Uzasadnienie
Minister Pracy i Polityki Społecznej, decyzją z [...] maja 2014 r. nr [...], utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z [...] lutego 2014 r. nr [...] wymierzającą P. G. karę pieniężną w wysokości [...] zł za prowadzenie bez wymaganego zezwolenia placówki zapewniającej całodobową opiekę osobom w podeszłym wieku, przewlekle chorym oraz niepełnosprawnym pod nazwą Dom Opieki "[...]" w W. Z ustaleń organu wynika, że w dniu [...] października 2013 r. zespół inspektorów Wydziału Polityki Społecznej [...] Urzędu Wojewódzkiego przeprowadził doraźną kontrolę w przedmiotowej placówce. Ustalono, że placówka prowadzona jest przez P. G. w ramach działalności gospodarczej pod nazwą X. W dniu kontroli w placówce przebywało 7 osób. Najmłodszy mieszkaniec miał 86 lat, najstarszy 99 lat. Wszyscy pensjonariusze wymagali wspomagania w podstawowych czynnościach życiowych. Stwierdzono również, że placówka nie spełnia standardu określonego w art. 68 i 68a ustawy o pomocy społecznej, a podmiot prowadzący placówkę nie posiada wymaganego prawem zezwolenia.
W dniu 8 listopada 2013 r. Wojewoda [...] wydał zalecenia pokontrolne, w których m.in. polecono niezwłocznie podjąć działania mające na celu uzyskanie zezwolenia na prowadzenie placówki, o którym mowa a art. 67 ustawy o pomocy społecznej. Zgodnie zaś z art. 130 ust. 2 pkt 1 ustawy o pomocy społecznej, kto bez zezwolenia prowadzi placówkę zapewniającą całodobową opiekę osobom w podeszłym wieku, przewlekle chorym lub niepełnosprawnym, w której przebywa nie więcej niż 10 osób – podlega karze pieniężnej w wysokości 10.000 zł. Organ odwoławczy podniósł również, że P. G. została już ukarana przez Wojewodę [...] za prowadzenie całodobowej opieki w W. przy ul. [...] i [...]. Fakt przeniesienia osób z tych placówek do nowej placówki przy ul. [...] w W. uzasadnia, zdaniem organu, stwierdzenie, że strona w sposób uporczywy uchyla się od obowiązku prawnego jakim jest uzyskanie zezwolenia na prowadzenie placówki tego rodzaju.
W skardze na decyzję Ministra Pracy i Polityki Społecznej P. G. wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu skargi podniosła, że decyzja o wymierzeniu kary pieniężnej za prowadzenie placówki opiekuńczej bez zezwolenia jest zbyt pochopna. Stwierdzenie organu, że w sposób uporczywy uchyla się od obowiązku prawnego jakim jest uzyskanie zezwolenia na prowadzenie placówki jest, w ocenie skarżącej, nieprawdziwe i krzywdzące.
W budynku przy ul. [...], zdaniem skarżącej, jest w stanie uzyskać zezwolenie Wojewody [...], tylko pozostała kwestia montażu windy, na którą stara się o kredyt.
W odpowiedzi na skargę Minister Pracy i Polityki Społecznej wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
Skarga jest bezzasadna.
Zgodnie z art. 67 ust. 1 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. z 2013 r., poz. 182 ze zm.) działalność gospodarcza w zakresie prowadzenia placówki zapewniającej całodobową opiekę osobom niepełnosprawnym, przewlekle chorym lub osobom w podeszłym wieku może być prowadzona po uzyskaniu zezwolenia Wojewody. W sprawie jest bezsporne, że skarżąca P. G. prowadzi w W. przy ul. [...] placówkę o jakiej stanowi powołany przepis art. 67 ust. 1, pod nazwą Dom Opieki "[...]". Przepis ten nakłada na podmiot prowadzący taką placówkę obowiązek uzyskania zezwolenia Wojewody i uzyskanie takiego zezwolenia jest warunkiem niezbędnym do prowadzenia takiej placówki. Za brak zezwolenia ustawa o pomocy społecznej przewiduje, w art. 130 ust. 2 pkt 1, sankcję w postaci kary pieniężnej w wysokości 10.000 zł. W sprawie jest bezsporne, że skarżąca stosownego zezwolenia nie posiadała w dacie wydawania zaskarżonej decyzji jak i w dacie składania skargi na tę decyzję do Sądu, co wynika wprost z jej treści.
Takiego zezwolenia nie uzyskała nawet do dnia rozprawy wyznaczonej w celu rozpoznania skargi, co miało miejsce 4 lutego 2015 r., a co zostało oświadczone na tej rozprawie przez pełnomocnika skarżącej. Skutkiem zaś braku takiego zezwolenia jest wymierzenie kary pieniężnej w wysokości 10.000 zł gdyż, co wynika z protokołu kontroli przeprowadzonej w dniu [...].10.2013 r., w placówce przebywało wówczas siedem osób. W świetle powyższych ustaleń zarzut skargi o zbytniej pochopności decyzji nie znajduje uzasadnienia. Wysokość kary pieniężnej jak i sam obowiązek jej nałożenia nie jest pozostawione uznaniu organu lecz wynika z kategorycznych w brzmieniu przepisów ustawy.
Nie można się zgodzić ze stanowiskiem skarżącej, że stwierdzenie organu, iż w sposób uporczywy uchyla się ona od obowiązku prawnego jakim jest uzyskanie zezwolenia na prowadzenie placówki, jest nieprawdziwe i krzywdzące. Należy mieć na uwadze, że w zaleceniach pokontrolnych z [...] listopada 2013 r. Wojewoda [...] wydał m.in. polecenie niezwłocznego podjęcia działań mających na celu uzyskanie zezwolenia Wojewody [...] na prowadzenie przedmiotowej placówki. Do dnia rozprawy sądowej w dniu [...] lutego 2015 r. skarżąca nawet jeszcze nie złożyła wniosku o wydanie takiego zezwolenia. Tak więc mimo ukarania jej karą pieniężną i mimo zaleceń pokontrolnych, od których upłynęło, do dnia rozprawy, ponad rok czasu skarżąca w dalszym ciągu nie uzyskała zezwolenia a nawet nie złożyła wniosku o takie zezwolenie.
Co więcej, to ze znajdującego się w aktach pisma Ośrodka Pomocy Społecznej dzielnicy [...] z [...] marca 2014 r. skierowanego do Dyrektora Wydziału Polityki Społecznej [...] Urzędu Wojewódzkiego wynika, że w dniu [...].03.2014 r. pracownicy Ośrodka odbyli wizytę w przedmiotowej placówce i w tym dniu mieszkało w placówce 20 osób, a w czasie wcześniejszej kontroli przeprowadzonej przez organ [...] października 2013 r. przebywało tam tylko 7 osób. Nie można także uznać, że brak windy jest przeszkodą do wystąpienia przez skarżącą z wnioskiem o wydanie zezwolenia. Zgodnie bowiem z art. 68 ust. 4 pkt 2 ustawy o pomocy społecznej, w budynkach wielokondygnacyjnych bez wind pokoje mieszkalne mają być usytuowane na parterze. Wobec powyższych ustaleń stwierdzenia organu, iż skarżąca uporczywie uchyla się od obowiązku prawnego jakim jest uzyskanie zezwolenia na prowadzenie placówki nie można uznać ani za krzywdzące ani za nieprawdziwe, co zarzuca się w skardze.
Z powyższych względów Sąd na zasadzie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku.