Uzasadnienie
Decyzją z [...] czerwca 2019 r., nr [...], po rozpoznaniu odwołania E. C., Wojewoda [...] utrzymał w mocy decyzję Starosty [...] z [...] sierpnia 2018 r., nr [...], o odmowie zwrotu części nieruchomości, położonej w [...] przy ul. [...] i ul. [...], oznaczonej aktualnie jako działka ewidencyjna nr [...] z obrębu [...] oraz części działek ewidencyjnych nr [...] z obrębu [...] i nr [...] z obrębu [...], stanowiącej własność Miasta [...].
Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję złożył E. C. Skarga została złożona w następującym stanie faktycznym i prawnym;
Aktem notarialnym z [...] listopada 1972 r., Rep. Nr [...], E. C. sprzedał na rzecz Skarbu Państwa nieruchomość stanowiącą działkę nr [...] z obrębu [...] o pow. [...] m2, położoną w [...] przy ul. [...] oraz działkę nr [...] z obrębu [...] o pow. [...] m2, położoną w [...] przy ul. [...], które wcześniej nabył na podstawie Aktu Własności Ziemi Nr [...] rep. [...] z [...] lipca 1972 r. Przedmiotowa nieruchomość została wywłaszczona zgodnie z decyzją Wydziału Architektury, Nadzoru Budowlanego i Geodezji Prezydium Rady Narodowej w [...] z [...] listopada 1971 r., nr [...], o lokalizacji inwestycji pod budowę osiedla mieszkaniowego [...].
Wnioskiem z [...] kwietnia 2008 r. E. C. wystąpił o zwrot zbytej na rzecz Skarbu Państwa nieruchomości położonej w [...] przy ul. [...] oraz przy ul. [...] oznaczonej jako działki nr [...] i nr [...] z obrębu [...].
Decyzją z [...] grudnia 2011 r., nr [...], Starosta [...] odmówił zwrotu nieruchomości położonej w [...] przy ul. [...] i [...], stanowiącej dawną działkę nr [...] z obrębu [...], oznaczoną obecnie jako działki ewidencyjne nr [...] z obrębu [...] oraz części działki ewidencyjnej nr [...] z obrębu [...] i nr [...] z obrębu [...].
Decyzją z [...] czerwca 2012 r., nr [...], Wojewoda [...] utrzymał powyższą decyzję Starosty w mocy.
Wyrokiem z 21 lutego 2013 r., sygn. akt I SA/Wa 1581/12, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił decyzję z [...] czerwca 2012 r. oraz decyzję z [...] grudnia 2011 r.
Decyzją z [...] października 2013 r., nr [...], Starosta [...] umorzył postępowanie administracyjne w sprawie zwrotu wywłaszczonej nieruchomości, położonej w [...] przy ul. [...], oznaczonej aktualnie jako część działki ewidencyjnej nr [...] z obrębu [...], stanowiącej własność osób fizycznych, a następnie w dniu [...] listopada 2013 r. przekazał, na podstawie art. 65 § 1 k.p.a, sprawę zwrotu ww. działki do rozpatrzenia Prezydentowi [...] zgodnie z właściwością.
Decyzją z [...] grudnia 2013 r. nr [...], Starosta [...] odmówił zwrotu nieruchomości, położonej w [...] przy ul. [...] i ul. [...], oznaczonej jako działka ewidencyjna nr [...] z obrębu [...] oraz części działek ewidencyjnych nr [...] z obrębu [...] i nr [...] z obrębu [...].
Decyzją z [...] listopada 2014 r., nr [...], Wojewoda [...] uchylił ww. decyzję i przekazał organowi pierwszej instancji sprawę do ponownego rozpatrzenia.
Decyzją z [...] listopada 2015 r., nr [...], Starosta [...] odmówił zwrotu nieruchomości, położonej w [...] przy ul. [...] i [...], oznaczonej jako działka ewidencyjna nr [...] z obrębu [...] oraz części działek ewidencyjnych nr [...] z obrębu [...] i nr [...] z obrębu [...].
Decyzją z [...] lipca 2016 r., nr [...], Wojewoda [...] uchylił ww. decyzję i przekazał organowi pierwszej instancji sprawę do ponownego rozpatrzenia.
Decyzją z [...] kwietnia 2016 r. nr [...], Starosta [...] odmówił zwrotu nieruchomości, położonej w [...] przy ul. [...] i ul. [...], oznaczonej jako działka ewidencyjna nr [...] z obrębu [...] oraz część działki ewidencyjnej nr [...] z obrębu [...].
Decyzją z [...] sierpnia 2018 r., nr [...], Starosta [...] odmówił zwrotu części nieruchomości, położonej w [...] przy ul. [...], ul. [...], oznaczonej aktualnie jako działka ewidencyjna nr [...] z obrębu [...] oraz części działek ewidencyjnych nr [...] z obrębu [...] i nr [...] z obrębu [...].
Odwołanie od powyższej decyzji złożył E. C. Decyzją z [...] czerwca 2019 r., nr [...], Wojewoda [...] utrzymał w mocy decyzję z [...] sierpnia 2018 r.
W uzasadnieniu powyższego rozstrzygnięcia wskazał, że w toku postępowania Starosta na podstawie pisma Urzędu [...], Biuro Geodezji i Katastru Delegatura w [...] z [...] września 2008 r., nr [...], ustalił, że nieruchomość wywłaszczona, oznaczona jako archiwalne działki nr [...] i [...] pochodzi z obrębu [...], a nie, jak błędnie podano w Akcie Własności Ziemi, z obrębu [...]. Powyższe potwierdza archiwalna mapa ewidencyjna obrębu [...] zewidencjonowana pod nr [...],[...]. W związku z powyższym, archiwalnej działce nr [...] z obrębu [...] odpowiadają obecnie: działka ewidencyjna nr [...] z obrębu [...], część działek ewidencyjnych nr [...], nr [...] i nr [...] z obrębu [...] oraz część działki ewidencyjnej nr [...] z obrębu [...]. Z kolei archiwalnej działce [...] z obrębu [...] odpowiada obecnie część działki ewidencyjnej nr [...] z obrębu [...].
Wojewoda wskazał, że przedmiotem niniejszej decyzji jest zwrot części wywłaszczonej nieruchomości oznaczonej jako działka ewidencyjna nr [...] z obrębu [...] oraz części działek ewidencyjnych nr [...] z obrębu [...] i nr [...] z obrębu [...] położona w [...] przy ul. [...] i [...]. Decyzją Wojewody [...] z [...] marca 1992 r., nr [...], potwierdzono nabycie z mocy prawa przez Gminę [...] prawa własności gruntu oznaczonego jako działki nr [...] i [...] z obrębu [...]. Organ podniósł, że zgodnie ze znajdującymi się w aktach sprawy wypisami z rejestru gruntów działka ewidencyjna nr [...] z obrębu [...], o pow. [...] ha, stanowi użytki "dr"- droga-ul. [...].
Z kolei działki ewidencyjne nr [...] z obrębu [...] o pow. [...] ha i nr [...] z obrębu [...] o pow. [...] ha, stanowią użytki "dr" – droga - ul. [...]. Właścicielem wszystkich ww. działek jest Miasto [...], a władającym Zarząd Dróg [...].
Organ odwoławczy wskazał, że w dniu [...] stycznia 2010 r. Starosta przeprowadził oględziny przedmiotowych działek. Na ich podstawie ustalił, że działka ewidencyjna nr [...] z obrębu [...] stanowi chodnik i część ul. [...], działka ewidencyjna nr [...] z obrębu [...] stanowi teren zielony, chodnik, część ul. [...] oraz cześć chodnika od strony południowej, część działki ewidencyjna nr [...] z obrębu [...] stanowi część ul. [...], ciągi piesze, zieleń miejską oraz część drogi wewnętrznej. W stosunku do działki ewidencyjnej nr [...] z obrębu [...] i nr [...] z obrębu [...], Starosta ustalił, iż działki te leżą w pasie drogi publicznej powiatowej ul. [...] zgodnie z pismem Urzędu Miasta [...] Wydziału Infrastruktury z [...] listopada 2008 r., nr [...]. W aktach sprawy znajduje się także pismo Zarządu Dróg [...] z [...] kwietnia 2015 r., nr [...] z którego wynika, że ulica [...] zaliczona została do dróg powiatowych na podstawie uchwały nr [...] Rady Powiatu [...] z [...] sierpnia 2002 r. w sprawie zaliczenia niektórych dróg publicznych do kategorii dróg powiatowych, pozbawienia niektórych dróg kategorii dróg powiatowych oraz ustalenia przebiegu dróg powiatowych na obszarze [...].
Do powyższego pisma Zarząd Dróg [...] dołączył szereg dokumentów, który ten fakt potwierdzają, a mianowicie: 1) informację z ewidencji gruntów z 1998 r., gdzie dla działek ewidencyjnych nr [...] z obrębu [...] i nr [...] z obrębu [...] Zarząd Dróg [...] wpisany był jako władający;
2) kserokopię mapy sytuacyjnej z zaznaczonymi liniami rozgraniczającymi równym granicy pasa drogowego [...] i wybudowaną w nim drogą oraz kserokopie dokumentów potwierdzających faktyczne władztwo ulicą, tj.: protokół wprowadzenia wykonawcy na teren budowy z [...] marca 1975 r., rejestr zmian w nawierzchni wynikłych w toku realizacji ulicy z dnia [...] grudnia 1976 r., protokół nr [...] przeglądu robót drogowych spisany [...] listopada 1978 r., protokół nr [...] przeglądu robót drogowych spisany [...] czerwca 1979 r., protokół nr [...] przeglądu robót drogowych spisany [...] listopada 1979 r. Zgodnie z powyższą mapą sytuacyjną działki ewidencyjne nr [...] z obrębu [...] i nr [...] z obrębu [...] znajdują się w liniach rozgraniczających pasa drogowego ul. [...] oraz dodatkowo działki te częściowo zajęte są pod drogę.
Wojewoda zaznaczył, że Starosta [...] zlecił firmie geodezyjnej wykonanie oznaczenia na mapie zasadniczej linii rozgraniczających ul. [...] oraz granic nieruchomości archiwalnej nr [...] z dawnego obrębu [...], położonej w [...] przy ul. [...], oznaczonej obecnie jako części działek ewidencyjnych nr [...] z obrębu [...] i nr [...] z obrębu [...]. Wykonana na zamówienie Starosty przez uprawnionego geodetę S. M. (nr upr. [...]) mapa z [...] maja 2018 r. potwierdza, że części działek ewidencyjnych nr [...] z obrębu [...] i nr [...] z obrębu [...], wchodzące w skład nieruchomości wywłaszczonej, znajdują się w liniach rozgraniczających ulicy [...].
Z kolei w zakresie dotyczącym działki ewidencyjnej nr [...] z obrębu [...] Starosta [...] zlecił firmie geodezyjnej wykonanie oznaczenia na załączniku do decyzji o lokalizacji inwestycji nr [...], nr [...] i nr [...] z [...] września 1973 r. określającym granice trzech lokalizacji inwestycji, tj. stacji obsługi samochodów, zaplecza techniczno-materiałowego i drogi dojazdowej - ul. [...]. Jak wynika z ww. oznaczenia, działka ewidencyjna nr [...] z obrębu [...] znajduje się w granicach lokalizacji inwestycji drogi dojazdowej - ul. [...].
Zgodnie z pismem Urzędu Miasta [...] Wydziału Infrastruktury z [...] listopada 2008 r., nr [...], działka ta stanowi część drogi publicznej gminnej ul. [...]. Ponadto, z załączonego do pisma Powiatu [...], Biura Geodezji, Katastru i Gospodarki Mieniem z [...] września 2013 r., nr [...], wyrysu z operatu ewidencyjnego dla działki ewidencyjnej nr [...] z obrębu [...], wynika, że granice przedmiotowej działki pokrywają się z granicami użytku gruntowego, opisanego jako dr – drogi.
Urząd [...], Wydział Infrastruktury dla [...] w piśmie z [...] marca 2015 r., nr [...], poinformował, że "działka ewidencyjna nr [...] z obrębu [...] położona jest w pasie drogowym ul. [...]. Ulica [...] posiada kategorię drogi publicznej gminnej na podstawie rozporządzenia Wojewody [...] z [...] grudnia 1997 r. (Dziennik Urzędowy Województwa [...] Nr [...], str. [...]). Zgodnie z posiadanymi dokumentami ul. [...] została wybudowana w roku 1989 przez [...] ul. [...]. Następnie ulica została przejęta nieodpłatnie na majątek byłej Gminy [...] na podstawie uchwały Nr [...] z [...] listopada 1997 r. Zarządu Gminy [...], co potwierdza załączona do pisma kserokopia ww. uchwały, protokół w sprawie odbioru końcowego i przekazania do użytku ul. [...] z dnia [...] czerwca 1989 r., protokół przejęcia na majątek Gminy [...] ul. [...] z [...] grudnia 1997 r., odpis protokołu odbioru oświetlenia ul. [...] z [...] grudnia 1988 r. Jednocześnie Urząd [...], Wydział Infrastruktury dla [...] w piśmie z [...] marca 2015 r. poinformował, że dla obszaru, na którym położona jest ul. [...] brak jest miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, który określa przebieg linii rozgraniczających drogi i w załączeniu przekazał fragment mapy ewidencyjnej z naniesionymi granicami niniejszej ulicy. Analiza powyższej mapy pozwala stwierdzić, że działka ewidencyjna nr [...] z obrębu [...] znajduje się w granicach ul. [...].
Organ wskazał również, że w aktach sprawy znajdują się dokumenty określające kategorię ulicy [...] i [...], tj. uchwała nr [...] Rady Powiatu [...] z [...] sierpnia 2002 r. oraz Rozporządzenie Wojewody [...] z [...] grudnia 1997 r. oraz kserokopia rozporządzenia Wojewody [...] z [...] grudnia 1997 r. w sprawie zaliczenia ulicy [...] do kategorii drogi gminnej. Dodatkowo, w celu potwierdzenia, iż działka ewidencyjna nr [...] z obrębu [...] oraz części działek ewidencyjnych nr [...] z obrębu [...] oraz nr [...] z obrębu [...] zajęte były pod ulicę [...] i [...], Starosta [...] pozyskał zdjęcia lotnicze przedmiotowego terenu wykonane w latach 1972, 1976, 1982, 1987, 1994, 1996, 1997 i 2005. Na zdjęciach wykonanych w 1972 r. i 1976 r. nie ma jeszcze ul. [...], natomiast jest wąska jezdnia ulicy [...]. Na kolejnym zdjęciu wykonanym w 1982 r. widać poszerzoną ulicę [...] oraz rozpoczętą budowę ulicy [...].
Zdjęcie wykonane w 1987 r. pokazuje, że obie ulice oraz infrastruktura towarzysząca, tj. pasy zieleni i ciągi piesze zostały wykonane. Kolejne zdjęcia wykonane w roku 1994, 1996, 1997 i 2005 wyraźnie przedstawiają ulicę [...] i [...].
W ocenie Wojewody, zebrany w sprawie materiał dowodowy bezspornie wskazuje, że wywłaszczona nieruchomość została zajęta w części pod drogę publiczną ul. [...] i ul. [...], a w części znajduje się w pasie drogi publicznej powiatowej ul. [...] i ul. [...]. Z kolei prawo do gruntu zajętego pod drogę publiczną może przysługiwać wyłącznie podmiotom publicznym, co uniemożliwia zwrot tak zagospodarowanych działek. Przepis art. 2a ustawy z 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2018 r., poz. 2068 ze zm.), przewiduje że drogi krajowe stanowią własność Skarbu Państwa a drogi wojewódzkie, powiatowe i gminne stanowią własność samorządu województwa, powiatu lub gminy. Powyższy przepis określa strukturę własnościową dróg publicznych w sposób niedopuszczający wyjątków. Z art. 2 ustawy o drogach publicznych wynika zarazem zakaz przenoszenia własności dróg publicznych na rzecz podmiotów innych niż wymienione w tym przepisie.
Z woli ustawodawcy drogi publiczne zostały zaliczone do kategorii rzeczy o ograniczonym obrocie. Jedyna dopuszczalna forma obrotu nieruchomościami zajętymi pod drogi publiczne polegać może na przeniesieniu własności między podmiotami wymienionymi w art. 2a ustawy o drogach publicznych, wyłącznie w razie zmiany przynależności drogi publicznej dookreślonej kategorii.
