Uzasadnienie
E.P. pismem z dnia 22 września 2015 r., uzupełnionym pismami z dnia 21 października 2015 r. i 6 listopada 2016 r. oraz sprecyzowanym pismem z dnia 4 grudnia 2015 r., złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na działania pracowników Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w R. oraz na Burmistrza Miasta R., polegające na naruszeniu przez nich prawa. Zarzuciła, że udzielana pomoc nie zaspakaja jej życiowych potrzeb oraz, że nie uzyskała pomocy w znalezieniu zatrudnienia w sytuacji, gdy jest już w wieku przedemerytalnym. Stwierdziła, że jest pozbawiona odpowiedniej pomocy finansowej i czuje się dyskryminowana.
W odpowiedzi na skargę Burmistrz Miasta R. przedstawił aktualną sytuację skarżącej. Wskazał, że od wielu lat korzysta z pomocy finansowej Ośrodka i pomoc ta udzielana jest przez właściwe i powołane do tego celu instytucje w miarę ich możliwości, po dokładnym rozeznaniu sytuacji skarżącej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg m.in. orzekanie w sprawach na decyzje administracyjne, postanowienia wydawane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty i postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie.
W niniejszej sprawie po wezwaniu skarżącej przez Sąd do sprecyzowania, przedmiotem skargi uczyniła ona sposób wykonywania obowiązków służbowych przez pracowników Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w R. i Burmistrza Miasta R. Tego rodzaju skargę kwalifikować zatem należy, jako tzw. skargę obywatelską, o której mowa w art. 227 i następnych ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks Postępowania Administracyjnego (Dz. U. z 2016 r., poz. 23), której przedmiotem może być w szczególności zaniedbanie lub nienależyte wykonywanie zadań przez właściwe organy albo przez ich pracowników, naruszenie praworządności lub interesów skarżących, a także przewlekłe lub biurokratyczne załatwianie spraw. Wnosi się ją zaś do właściwych organów wymienionych w art. 229 k.p.a., a nie sądów administracyjnych, których kognicja nie obejmuje orzekania zarówno w sprawach tych skarg jak i sposobu ich rozpoznania.
To zaś oznacza, że skarga E.P. wniesiona do tut. Sądu jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu.
Z tych względów Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji postanowienia.