Uzasadnienie
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] postanowieniem z dnia [...] października 2015 r., nr [...] utrzymało w mocy postanowienie Prezydenta [...] z dnia [...] lipca 2015 r., nr [...], którym zostało połączone postępowanie w sprawie wniosku P. S. o wyjaśnienie wątpliwości co do treści postanowień Prezydenta [...] z dnia [...] maja 2015 r., nr [...], z dnia [...] maja 2015 r., nr [...] oraz z dnia [...] maja 2015 r. nr [...], a ponadto organ odmówił wyjaśnienia wątpliwości co do treści tych postanowień. Wskazane uprzednio 3 postanowienia dotyczyły sprostowania oczywistych omyłek w orzeczeniach.
Skargę na powyższe postanowienie złożył P. S. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wniosło o oddalenie skargi wskazując, że zaskarżone orzeczenie nie narusza przepisów prawa.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Podstawę zaskarżonych postanowień stanowił przepis art. 113 § 2 k.p.a., stanowiący, że organ, który wydał decyzję, wyjaśnia w drodze postanowienia na żądanie organu egzekucyjnego lub strony wątpliwości co do treści decyzji.
W sprawie niniejszej P. S. domagał się wyjaśnienia orzeczeń wydanych w przedmiocie sprostowania.
W ocenie Sądu, który podziela pogląd zaprezentowany w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 14 stycznia 2015 r., sygn. akt II SA/Kr 1357/14 (LEX nr 1643919), instytucja "wyjaśnienia" ma służyć jednoznacznemu określeniu woli organu wyrażanej w decyzji. Jeśli wola ta w sposób jednoznaczny z decyzji wynika, wyjaśnienie jej treści jest zbędne. Innymi słowy, obowiązek udzielenia wyjaśnień powstaje wówczas, jeśli wątpliwości obiektywnie istnieją.
Skoro zatem wątpliwości, na które powołuje się P. S. nie mają żadnego związku oraz wpływu na określenie woli organu, wyrażonej w orzeczeniach w sposób jednoznaczny i precyzyjny, gdyż dotyczą one sprostowania oczywistej omyłki - to zaskarżone orzeczenie uznać należy za prawidłowe.
Za oddaleniem skargi przemawiają także znane Sądowi z urzędu okoliczności, dotyczące składania przez skarżącego kolejnych, licznych żądań wszczęcia postępowań administracyjnych (od kilku do kilkunastu żądań dziennie). Jego postępowanie nastawione jest nie na obronę naruszonych praw, lecz na inicjowanie jak największej ilości postępowań i sparaliżowanie pracy organu. To w istocie stanowi cel sam w sobie. Takie działanie skarżącego należy uznać za nadużycie prawa (zob. postanowienie NSA z dnia 18 marca 2014 r., I OZ 175/14) i nie może ono zasługiwać na ochronę w demokratycznym państwie prawnym (art. 2 Konstytucji RP), gdyż skarżący wykorzystuje instytucje prawne wbrew ich celom i funkcjom (zob. postanowienie NSA z dnia 16 października 2015 r., I OSK 1992/14).
Z tego też względu Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] prawidłowo utrzymało zaskarżone orzeczenie w mocy.
Mając na uwadze powyższe Sąd, na podstawie art. 151 w związku z art. 119 pkt 3 i art. 120 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.), orzekł jak w sentencji.