Uzasadnienie
Minister Transportu Budownictwa i Gospodarki Morskiej decyzją z [...] sierpnia 2012 r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z [...] grudnia 2011 r. nr [...], odmawiającą stwierdzenia nieważności orzeczenia Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w L. z [...] grudnia 1950 r. nr [...] o wywłaszczeniu na rzecz Centrali [...] w L. nieruchomości położnej u zbiegu ul. [...] i ul. [...] w L. o pow. [...] m2, objętej księga wieczystą nr hipoteczny [...].
Decyzja Ministra Transportu Budownictwa i Gospodarki Morskiej wydana została w następującym stanie faktycznym i prawnym.
Orzeczeniem z [...] grudnia 1950 r. Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w L. orzekło, w trybie przepisów dekretu z dnia 26 kwietnia 1949 r. o nabywaniu i przekazywaniu nieruchomości niezbędnych dla realizacji narodowych planów gospodarczych (Dz.U. Nr 27 poz. 197 ze zm.), o wywłaszczeniu na rzecz Centrali [...] w L. (przywoływanej dalej jako: "[...]") opisanej na wstępie nieruchomości położnej w L., stanowiącej współwłasność spadkobierców M. L. (w [...] części) oraz Z. L., P. L. i S. G. (w [...] części). Celem wywłaszczenia przedmiotowej nieruchomości była rozbudowa na jej gruncie budynków administracyjnych.
Pismem z 10 maja 2011 r. M. L., Z. L., J. L., P. L., Z. H., J. G. i R. H.– następcy prawni dawnych właścicieli wywłaszczonej nieruchomości, wystąpili do Wojewody [...] z wnioskiem o stwierdzenie nieważności ww. orzeczenia.
Decyzją z [...] grudnia 2011 r. nr [...] Wojewoda L. odmówił stwierdzenia nieważności orzeczenia Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w L. z [...] grudnia 1950 r. oceniając, że przy jego wydawaniu nie doszło do rażącego naruszenia prawa.
Niezgadzając się z powyższą decyzją M. L., Z. L., J. L., P. L., Z. H., J. G. i R. H. wnieśli od niej odwołanie, zarzucając jej naruszenie art. 156 § 1 pkt i 5 k.p.a. poprzez odmowę stwierdzenia nieważności, mimo że orzeczenie wywłaszczeniowe zostało wydane w stosunku do osoby nieżyjącej. W dacie wywłaszczenie nie żył bowiem jeden z właścicieli nieruchomości (P. L.). Ponadto zarzucili oni organowi naruszenie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 28 k.p.a. poprzez nieprawidłowe ustalenie, iż Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w L. nie było zobligowane do ustalenia kręgu następców prawnych M. L. W następstwie rozpoznania tego odwołania Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej decyzją z [...] sierpnia 2012 r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję Wojewody L. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia Minister wywodził, że przy wywłaszczaniu przedmiotowej nieruchomości nie doszło do rażącego naruszenia przepisów dekretu z dnia 26 kwietnia 1949 r.
Przed wszczęciem postępowania wywłaszczeniowego [...] uzyskała przewidziane w art. 5 dekretu zezwolenie Przewodniczącego Państwowej Komisji Planowania Gospodarczego na nabycie przedmiotowej nieruchomości. W tym kontekście organ wskazał na znajdujące się w aktach zezwolenie wydane przez Zastępcę Przewodniczącego Państwowej Komisji Planowania Gospodarczego z [...] kwietnia 1950 r. (podając omyłkowo datę [...] kwietnia 1950 r.) Wyjaśnił jednocześnie, że występując o tę zgodę, inicjator wywłaszczenia załączył do wniosku wymagane przepisami dokumenty w postaci zezwolenia Ministra Handlu Wewnętrznego z [...] stycznia 1950 r. oraz zaświadczenia Urzędu Wojewódzkiego [...] - Wydział Planowania Miast i Osiedli z [...] października 1949 r. co do przeznaczenia nieruchomości przy ul. [...] na cele [...]. W odniesieniu natomiast do wynikającego z art. 7 ust. 1 dekretu obowiązku wystąpienia przez ubiegającego się o wywłaszczenie, przed wszczęciem w tym przedmiocie postępowania, do właściciela nieruchomości o dobrowolne jej odstąpienie za cenę określoną na podstawie art. 28 dekretu, Minister ocenił, że warunek ten także został dopełniony.
Potwierdzeniem tego są zaś zachowane w aktach archiwalnych dwa dowody doręczeń takiej oferty S. G. i J. L., a także treść wniosku wywłaszczeniowego [...] z [...] maja 1950 r., z którego wynika, że wezwani do odstąpienia nieruchomości żyjący właściciele, nie przystąpili w zakreślonym terminie do zawarcia umowy.
Strony zostały także powiadomione o wszczęciu postępowania wywłaszczeniowego poprzez obwieszczenie Prezydium Miejskiej Rady Narodowej w L. z [...] czerwca 1950 r., sporządzone zgodnie z przesłankami określonymi w art. 17 dekretu, które wywieszone było na tablicy ogłoszeń Prezydium Miejskiej Rady Narodowej w L. w dniach [...] czerwca 1950 r. – [...] lipca 1950r. W zawiadomieniu zakreślony został 14-dniowy termin do przeglądania akt sprawy oraz zgłaszania wniosków i sprzeciwów. Sprzeciwy nie zostały zgłoszone. W sprawie wyznaczona i przeprowadzona została także rozprawa wywłaszczeniowa, czego wymagał art. 23 ust. 1 dekretu, na której stawił się jeden z właścicieli – Z. L., wnosząc o przyznanie odszkodowania.
Odnosząc się natomiast do zarzutu nieustalenia spadkobierców M. L., Minister uznał, że wyszczególnienie w orzeczeniu pozycji "spadkobiercy M. L.", w sytuacji gdy nie byli oni ustaleni, a organ wywłaszczeniowy jedyne informacje o stronach postępowania posiadał z wyciągów ksiąg wieczystych, nie stanowi naruszenia prawa. Wątpliwości budzić natomiast może kwestia skierowania orzeczenia wywłaszczeniowego do zmarłego [...] lutego 1950 r. P. L., o którego śmierci organ dowiedział się z pisma Prezydium Miejskiej Rady Narodowej w L. z [...] listopada 1950 r. Organ odwoławczy zauważył jednak, że z zachowanego w formie podpisanego rękopisu pisma z [...] kwietnia 1951r. nr [...] wynika, że Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w L. przesłało egzemplarz orzeczenia do I. z P. L. oraz jej dzieci – P. i J. L. Jak wynika zaś z przeprowadzonego postępowania spadkowego zakończonego postanowieniem Sądu Rejonowego w L. z dnia [...] lutego 1991 r., sygn. akt II Ns [...] spadkobiercami zarówno M. L., jak i P. L. byli m. in.
J. L. i P. L., tj. osoby, którym w roku 1951 poprzez matkę I. L. doręczono orzeczenie wywłaszczeniowe. W tym stanie rzeczy odwołując się do poglądów wyrażonych w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego - wedle których nie może być mowy o rażącym naruszeniu prawa w sytuacji, gdy decyzja administracyjna została doręczona spadkobiercom osoby, która w dniu wydania orzeczenia nie żyła – Minister ocenił, że sytuacja braku doręczenia decyzji stronie, która zmarła, nie może być traktowana jako równoznaczna z brakiem wydania (zaistnienia) decyzji administracyjnej. W tym stanie rzeczy, jego zdaniem, prawidłowo organ wojewódzki nie dopatrzył się także w tej materii rażącego naruszenia prawa.
