Uzasadnienie
Na skutek złożonego wniosku z dnia 12 października 2007 r., postanowieniem referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 października 2007 r. zostało przyznane W. K. prawo pomocy w zakresie obejmującym ustanowienie z urzędu adwokata. Okręgowa Rada Adwokacka w W., pismem z dnia 7 grudnia 2007 r. poinformowała Sąd, że wyznaczyła we wskazanej sprawie dla skarżącego pełnomocnika z urzędu w osobie adwokat D. L. Kolejnym wnioskiem z dnia 14 grudnia 2007 r. W. K. wniósł o przyznanie w niniejszej sprawie prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata.
Postanowieniem referendarza sądowego z dnia 16 stycznia 2008 r. odmówiono przyznania wnioskodawcy prawa pomocy, podnosząc iż w sprawie strona jest reprezentowana przez pełnomocnika z urzędu.
Od powyższego postanowienia, w terminie przewidzianym w art. 259 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), W. K. pismem z dnia 24 stycznia 2008 r. wniósł sprzeciw.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 260 powołanej ustawy, w razie wniesienia sprzeciwu, który nie został odrzucony, zarządzenie lub postanowienie, przeciwko któremu został on wniesiony, traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez sąd na posiedzeniu niejawnym.
Wobec przyznania skarżącemu, prawomocnym postanowieniem referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 października 2007 r., prawa pomocy w zakresie obejmującym ustanowienie adwokata uznać należy, że brak jest podstaw do pozytywnego rozpatrzenia kolejnego wniosku złożonego w przedmiocie ustanowienia pełnomocnika z urzędu.
Jednocześnie wskazać należy, że Sąd nie orzekał w przedmiocie zwolnienia od kosztów sądowych, bowiem skarżący zwolniony jest z obowiązku uiszczenia kosztów sądowych z mocy ustawy. Zwolnienie to wynika z przepisu art. 239 pkt 1 lit. a ustawy -Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zgodnie z którym strona skarżąca działanie lub bezczynność organu w sprawach z zakresu pomocy i opieki społecznej (taka sytuacja ma miejsce w rozpoznawanej sprawie) nie ma obowiązku uiszczenia kosztów sądowych.
Mając powyższe na względzie, Sąd na podstawie art. 260 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji postanowienia.