Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 6 stycznia 2010 r., sygn. akt I SA/Wa 1540/09 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę M. N. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] sierpnia 2009 r., nr [...] wydane w przedmiocie sprostowania błędu pisarskiego.
W dniu 6 stycznia 2010 r. skarżąca złożyła w Sądzie wniosek o przyznanie prawa pomocy.
W oświadczeniu złożonym na urzędowym formularzu skarżąca zaznaczyła, iż domaga się przyznania jej prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata.
W uzasadnieniu wniosku zaznaczyła, że jest osoba bezrobotną, zarejestrowaną w Powiatowym Urzędzie Pracy w S., nie pobiera zasiłku, nie ma żadnych stałych źródeł dochodu, a na jej utrzymaniu jest piątka dzieci w wieku od 1 roku do 14 lat, które uczęszczają do szkoły. Z dołączonych do sprawy akt administracyjnych wynika ponadto, że rodzina Pani N. permanentnie korzysta ze świadczeń pomocy społecznej, czworo dzieci korzysta z bezpłatnych obiadów w szkole, rodzina otrzymuje co miesiąc pomoc finansową, jak również pomoc żywnościową. We wspólnym gospodarstwie domowym pozostaje ze skarżącą jej konkubent, który również nie pracuje.
Na wstępie stwierdzić należy, że zgodnie z art. 245 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym. Przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie całkowitym – gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, natomiast przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym następuje – gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (art. 246 § 1 powołanej ustawy).
Ponadto stosownie do art. 239 pkt 1 lit. a ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, nie ma obowiązku uiszczania kosztów sądowych strona skarżąca działanie organu w sprawie z zakresu pomocy społecznej. Skoro więc M. N. korzysta z ustawowego zwolnienia od kosztów sądowych, ta cześć jej wniosku o przyznanie prawa pomocy nie była przedmiotem rozpoznania.
Rozpoznając wniosek skarżącej o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym ustanowienie adwokata stwierdzić należało, że wykazała ona, że spełnia przesłanki do przyznania jej prawa pomocy w tej formie. Skoro wnioskodawczyni i pozostający z nią we wspólnym gospodarstwie domowym konkubent nie pracują i zajmują się wychowaniem piątki małoletnich dzieci, ponadto zdani są jedynie na pomoc doraźną i finansową ośrodka pomocy społecznej to nie ulega wątpliwości, że brak jest z ich strony możliwości samodzielnego opłacenia kosztów związanych z ustanowieniem w sprawie adwokata.
Mając powyższe na uwadze, w oparciu o wyżej powołane przepisy oraz art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi postanowiono, jak w sentencji.