Na powyższa decyzję Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wnieśli M. L.-, Z. L., J. L., P. L., Z. H., J. G. i R. H., zarzucając jej:
- 1) naruszenie art. 7 i 77 § 1 k.p.a. poprzez dokonanie ustaleń faktycznych sprzecznych z zebranym w sprawie materiałem dowodowym i uznanie, iż do wniosku o wszczęcie postępowania wywłaszczeniowego złożonego przez C. dołączono zgodę Przewodniczącego Państwowej Komisji Planowania Gospodarczego, w sytuacji gdy w aktach sprawy znajduje się jedynie pismo podpisane przez Zastępcę Przewodniczącego Państwowej Komisji Planowania Gospodarczego;
- 2) naruszenie art. 5 dekretu z dnia 26 kwietnia 1949 roku poprzez uznanie, że zezwolenia na nabycie nieruchomości może udzielić Zastępca Przewodniczącego Państwowej Komisji Planowania Gospodarczego, w sytuacji gdy z treści jasnego przepisu wprost wynika, iż zezwolenia takiego może udzielić jedynie Przewodniczący Państwowej Komisji Planowania Gospodarczego, co oznacza, iż zezwolenie zostało wydane przez organ niewłaściwy;
- 3) naruszenie art. 6 ust. 1 pkt 2 dekretu z dnia 26 kwietnia 1949, poprzez uznanie, że pismo z [...] października 1949 r. o nr [...] pochodzące z Wydziału Planowania Miast i Osiedli Urzędu Wojewódzkiego [...] stanowi zaświadczenie "wojewódzkiej władzy planowania gospodarczego", co do przeznaczenia nieruchomości na cele wskazane we wniosku, o którym mowa w art. 6 ust. 1 pkt 2 dekretu, w sytuacji gdy powołany dokument stanowi jedynie potwierdzenie, iż uzyskano porozumienie (zgodę) od "władzy planowania zabudowy miast i osiedli", co jest jedynie przesłanką do wydania zaświadczenia co do przeznaczenia nieruchomości na cele wskazane we wniosku;
- 4) naruszenie art. 7 i 77 § 1 k.p.a. poprzez:
- a) uznanie, iż wezwanie do przekazania nieruchomości doręczono J. L. w sytuacji, gdy z akt sprawy wynika, iż doręczono je Z. L.;
- b) uznanie, że C. wykazała, stosownie do art. 13 ust. 3 pkt. 2 dekretu z dnia 26 kwietnia 1949, iż wykonała czynności, o których mowa w art. 7 dekretu;
- c) uznanie, że Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w L. było uprawnione do wszczęcia postępowania wywłaszczeniowego zgodnie z art. 14 ust. 1 ww. dekretu, w sytuacji, gdy wniosek C. nie był kompletny, gdyż nie zawierał:
- - zezwolenia Przewodniczącego Państwowej Komisja Planowania Gospodarczego;
- - dowodu, iż właścicielom wywłaszczanej nieruchomości wysłano wezwanie do przekazania nieruchomości za cenę określoną na podstawie art. 28 dekretu o nabywaniu i przekazywaniu nieruchomości niezbędnych dla realizacji narodowych planów gospodarczych, która to cena była zatwierdzona przez władzę naczelną C. wraz z warunkami zapłaty;
- - ponadto w wezwaniu do przekazania nieruchomości nie określono ceny, za którą miałaby być nabyta nieruchomość;
- 5) naruszenie art. 14 ust. 2 dekretu z dnia kwietnia 1949 r. poprzez uznanie, iż Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej prawidłowo prowadziło postępowanie wywłaszczeniowe, w sytuacji, gdy z powołanego przepisu wynika, iż obowiązkiem organu administracji było dokonanie ustaleń niezbędnych dla określenia odszkodowania, czego jednak nie uczyniono;
- 6) naruszenie art. 7 i 77 § 1 k.p.a. poprzez uznanie, iż orzeczenie Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w L. z [...] grudnia 1950 roku zostało doręczone spadkobiercom P. L., w sytuacji gdy:
- - spadkobiercy P. L. nie znajdują się w rozdzielniku decyzji;
- - brak jest dowodu doręczenia decyzji spadkobiercom P. L.;
- 7) naruszenie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. oraz 5 k.p.a. poprzez nie stwierdzenie nieważności decyzji, która rażąco naruszyła prawo oraz była niewykonalna w dniu wydania, a niewykonalności ta miała charakter trwały, gdyż Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w L. wszczęło i prowadziło postępowanie, a następnie wydało decyzję wobec osoby nieżyjącej tj. P. L. W oparciu o tak sformułowane zarzuty wnieśli oni o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz zwrot kosztów postępowania w wysokości prawem przepisanej.
