Uzasadnienie
Skargę na niewykonanie przez Prezydenta W. prawomocnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 stycznia 2016 r., sygn. akt I SAB/Wa 765/15 wniosła I. W., reprezentowana przez radcę prawnego M. N. Wskazanym powyżej orzeczeniem, w pkt 1, Sąd zobowiązał Prezydenta W. do rozpoznania wniosku I. W. z dnia 17 października 2014 r. o odszkodowanie za nieruchomość położoną w W. przy ul. [...], w terminie dwóch miesięcy od daty doręczenia odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy, w pkt 2 tego orzeczenia stwierdził, że organ dopuścił się bezczynności, która nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, zaś w pkt 3 oddalił skargę w części dotyczącej wymierzenia grzywny.
W złożonej skardze skarżąca wniosła o wymierzenie grzywny Prezydentowi W., na podstawie art. 154 §6 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U z 2016 r. poz. 718 ze zm.) – dalej "ppsa" w maksymalnej wysokości oraz rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym.
Strona skarżąca podniosła - że pomimo doręczenia organowi prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy, upływu wyznaczonego przez Wojewódzki Sąd Administracyjny terminu do wykonania wyroku, a także wezwania organu pismem z dnia 28 czerwca 2016 r. do wykonania wyroku - Prezydent W. wyroku nie wykonał i nie rozpatrzył wniosku o odszkodowanie.
Odpowiadając na skargę Prezydent W. wniósł o oddalenie skargi. Wskazał, że termin wyznaczony przez Sąd upłynął w dniu 14 czerwca 2016 r., bowiem z uwagi na bardzo dużą ilość spraw z zakresu odszkodowań nie było możliwe rozpatrzenie wniosku o odszkodowanie za przedmiotową nieruchomość w wyznaczonym terminie. Przy czym pismem z dnia 28 czerwca 2016 r. pełnomocnik strony został poinformowany o aktualnym stanie sprawy oraz przewidywanym terminie zakończenia postępowania. Organ wniósł ponadto o nierozpatrywanie sprawy w trybie uproszczonym i przeprowadzenie rozprawy.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Skarga jest uzasadniona.
Przedmiotowa skarga została wniesiona w trybie art. 154 § 1 ppsa. Art. ten stanowi, że w razie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania strona, po uprzednim pisemnym wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy, może wnieść skargę w tym przedmiocie, żądając wymierzenia temu organowi grzywny.
Z powyższego przepisu wynikają zatem dwie przesłanki, które muszą zostać spełnione łącznie, aby sąd administracyjny mógł organowi administracji publicznej wymierzyć grzywnę. Po pierwsze, organ musi pozostawać w bezczynności po wyroku uwzględniającym skargę (wydanym na podstawie art. 149 ppsa.) i zobowiązującym organ do wydania w określonym terminie stosownego aktu lub dokonania czynności. Po drugie zaś, strona przed wniesieniem skargi musi wystąpić do właściwego organu z pisemnym wezwaniem do wykonania wyroku.
W rozpoznawanej sprawie - w ocenie Sądu - obie wskazane wyżej przesłanki zostały spełnione.
Ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 19 stycznia 2016 r., sygn. akt I SAB/Wa 765/15 uwzględnił skargę, zobowiązując Prezydenta W. do rozpoznania wniosku o przyznanie odszkodowania za nieruchomość, położoną w W. przy ul. [...], ozn. hip. [...], w terminie 2 miesięcy od daty doręczenia odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy. Ponadto Sąd stwierdził, że organ dopuścił się bezczynności, która nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa.
Odpis prawomocnego wyroku z dnia 19 stycznia 2016 r., wraz z uzasadnieniem oraz aktami administracyjnymi sprawy został doręczony Prezydentowi W. w dniu 14 kwietnia 2016 r., co wynika z akt sądowych o sygn. I SAB/Wa 765/16 (k. 32). Oznacza to, że termin załatwienia sprawy, wyznaczony przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, upłynął w dniu 14 czerwca 2016 r.
Pomimo upływu zakreślonego przez Sąd terminu i wezwania skarżących do wykonania powołanego wyroku – organ nie wydał rozstrzygnięcia. Jak wynika z nadesłanych do Sądu akt sprawy, po ich zwrocie przez Sąd, Prezydent pismem z dnia 28 czerwca 2016 r. poinformował pełnomocnika skarżącej o przyczynach niezakończenia postępowania oraz o przewidywanym terminie rozpatrzenia wniosku do dnia 31 grudnia 2016 r.
Stosownie do art. 154 § 6 ppsa. grzywnę, o której mowa w § 1, wymierza się do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów.
Zgodnie z obwieszczeniem Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego z dnia 16 lutego 2016 r. w sprawie przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w 2015 r. w drugim półroczu 2015 r., przeciętne wynagrodzenie miesięczne w gospodarce narodowej w 2015 r. wyniosło 3 408,62 zł.
W przedstawionych okolicznościach sprawy, z uwagi na przekroczenie terminu, wyznaczonego przez Sąd na załatwienie sprawy oraz to, że przedmiotowa grzywna może być wymierzana kilkakrotnie - Sąd uznał, iż grzywna w wysokości 1.000 złotych jest adekwatną sankcją dla Prezydenta W. za niewykonanie wyroku z dnia 19 stycznia 2016 r.
Wskazać także należy, że rozpoznając sprawę, Sąd jednocześnie - stosownie do art. 154 § 2 ppsa - stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. O rażącym naruszeniu prawa można mówić, gdy zwłoka w załatwieniu sprawy jest znaczna i jest efektem działań (zaniechań) organów, które można zinterpretować jako unikanie podejmowania rozstrzygnięcia, bądź lekceważenie praw stron domagających się czynności organu, które to czynności organ prowadzi w sposób nieefektywny, poprzez wykonywanie czynności w dużym odstępie czasu, bądź wykonywanie czynności pozornych, powodujących, że formalnie organ nie jest bezczynny (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 23 października 2013 r., sygn. akt I OSK 1181/13).
Sąd stanął na stanowisku, że w przedmiotowej sprawie zaistniała bezczynność nie miała charakteru rażącego naruszenia prawa. Zastrzeżenia Sądu budzi sytuacja, w której organ nie podjął w sprawie czynności, zmierzających do jej zakończenia, jednak w ocenie Sądu, nie uzasadnia to uznania działania organu za rażąco naruszające prawo. Sądowi znany jest bowiem z urzędu fakt, że w sprawy gruntów warszawskich należą, z uwagi na swój historyczny charakter, do spraw trudnych i skomplikowanych. Ponadto organ uczynił zadość obowiązkowi informacyjnemu, określonemu w art. 36 § 1 kpa.
Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 154 § 1 i 2 w związku z art. 154 § 6 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w pkt 1, 2 sentencji wyroku. W przedmiocie kosztów sądowych (pkt 3 sentencji) orzeczono na podstawie art. 200 w związku z art. 205 § 2 tej ustawy.