty przysługuje wszystkim spadkobiercom albo niektórym z nich, wskazanym przez pozostałych spadkobierców, jeżeli spełniają wymóg określony w art. 2 pkt 2 powołanej ustawy.
Jednocześnie art. 5 ust. 1 ustawy o realizacji prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej stanowi, że potwierdzenie prawa do rekompensaty następuje na wniosek osoby ubiegającej się o potwierdzenie tego prawa, złożony nie później niż do dnia 31 grudnia 2008 r.
Oceniając więc ustalenia organów dot. potwierdzenia prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia przez S.S. nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczpospolitej Polskiej, tj. nieruchomości gruntowej położonej we [...], oznaczonej jako działka [...]. kat. [...], a określonej w pkt. III decyzji Wojewody zauważyć należy, że postępowanie w danej sprawie może zostać wszczęte i toczy się wyłącznie na wniosek osoby ubiegającej się o potwierdzenie prawa do rekompensaty. Nadto ustawodawca ograniczył w czasie możliwość złożenia takiego wniosku do dnia 31 grudnia 2008 r. Zachowanie tego terminu jest tym samym warunkiem koniecznym do merytorycznego rozpoznania wniosku, ponieważ po jego bezskutecznym upływie roszczenie o ustalenie i wypłatę odszkodowania wygasa, a więc następuje bezwzględna utrata możliwości jego dochodzenia przez stronę. Przewidziany w art. 5 ust. 1 ustawy o realizacji prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej termin do złożenia wniosku o potwierdzenie prawa do rekompensaty jest zatem terminem prawa materialnego, które to terminy są nieprzywracane, gdyż nie ma do nich zastosowania art. 58 § 1 k.p.a. odnoszący się do terminów prawa procesowego.
Przywrócenie terminu prawa materialnego jest dopuszczalne tylko wówczas, gdy taką możliwość przewidują przepisy prawa określające dany termin. Powołana ustawa z dnia 8 lipca 2005 r. nie przewiduje natomiast możliwości przywrócenia terminu wskazanego w jej art. 5 ust. 1.
Z materiału dowodowego zgromadzonego w niniejszej sprawie wynika, że wbrew twierdzeniom zawartym w skardze, że M. K. złożyła pisemny wniosek o przyznanie rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej dot. działki [...] kat. [...] w dniu [...], brak jest jakichkolwiek dowodów - i Skarżąca również nie przedstawiła takich na potwierdzenie swoich zarzutów - że przed dniem [...] w jakiejkolwiek formie (pisemnej czy ustnej) skarżąca złożyła przedmiotowy wniosek dot. działki wymienionej w pkt. III decyzji Wojewody. Prawidłowo organ I instancji uznał, że rozszerzenie wniosku o przedmiotową nieruchomość nastąpiło po terminie określonym w art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 8 lipca 2005 r., w związku z czym roszczenie to wygasło.
W tej sytuacji Sąd orzekający stanął na stanowisku, że zaskarżona decyzja w części dot. pkt. III jest zgodna z prawem.
Oceniając ustalenia organów dot. nieruchomości we [...] na rogu ulic [...] i [...] kat. [...] i nieruchomości we [...] na ul. [...] [...] kat. [...] określonych w pkt. II decyzji Wojewody zauważyć należy, że W. i A. małżonkowie S. wybudowali dom mieszkalny położony na działkach l.kat. [...] i [...]. Jak wynika z planów budynku został on podzielony na dwie odrębne nieruchomości budynkowe - jedna z nich określana jest jako budynek przy ulicy [...] nr [...], druga - jako budynek na rogu ulic [...] i [...]. Wskazują na to dokumenty datowane na lata [...].
Z okresu późniejszego zachował się dowód o charakterze pośrednim, jakim jest pismo Urzędu Skarbowego we [...] z dnia [...], w którym wskazano, że na pokrycie kosztów budowy domu przy ul. [...] wydano część dochodu z lat [...], osiągniętego z budynku we [...] przy ul. [...] nr [...].