Skarżący wnieśli także o dopuszczenie dowodu z dokumentu - poświadczonej za zgodność z oryginałem kopii wezwania wysłanego przez C. skierowanego do Z. L., sporządzonego w trybie art. 7 ust. 1 dekretu, na okoliczność rażącego naruszenia tego przepisu poprzez nie wskazanie ceny nabycia nieruchomości oraz nie wskazanie warunków zapłaty.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Przy czym w pierwszej kolejności Sąd z urzędu bada, czy kwestionowany akt nie jest dotknięty jedną z wad, o których mowa w art. 156 § 1 k.p.a. Dokonując bowiem powyższej oceny Sąd, w myśl art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; przywoływanej dalej jako: "p.p.s.a."), nie jest związany ani treścią zarzutów zawartych w skardze, ani jej wnioskami czy też powołaną podstawa prawną.
Rozpoznając sprawę w ramach tych kryteriów stwierdzić należy, że w sprawie zaistniały okoliczności uzasadniające stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji jak też poprzedzającej ją decyzji Wojewody [...] z [...] grudni 2011 r., aczkolwiek z innych względów niż podniesione w skardze.
Przyczyną stwierdzenia nieważności tych decyzji, jest zaś naruszenie przez organy przy ich wydawaniu przepisów o właściwości, co stanowi kwalifikowaną wadę prawną określoną w art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a. Zasadnicze znaczenie dla tej konstatacji miało ustalenie, który z obecnie istniejących organów jest organem wyższego stopnia, w rozumieniu art. 157 § 1 k.p.a. właściwym do rozpatrzenia złożonego przez skarżących wniosku o stwierdzenie nieważności, na podstawie art. 156 § 1 k.p.a., orzeczenia nieistniejącego już organu - Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w L. z [...] grudnia 1950 r. o wywłaszczeniu położonej w L. nieruchomości o pow. [...] m2, stanowiącej własność poprzedników prawnych wnioskodawców.
Organy rozpoznając wniosek o stwierdzenie nieważności tego orzeczenia, skupiły się na merytorycznej ocenie zasadności zawartego w nim żądania, pomijając (a przynajmniej nie znalazło to wyrazu w uzasadnieniu podjętych rozstrzygnięć) całkowicie kwestię swojej właściwości do jego rozpoznania. Tymczasem przed podjęciem jakiejkolwiek czynności w sprawie w ramach postępowania administracyjnego, niezależnie od trybu w jakim ma być ono prowadzone (zwykłego czy nadzwyczajnego) organ administracji publicznej, z mocy art. 19 k.p.a. zobligowany jest do skrupulatnego zbadania swojej kompetencji do jej załatwienia. Zgodnie bowiem z tym przepisem ma on obowiązek przestrzegania z urzędu swojej właściwości.
Wprawdzie brak jest uniwersalnej zasady ustalania organu wyższego stopnia do rozpoznawania spraw o stwierdzenie nieważności decyzji wydanych przez organy, które nie funkcjonują już w strukturze organów administracji publicznej. Wynika to przede wszystkim ze złożoności stanów prawnych w poszczególnych sprawach m.in. w zakresie przepisów materialnoprawnych stanowiących podstawę wydania kwestionowanego aktu administracyjnego, jak również odnoszących się do usytuowania poszczególnych organów w strukturze organizacyjnej administracji publicznej, czy ich kompetencji. Niemniej w orzecznictwie sądów administracyjnych, nie budzi wątpliwości stanowisko, iż sprawa o stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej jest nową sprawą w stosunku do postępowania zwykłego i w związku z tym rządzi się własnymi regułami także w zakresie ustalenia organu właściwego do rozstrzygnięcia sprawy.
