Uzasadnienie
Zarząd [...] W. uchwałą nr [...] z dnia [...] czerwca 2010 r., podjętą na podstawie § 31 ust. 1 pkt 1 i ust. 4, § 24 ust. 1 uchwały nr [...] Rady miasta W. z dnia [...] lipca 2009 r. w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu miasta Warszawy (Dz. Urz. Woj. Maz. Nr 132 poz. 3937), postanowił odmówić zakwalifikowania i umieszczenia na liście osób oczekujących na najem lokalu G. i A. C. Do wykonania uchwały zobowiązano Naczelnika Wydziału Zasobów Lokalowych dla [...] W. W uzasadnieniu uchwały stwierdzono, że najemcą lokalu nr [...] w budynku przy ul. [...] był W. M., który zmarł [...] stycznia 2010 roku. Lokal składa się z 2 pokoi i kuchni o pow. użytkowej [...] m2, w tym powierzchni mieszkalnej [...] m2. W 1994 roku A. C. zameldował się w mieszkaniu dziadka. W dniu [...] sierpnia 2002 r. zawarł związek małżeński z G. S. W toku postępowania ustalono, że opiekę nad W. M. sprawowała córka E. C. oraz jej mąż, sporadycznie dziadkiem zajmował się wnuk.
Natomiast nie stwierdzono zamieszkiwania żony A. C. i jego dziecka w lokalu nr [...] przy ul. [...]. Organ wskazał, że oceniając warunki mieszkaniowe w poprzednim miejscu zamieszkania oraz warunki mieszkaniowe wstępnych przy założeniu, że skarżący zamieszka w lokalu nr [...] przy ul. [...], norma metrażowa dla 6 osób zostanie zachowana. Biorąc pod uwagę brzmienie par. 31 ust. 1 pkt 1 i ust. 4 Zarząd [...] rozstrzygnął o nie zakwalifikowaniu i nie umieszczeniu A. i G. C. na liście osób oczekujących na najem lokalu.
Powyższą uchwałę, po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa A. C. zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, podnosząc bezpodstawne przyjęcie przez organ, że nie prowadził wspólnego gospodarstwa z dziadkiem W. M. W odpowiedzi na skargę organ wnosił o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
Dokonując oceny zasadności skargi A. C. na uchwałę nr [...] Zarządu [...] z dnia [...] czerwca 2010 r. Sąd doszedł do przekonania, że skarga ta zasługuje na uwzględnienie.
Skarga do Sądu została złożona po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa. Zgodnie z art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętym przez organ gminy w sprawie z zakresu i administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego.
Zaskarżona uchwała Zarządu [...] z dnia [...] czerwca 2010 r. została wydana na podstawie § 31 uchwały Rady W. z dnia [...] lipca 2009 r. Nr [...].
Zgodnie z § 31. 1 tej uchwały z osobami, które pozostały w lokalu po śmierci najemcy, a nie wstąpiły w stosunek najmu w trybie art. 691 Kodeksu cywilnego lub pozostały w lokalu po opuszczeniu lokalu przez najemcę, może zostać zawarta umowa najmu zajmowanego lokalu, jeżeli spełnione są łącznie następujące warunki:
- 1) osoby te zamieszkiwały z najemcą w lokalu za zgodą właściciela i prowadziły wraz z nim wspólne gospodarstwo domowe przez okres co najmniej ostatnich 7 lat;
- 2) zajmowana powierzchnia mieszkalna lokalu nie przekracza 15 m2 na każdą osobę uprawnioną, a w przypadku gospodarstwa jednoosobowego 30 m2;
- 3) osoby te nie zalegają z opłatami za korzystanie z lokalu, przy czym warunek ten uważa się za spełniony również w przypadku występowania zaległości, jeśli zostało podpisane i jest realizowane porozumienie o spłacie zadłużenia;
- 4) osoby te osiągają dochód nieprzekraczający 160 % minimum dochodowego.
Natomiast ust.
4. głosi, że przy rozpatrywaniu wniosków osób, o których mowa w ust. 1, należy poddać wnikliwej analizie warunki mieszkaniowe w poprzednim miejscu zamieszkania wnioskodawcy oraz warunki mieszkaniowe wstępnych, zstępnych, współmałżonka wnioskodawcy lub osoby pozostającej we wspólnym pożyciu i uwzględnić możliwość zamieszkania wnioskodawcy w tych lokalach. Informacje te mogą stanowić podstawę odmowy zakwalifikowania wniosku.
Jak wynika z uzasadnienia zaskarżonej uchwały, organ uznał, że skarżący nie spełnia warunku określonego w tym paragrafie gdyż nie opiekował się zmarłym najemcą(dziadkiem) przez 7 lat od jego śmierci, nie prowadził z nim wspólnego gospodarstwa domowego oraz, że jego żona nie zamieszkiwała z nim w lokalu nr [...] przy ul. [...]. Wniosek taki zostały wyprowadzony z analizy zeznań świadków (sąsiadów W. M.) przesłuchanych w trakcie prowadzonego postępowania administracyjnego i jest to – zdaniem organu -wystarczającą podstawą do odmowy zakwalifikowania do wynajęcia lokalu. Z akt sprawy wynika, że z siedmiu przesłuchanych świadków, czterech potwierdziło, że A. C. mieszkał z dziadkiem do śmierci, natomiast trzech stwierdziło, że nie potrafi nic na ten temat powiedzieć. Jednak takie ustalenia nie zostały powiązane z innymi dowodami w sprawie jak np. zaświadczeniem o zameldowaniu skarżącego w spornym lokalu od 1994 roku oraz bezsporną okolicznością, że W. M. ze względu na stan zdrowia i wiek potrzebował pomocy osób trzecich.
Zatem stanowisko organu jednoznacznie wskazuje, że organ ten nie zbadał w sposób wnikliwy przesłanek określonych w ust. 1 § 31 ww. uchwały. Zdaniem sadu organ nie przeanalizował również przesłanek zawartych w par. 31 ust. 4 tej uchwały, wskazując jedynie, że przy przyjęcie zamieszkaniu [...] osób w mieszkaniu przy ul. [...] zostanie zachowana norma mieszkaniowa. To naruszenie prawa, w tym przypadku § 31 ust. 1 i 4 uchwały z dnia 7 lipca 2009 r. powoduje konieczność stwierdzenia nieważności zaskarżonej uchwały. Rozpoznając ponownie sprawę organ powinien odnieść się do ww. okoliczności. W kontekście naruszeń prawa stwierdzonych w zaskarżonej uchwale zasadnym wydaje się przypomnienie, że rolą sądu administracyjnego jest kontrola aktu administracyjnego pod względem jego zgodności z prawem, a nie rozstrzyganie sprawy i wyprowadzanie własnych wniosków z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie.
Mając wszystkie powyższe względy na uwadze, a zwłaszcza te związane z uzasadnieniem zaskarżonej uchwały, które nie zawiera analizy wszystkich przesłanek mających zastosowanie w sprawie Sąd uznał, że zaskarżona uchwała z dnia [...] czerwca 2009 r. jest sprzeczna z prawem.
Na marginesie należy również wspomnieć, że organ ponownie prowadząc postępowanie winien jednoznacznie wskazać z czyjego wniosku prowadzone jest postępowania i zbadać przesłanki odnośnie osoby, która taki wniosek złożyła, następnie badając przesłanki określone w uchwale z dnia [...] lipca 2009 r. winien odnieść do osoby składającej wniosek. W będącym przedmiotem oceny postępowaniu organ nie zachował tej systematyki, gdyż wniosek złożony przez A. C. rozpoznał w stosunku do obojga małżonków C., natomiast w uzasadnieniu uchwały odniósł się wyłącznie do osoby A. C. Biorąc powyższe pod uwagę Sąd na podstawie art. 147 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji. W oparciu o art. 152 powołanej ustawy Sąd orzekł, że zaskarżona uchwała nie podlega wykonaniu.