Na okoliczność pozostawienia nieruchomości przy ul. [...] wnioskodawczyni przedłożyła zaświadczenie archiwalne Archiwum Państwowego Obwodu [...] z dnia [...] nr [...], zgodnie z którym Państwo S. A. i W. przed wybuchem drugiej wojny światowej we wrześniu 1939 r. widnieją jako współwłaściciele nieruchomości na ul. [...] nr [...] we [...]. Powyższe zaświadczenie poświadcza, że W. i A.S. byli właścicielami nieruchomości przy ul. [...] przed wybuchem II wojny światowej, jednakże nie precyzuje dokładnej daty/roku, według którego małżeństwo S. było właścicielami przedmiotowej nieruchomości. Wiadomo jedynie, że było to przed wybuchem II wojny światowej.
Zdaniem Wojewody [...] zgodnie z ww. zaświadczeniem W. i A.S. byli właścicielami nieruchomości przy ul. [...] według stanu na rok [...]. Odnosząc się natomiast do Księgi Adresowej [...] Rocznik [...] wskazał, iż w ocenie organu nie stanowi ona dowodu stwierdzającego prawo własności do nieruchomości, zwłaszcza w kontekście innego ustalenia, że w latach A. i W.S. budowali dom przy ul. [...], w którym zamieszkiwali od [...] do [...], tj. do śmierci.
Wskazał, że przedłożone przez wnioskodawczynię dokumenty opisane w pkt. III i IV dotyczące nieruchomości przy ul. [...], nieruchomości przy zbiegu ulic [...] i [...] potwierdzają stan własności W. i A.S. na rok [...], natomiast na podstawie tych dokumentów nie jest możliwe stwierdzenie, że taki stan własności istniał do dnia [...], tj. do dnia wybuchu II wojny światowej oraz do dnia śmierci właścicieli nieruchomości.
Wojewoda wskazał również, że w podaniu z dnia [...] o wydanie orzeczenia odszkodowawczego S. S. wyraźnie wskazał, które nieruchomości zostały pozostawione przez niego we [...], tj. nieruchomość miejska przy ul. [...] oraz parcele budowlane na [...] i [...]. W powyższym podaniu S.S. nie wspomniał o tym, iż pozostawił we [...] nieruchomość przy ul. [...] oraz nieruchomości położonej przy zbiegu ulic [...] i [...].
W ocenie organu prowadzącego postępowanie w zgromadzonym materiale dowodowym brak jest dokumentów, na podstawie których można stwierdzić, iż W. oraz A. S. byli właścicielami nieruchomości przy ul. [...] oraz przy zbiegu ulic [...] i [...] na moment swojej śmierci, oraz że nieruchomości te zostały nabyte przez S. S. w wyniku następstwa prawnego po rodzicach.
W związku z powyższym należy przypomnieć, że zgodnie z art. 6 ust. 4 z dnia 8 lipca 2005 r. o realizacji prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. 2005.169.1418) dowodami, o których mowa w ust. 1 pkt 1 i 2 art. 6, mogą być w szczególności:
- 1) urzędowy opis mienia;
- 2) orzeczenie wydane przez były Państwowy Urząd Repatriacyjny;
- 3) dokumenty urzędowe, w tym sądowe, a także dokumenty pozyskane z archiwów państwowych Republiki [...], Republiki [...],[...],[...], lub innych państw;
- 4) wydane przez władze polskie dokumenty, które świadczą o posiadaniu obywatelstwa polskiego.
W przypadku braku dokumentów, o których mowa w ust. 4 pkt 1 i 2, dowodami, o których mowa w ust. 1 pkt 1, mogą być oświadczenia dwóch świadków złożone pod rygorem odpowiedzialności karnej za złożenie fałszywego oświadczenia przed notariuszem, organem prowadzącym postępowanie lub w polskiej placówce konsularnej w kraju zamieszkania świadka, którzy:
- 1) zamieszkiwali w miejscowości, w której znajduje się nieruchomość pozostawiona poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej, lub w miejscowości sąsiedniej;
- 2) nie są osobami bliskimi - w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2004 r. Nr 261, poz. 2603 i Nr 281, poz. 2782 oraz z 2005 r. Nr 130, poz. 1087) - właścicieli lub spadkobierców ubiegających się o potwierdzenie prawa do rekompensaty. – ust. 5 art. 6 ustawy.