Organem właściwym do stwierdzenia nieważności decyzji jest zaś, stosownie do art. 157 § 1 k.p.a., organ wyższego stopnia, a gdy decyzja została wydana przez ministra lub samorządowe kolegium odwoławcze - ten organ. Treść tego przepisu wskazuje więc jednoznacznie na powiązanie organu wyższego stopnia z organem, który wydał decyzję. Punktem wyjścia zatem do ustalenia organu właściwego w postępowaniu nieważnościowym winno być ustalenie jaki organ w dacie wydawania kontrolowanego orzeczenia był organem wyższego stopnia w stosunku do nieistniejącego już organu jakim było Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej, następnie zaś ustalenie czy organ taki jako organ wyższego stopnia w rozumieniu art. 17 k.p.a. nadal w strukturze organów administracji publicznej funkcjonuje, a jeśli tak uwzględniając charakter sprawy dokonać jego konkretyzacji. Innymi słowy ustalenie właściwości organu wyższego stopnia winno następować w odniesieniu do organu, który wydał decyzję, a nie do organu, który decyzję o określonej treści wydałby obecnie zgodnie z aktualnie przysługującymi mu kompetencjami (por. wyroki NSA z dnia 27 czerwca 2012 r. sygn. akt I OSK 984/11 Lex nr Lex nr 1217381, z 24 października 2012 r. sygn. akt I OSK 711/12 Lex nr 1233194).
Organem odwoławczym od orzeczenia wywłaszczeniowego wydanego przez prezydium wojewódzkiej rady narodowej (w stanie prawnym obowiązującym [...] grudnia 1950 r. – t.j dniu wydania kwestionowanego orzeczenia), stosownie do art. 26 ust 2 dekretu z dnia 26 kwietnia 1949 r. - o nabywaniu i przekazywaniu nieruchomości niezbędnych do realizacji narodowych planów gospodarczych (Dz.U. Nr 27, poz. 197 ze zm.) w zw. z § 23 ust. 1 uchwały Rady Ministrów z dnia 17 kwietnia 1950 r. – Instrukcja Nr 2 w sprawie składu, podziału pracy i trybu działania prezydiów rad narodowych (MP Nr A 57, poz. 654) był Prezes Rady Ministrów. Zgodnie natomiast z art. 101 ust. 1 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 22 marca 1928 r. – o postępowaniu administracyjnym (Dz.U. Nr 36, poz. 341 ze zm.), organem właściwym do uchylenia nieważnej decyzji, była władza nadzorczy, a gdy chodzi o decyzję władzy naczelnej – ta władza.
Tak więc organem właściwym do stwierdzenia nieważności orzeczenia Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej wydanego w przedmiocie wywłaszczenia był wówczas Prezes Rady Ministrów, a więc organ usytuowany ustrojowo w strukturach władzy publicznej na poziomie ministra. W tym stanie rzeczy, mimo że zniesiony został organ, który wydał kwestionowane w nadzorze orzeczenie, to istnieje nadal organ, który byłby właściwy do orzekania w sprawie stwierdzenia jego nieważności - minister. To natomiast, który z ministrów jest właściwy, przesadza charakter sprawy (zwykłej), która w nadzorze ma być skontrolowana i zakres kompetencji merytorycznych określonego ministra do ich rozstrzygania w postępowaniu nieważnościowym. W niniejszej sprawie organem właściwym do rozpoznania wniosku następców prawnych dawnych właścicieli nieruchomości o stwierdzenie nieważności orzeczenia wywłaszczeniowego podjętego przez Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w L., stosownie do art. 157 § 1 k.p.a. w zw. z art. 17 i art. 20 k.p.a., jest więc Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej, a nie organ wojewódzki.
Właściwość ministra w sprawach o stwierdzenie nieważności orzeczeń wywłaszczeniowych wydawanych przez prezydia wojewódzkich rad narodowych potwierdza także wieloletnia praktyka organów i orzecznictwa sądów administracyjnych, ukształtowana pod wpływem wyroku Sądu Najwyższego z dnia 3 września 1998 r. III RN 83/98 (OSNP/1999/9/293), w którym Sąd ten stwierdził, iż "właściwość rzeczową organu administracyjnego do stwierdzenia nieważności decyzji o wywłaszczeniu nieruchomości należy oceniać według przepisów prawa materialnego, obowiązujących w dacie wydania tej decyzji. (...) Wyłącza to możliwość oceny kwestii ważności decyzji ostatecznej na podstawie innych przepisów prawa, niż zastosowano do jej wydania." W konsekwencji powyższego Sąd Najwyższy wywiódł, że skoro o konkretnym kwestionowanym wywłaszczeniu orzekał organ stopnia wojewódzkiego (a takimi były prezydia wojewódzkich rad narodowych), to organem wyższego stopnia w rozumieniu art. 157 § 1 k.p.a. zdanie 1 w związku z art. 17 pkt 2 k.p.a będzie właściwy minister w rozumieniu art. 5 § 2 pkt 4 k.p.a., a nie wojewoda
Pogląd wyrażony w tym wyroku sformułowany został co prawda na tle sprawy wywłaszczeniowej rozstrzygniętej ostatecznie w trybie przepisów ustawy z 12 marca 1958 r. o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości (Dz.U. z 1961 r. Nr 18, poz. 94 ze zm.), niemniej pozostaje on także aktualny w sprawach rozstrzyganych – jak w niniejszej sprawie - na gruncie przepisów dekretu o nabywaniu i przekazywaniu nieruchomości niezbędnych do realizacji narodowych planów gospodarczych, w których również kompetencja do orzekania o wywłaszczeniu nieruchomości w pierwszej instancji przypisana była prezydiom wojewódzkich rad narodowych (por. art. 8 ust. 1 dekretu).
To zaś oznacza, że Wojewoda [...] rozpoznając sprawę o stwierdzenie nieważności orzeczenia Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w L. z [...] grudnia 1950 r. i wydając w tym przedmiocie w pierwszej instancji decyzję z [...] sierpnia 2011 r. działał poza przyznanymi mu na gruncie procedury administracyjnej kompetencjami, a w konsekwencji wydane przez niego rozstrzygnięcie obarczone jest kwalifikowaną wadą prawną określoną w art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a., skutkującą nieważnością wydanej przez niego decyzji. Utrzymanie zaś jej w mocy przez Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej oznacza, że również wydana przez ten organ decyzja obarczona jest wadą nieważności, co prowadzić musi do jej wyeliminowania z obrotu prawnego.
Z tych względów Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 oraz 135 i art. 152 p.p.s.a., orzekł jak sentencji wyroku. O zwrocie kosztów postępowania orzeczono na podstawie art. 200 w zw. z art. 202 § 2 powołanej ustawy.
Wyjaśnić jednocześnie należy, że stwierdzenie ww. wady prawnej zaskarżonych decyzji zwalniało Sąd od obowiązku merytorycznej kontroli formułowanych przez organy nadzoru ocen legalności orzeczenia wywłaszczeniowego i podniesionych w tym względzie zarzutów skargi, gdyż te podlegałyby weryfikacji w sytuacji, gdyby same rozstrzygnięcia wydane zostały w prawidłowo przeprowadzonych postępowaniach nadzorczych i wolne były od kwalifikowanych wad prawnych, prowadzących do ich eliminacji z obrotu prawnego ze skutkiem ex tunc (a więc od dnia wydania). Skoro natomiast rozpoznanie wniosku o stwierdzenie nieważności orzeczenia wywłaszczeniowego, nastąpiło przez organ niewłaściwy, to odnoszenie się obecnie do poczynionych przez ten organ ustaleń, jak też ustaleń organu odwoławczego, który utrzymał decyzję pierwszoinstancyjną w mocy, byłoby przedwczesne. Powyższe względy zadecydowały także o oddaleniu przez Sąd wniosku o przeprowadzenie uzupełniającego dowodu z potwierdzonej za zgodność z oryginałem kopii archiwalnego dokumentu.
Konsekwencją zaś niniejszego orzeczenia jest obowiązek niezwłocznego przekazania przez Wojewodę [...], na zasadach określonych w art. 65 § 1 k.p.a., wniosku M. L., Z. L., J. L., P. L., Z. H., J. G. i R. H. o stwierdzenie nieważności ww. orzeczenia wywłaszczeniowego, wg właściwości Ministrowi Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej.