Uzasadnienie
Pismem z dnia 16 maja 2014 r. H. K. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na postanowienie Ministra Skarbu Państwa z dnia [...] kwietnia 2014 r. utrzymujące w mocy postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] marca 2014 r. odmawiające wznowienia postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Wojewody [...] potwierdzająca prawo do rekompensaty z tytułu pozostawienia przez F. K. nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej.
Postanowieniem z dnia 4 września 2014 r., sygn. akt I SA/Wa 2095/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił ww. skargę z powodu nieusunięcia braków formalnych skargi. Sąd wskazał jednocześnie, że w sprawie niniejszej wezwanie do uzupełnienia tych braków przesłane na adres skarżącej powróciło do Sądu niepodjęte z adnotacją poczty "adresata nie zastano". Jednocześnie przesyłka ta była awizowana w sposób prawidłowy, zatem doręczenie wezwania nastąpiło w sposób skuteczny na podstawie art. 73 § 1 § 4 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.).
Pismem z dnia 11 września 2014 r. H. K. zwróciła się o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi. We wniosku podniosła, że nieuzupełnienie przez nią braków formalnych skargi nastąpiło z winy Poczty Polskiej, która "niesolidnie wykonuje swoje usługi". Wyjaśniła, że w okresie między 7 a 15 listopada 2014 r. nie było listonosza, który zwykle obsługuje rejon w którym skarżąca zamieszkuje. W tym czasie Poczta wyznaczyła inna osobę, która myliła adresy. Wskazała poza tym, że w związku z długim oczekiwaniem na jakąkolwiek informację z Sądu, wysłała na pocztę syna, który uzyskał tam informację, że Poczta Polska nie zajmuje się przesyłkami sądowymi i z zapytaniem należy zwrócić się do InPost. Jednocześnie z wnioskiem o przywrócenie terminu skarżąca uzupełniła brak formalny skargi uiszczając stosowny wpis sądowy.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Przede wszystkim wskazać należy, że zgodnie z treścią art. 86 i art. 87 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) - powoływana dalej jako "ppsa", uchybiony termin należy przywrócić, jeżeli zostaną spełnione łącznie następujące przesłanki: strona wystąpi z wnioskiem o przywrócenie terminu w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu, dokonując jednocześnie czynności, dla której określony był termin, we wniosku zostaną uprawdopodobnione okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu, a uchybienie to powoduje dla strony ujemne skutki w zakresie postępowania sądowego.
W tym miejscu wyjaśnić wypada, że przywrócenie uchybionego terminu ma charakter wyjątkowy i może nastąpić jedynie w przypadku, gdy strona w sposób przekonujący uprawdopodobni brak swojej winy, a przy tym wskaże, że niezależna od niej przyczyna uchybienia terminowi istniała przez cały czas, aż do momentu jej ustania (B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze 2006, s. 207-209). Kryterium braku winy, jako przesłanki przywracającej termin do dokonania czynności w postępowaniu sądowym, wiąże się z obowiązkiem szczególnej staranności strony przy dokonaniu tej czynności. O braku winy w uchybieniu terminu można mówić, zatem jedynie wtedy, gdy strona nie mogła usunąć przeszkody nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku.
Natomiast dopuszczenie się choćby lekkiego niedbalstwa przez stronę, czy też niedostateczna staranność w prowadzeniu własnych spraw winny skutkować odmową przywrócenia terminu do dokonania określonej czynności.
W okolicznościach niniejszej sprawy, stwierdzić należy, że skarżąca nie uprawdopodobniła braku winy w uchybieniu terminu do wniesienia skargi.
Przede wszystkim wskazać należy, że w aktach sądowych znajduje się niepodjęta przesyłka adresowana do skarżącej zawierająca wezwanie do uiszczenia wpisu sądowego. Przesyłka ta zawiera wiarygodną adnotację poczty o próbie jej doręczenia. Jak wynika z umieszczonych na niej informacji przesyłka niniejsza awizowana była w dniu 7 lipca 2014 r. i w dniu 15 lipca 2014 r. a następnie, w związku z brakiem jej podjęcia przez adresata zwrócona do nadawcy w dniu 23 lipca 2014 r. Zdaniem Sądu brak jest podstaw do uznania, że Urząd Pocztowy umieszczał nieprawdziwe informacje dotyczące pozostawionych zawiadomień (awiz) w drzwiach adresata. Działanie takie byłoby bowiem bezcelowe i zaprzeczałoby istocie działalności poczty, której celem jest doręczanie przesyłek ich adresatom.
W tym stanie rzeczy, mając na uwadze, że strona skarżąca, nieuprawdopodobniła, iż uchybienie terminu do wniesienia skargi nastąpiło bez jej winy, Sąd działając na podstawie art. 86 i 87 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji postanowienia.