Jeżeli wniosek nie spełnia wymogów określonych w ust. 1-3, wojewoda wzywa wnioskodawcę do usunięcia braków w terminie 6 miesięcy od dnia doręczenia wezwania.
Jak wynika więc z powyższego katalog dowodów wymieniony w art. 6 ust. 4 ustawy z 2005 r. o realizacji prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej jest katalogiem otwartym.
Organ administracji odmawiając potwierdzenia prawa do rekompensaty za przedmiotowe nieruchomości oparł się wyłącznie na jednym dowodzie — orzeczeniu Państwowego Urzędu Repatriacyjnego z dnia [...], błędnie oceniając lub pomijając pozostałe dowody, zgromadzone w sprawie, pomimo, że są dopuszczane przez art. 6 ust. 4 Ustawy Zabużańskiej, a zatem potwierdzające prawo własności do nieruchomości położonych we [...] przy ul. [...].
Zgodnie z art. 6 ust. 4 w zw. z art. 6 ust. 1 pkt 1 Ustawy Zabużańskiej dowodami, które świadczą o pozostawieniu nieruchomości, rodzaju i powierzchni, mogą być "w szczególności" (katalog otwarty — przyp- T. Pigiel], urzędowy opis mienia, dokumenty urzędowe, w tym sądowne pozyskane z archiwów. Należy przy tym pamiętać, iż wymieniony w art. 6 ust. 4 katalog dowodów nie jest katalogiem zamkniętym, na co zwracały wielokrotnie uwagę sądy administracyjne (m.in. WSA w Warszawie w prawomocnym wyroku z dnia 21 października 2012 roku, sygn. akt: I SA/Wa 5/11, NSA w wyroku z 20 września 2012 roku, sygn. akt: I OSK 423/12).
Zgodnie z art. 75 k.p.a. organ powinien dopuścić wszelkie dowody, w tym zeznania i oświadczenia złożone w niniejszej sprawie, które mogą przyczynić się do wyjaśnienia sprawy i nie są sprzeczne z prawem.
Zdaniem Sądu, organ administracji w zaskarżonej części decyzji wbrew dyspozycji przepisu art. 80 k.p.a. dokonał oceny dowodów z przekroczeniem zasady swobodnej ich oceny, a więc w sposób zupełnie dowolny, co skutkowało błędnym ustaleniem stanu faktycznego, a w konsekwencji odmową potwierdzenia prawa do rekompensaty za nieruchomości wskazane w pkt. II decyzji Wojewody [...]. Należy podzielić stanowisko strony skarżącej, że organy obu instancji dokonały zupełnie dowolnej analizy akt niniejszej sprawy, w szczególności Zaświadczenia Archiwum Obwodu [...] z dnia [...] nr [...].
Rozpoznając ponownie sprawę, Minister Skarbu Państwa jeszcze raz dokona oceny zgromadzonego materiału dowodowego w zakresie dot. nieruchomości wymienionych w pkt. II decyzji Wojewody [...] i utrzymanej w mocy zaskarżoną decyzją Ministra z uwzględnieniem powyższych rozważań, a następnie wyda ponowne rozstrzygnięcie w tej części, uzasadniając je zgodnie z wymogami określonymi w art. 107 § 3 k.p.a., ze wskazaniem faktów, które uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej.
Reasumując, z tych wszystkich względów Sąd uznał, że decyzja Ministra Skarbu utrzymująca w mocy punkt II decyzji nr [...] Wojewody [...] z dnia [...] została wydana z naruszeniem art. 7, 75 § 1, 77 § 1 80 oraz art. 107 § 3 k.p.a. w stopniu, który mógł mieć istotne znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. W tym stanie rzeczy, w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 lit. c, art. 152 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.), Sąd orzekł jak w sentencji.
W pozostałym zakresie w którym Minister Skarbu utrzymał w mocy punkt III decyzji nr [...] Wojewody [...] z dnia [...], Sąd skargę oddalił w oparciu o art. 151 p.p.s.a.
O kosztach postępowania sądowego orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a.