Uzasadnienie
T. T., K. A., J. J., K. J., A. J. i S. J. pismem z 14 kwietnia 2015 r. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na niewykonanie przez Prezydenta W. wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 17 lipca 2013 r. sygn. akt I SAB/Wa 246/13, mocą którego Sąd uwzględnił skargę ww. osób na bezczynność Prezydenta W. i zobowiązał organ do rozpatrzenia wniosku o ustalenie odszkodowania za grunt o pow. [...] m2 położony w W. przy ul. [...], stanowiący część nieruchomości o ogólnej pow. [...] m2, położonej przy ul. [...] (dawniej ul. [...]), ozn. hip. jako działka z "[...]", w terminie dwóch miesięcy od daty zwrotu akt administracyjnych wraz z prawomocnym wyrokiem. W uzasadnieniu skargi wskazano, że jest to już kolejna skarga na niewykonanie przez organ ww. wyroku. Wyrokiem z 23 września 2014 r. sygn. akt I SA/Wa 828/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wymierzył bowiem organowi grzywnę, a mimo to do dnia dzisiejszego nie wydano decyzji w sprawie.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i wskazał, że w niniejszej sprawie dodatkowych wyjaśnień wymaga kwestia daty, w której poprzedni właściciel utracił faktyczną możliwość władania przedmiotową nieruchomością. Niezależnie od tego podejmowane są czynności mające na celu zabezpieczenie środków pieniężnych na wypłatę odszkodowania. Organ poinformował również pełnomocnika stron, że z uwagi na konieczność zebrania dodatkowej dokumentacji decyzja w sprawie wydana zostanie do dnia 31 marca 2016 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Skarga jest uzasadniona.
Zgodnie z treścią art. 154 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), powoływanej dalej jako "P.p.s.a.", w razie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania strona, po uprzednim pisemnym wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy, może wnieść skargę w tym przedmiocie, żądając wymierzenia temu organowi grzywny.
Z powołanego art. 154 § 1 P.p.s.a. wynikają zatem dwie przesłanki, które muszą być spełnione łącznie, aby sąd administracyjny mógł organowi administracji publicznej wymierzyć grzywnę. Po pierwsze, organ musi pozostawać w bezczynności po wyroku uwzględniającym skargę na podstawie art. 149 P.p.s.a. i zobowiązującym organ do wydania w określonym terminie stosownego aktu lub dokonania czynności. Po drugie, strona przed wniesieniem skargi musi wystąpić do właściwego organu z pisemnym wezwaniem do wykonania wyroku. W ocenie Sądu, w rozpoznawanej sprawie obie ww. przesłanki zostały spełnione.
Ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika bowiem, że wyrokiem z 17 lipca 2013 r. sygn. akt I SAB/Wa 246/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uwzględnił skargę T. T., K. A., J. J., K. J., A. J. i S. J. na bezczynność Prezydenta W. i zobowiązał organ do rozpatrzenia wniosku o ustalenie odszkodowania za grunt o pow. [...] m2 położony w W. przy ul. [...], stanowiący część nieruchomości o ogólnej pow. [...] m2, położonej przy ul. [...] (dawniej ul. [...]), ozn. hip. jako działka z "[...]", w terminie dwóch miesięcy od daty zwrotu akt administracyjnych wraz z prawomocnym wyrokiem.
Zaznaczyć przy tym należy, że kwestię terminu załatwienia sprawy po uprawomocnieniu się orzeczenia sądu reguluje art. 286 § 2 P.p.s.a., zgodnie z którym termin do załatwienia sprawy przez organ administracji określony w przepisach prawa lub wyznaczony przez sąd liczy się od dnia doręczenia akt organowi.
Jak wynika z analizy akt sprawy, odpis prawomocnego wyroku z 17 lipca 2013 r. wraz z uzasadnieniem oraz akta administracyjne doręczone zostały Prezydentowi W. w dniu 11 września 2013 r. (zwrotne potwierdzenie odbioru k-50 akt sprawy o sygn. I SAB/Wa 246/13). Termin załatwienia sprawy wyznaczony przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie upłynął zatem w dniu 11 listopada 2013 r. Tymczasem do dnia rozpoznania przez Sąd skargi w przedmiocie wymierzenia Prezydentowi W. grzywny, tj. do 2 grudnia 2015 r., organ administracji publicznej nie załatwił przedmiotowej sprawy zgodnie z powołanym wyrokiem z 17 lipca 2013 r. Mając przy tym na uwadze, że wniosek o ustalenie odszkodowania nosi datę 7 lutego 2012 r., natomiast termin na wydanie decyzji wskazany w powyższym wyroku upłynął ponad 2 lata temu, niezrozumiałym jest usprawiedliwianie przez organ zwłoki w wydaniu decyzji koniecznością uzupełnienia materiału dowodowego, czy koniecznością zgromadzenia środków pieniężnych na wypłatę odszkodowania.
Z analizy akt administracyjnych wynika ponadto, że w sprawie spełniony został również drugi warunek dopuszczalności skargi, określony w powołanym art. 154 § 1 P.p.s.a., dotyczący uprzedniego pisemnego wezwania organu do wykonania wyroku sądu. W aktach administracyjnych sprawy znajduje się bowiem pismo skarżących z 1 kwietnia 2015 r., którym wezwano Prezydenta W. do wykonania wyroku z 17 lipca 2013 r. sygn. akt I SAB/Wa 246/13. Nie ulega więc wątpliwości, że w sprawie spełnione zostały przesłanki uzasadniające zastosowanie art. 154 § 1 P.p.s.a. i wymierzenie Prezydentowi W. grzywny.
Stosownie natomiast do treści art. 154 § 6 P.p.s.a., grzywnę, o której mowa w § 1, wymierza się do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów. W okolicznościach niniejszej sprawy, tj. biorąc pod uwagę długość przekroczenia terminu załatwienia sprawy wyznaczonego wyrokiem z 17 lipca 2013 r., jak również fakt, że niniejsza skarga jest już drugą w przedmiocie niewykonania tego wyroku (pierwsza skarga rozpoznana została wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 23 września 2014 r. sygn. akt I SA/Wa 828/14), Sąd uznał, że grzywna w wysokości 4000 zł jest adekwatną sankcją dla Prezydenta W. za niewykonanie przedmiotowego wyroku.
W związku z powyższym, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 154 § 1 i § 6 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 P.p.s.a.