Wojewoda podniósł, że zagospodarowanie przedmiotowej nieruchomości na drogi publiczne i pasy drogowe stanowi przeszkodę do orzeczenia jej zwrotu. Z tego wynika, że sporne grunty będące częścią drogi publicznej w chwili wydawania decyzji w przedmiocie zwrotu wywłaszczonej nieruchomości, nie mogą zostać zwrócone na podstawie art. 136 u.g.n.
Skargę na decyzję z [...] czerwca 2019 r. wniósł E. C., zaskarżając ją w całości. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie:
- 1) art. 7, 77 i 136 k.p.a. w zw. z art. 140 k.p.a. poprzez brak wyjaśnienia stanu faktycznego, przejawiający się w błędnym oznaczeniu obrębu wywłaszczonych nieruchomości tj. na wskazaniu, iż nieruchomości te były z obrębu [...], w sytuacji gdy znajdowały się w obrębie [...];
- 2) art. 107 § 3 k.p.a. poprzez nieodniesienie się w uzasadnieniu decyzji do prowadzonego przez Prokuraturę Rejonową [...] postępowania karnego sygn. akt [...] i pominięcie tej okoliczności w ustaleniach faktycznych sprawy.
Mając na uwadze powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji pierwszej instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.
W uzasadnieniu skargi zarzucono organowi poczynienie wadliwych ustaleń faktycznych w sprawie. Nie wiadomo bowiem na jakiej podstawie organ odwoławczy ustalił, że w sprawie chodzi o nieruchomości z obrębu [...], skoro w Akcie Własności Ziemi z [...] sierpnia 1972 r. nr [...], rep. [...], wskazano na obręb [...], a z kolei w treści aktu notarialnego z [...] listopada 1972 r. nie ma nawet wzmianki o obrębie sprzedanych Skarbowi Państwa nieruchomości. Akt ten przy opisie tych nieruchomości posługuje się bowiem jedynie numerami działek i ich powierzchnią. Powołując się na art. 63 ust. 2 i 3 ustawy z 19 października 1991 r. o gospodarowaniu nieruchomościami rolnymi Skarbu Państwa, skarżący podniósł, że nie ma prawnej możliwości zmiany oznaczenia obrębu w akcie własności ziemi.
Skarżący wskazał również, że organom obu instancji znana jest sprawa prowadzenia postępowania karnego w sprawie sfałszowania aktu własności ziemi nr [...], rep. [...], dotyczącego nieruchomości nabytych przez T. C., ojca skarżącego. Prokurator ustalił fakt fałszerstwa ww. aktu, ale ze względu na przedawnienie karalności czynu zmuszony był postępowanie przygotowawcze w sprawie umorzyć. Organy ten fakt jednak w uzasadnieniach decyzji zignorowały, choć wyjaśnienie prawidłowego oznaczenia nieruchomości ma w sprawie pierwszorzędne znaczenie.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.
Pismem z [...] marca 2020 r. uczestnik postępowania Prezydent [...] wniósł o oddalenie skargi wskazując, że zebrany materiał dowodowy nie budzi żadnych wątpliwości co do gruntu, który został nabyty na rzecz Skarbu Państwa aktem notarialnym z [...] listopada 1972 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Skarga jest niezasadna.
Przedmiotem kontroli Sądu w rozpoznawanej sprawie jest decyzja Wojewody [...], którą organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję Starosty [...] z [...] sierpnia 2018 r. o odmowie zwrotu części nieruchomości, położonej w [...] przy ul. [...] i ul. [...], oznaczonej aktualnie jako działka ewidencyjna nr [...] z obrębu [...] oraz części działek ewidencyjnych nr [...] z obrębu [...] i nr [...] z obrębu [...], stanowiącej własność Miasta [...].
W niniejszej sprawie istotne znaczenie ma okoliczność, że jest ona po raz kolejny rozpoznawana przez organy administracji. Oznacza to, że na zasadzie art. 153 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2523, ze. zm.), dalej zwanej "P.p.s.a., rozpoznając sprawę ponownie organy związane były oceną prawną i wytycznymi zawartymi w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 21 lutego 2013 r., sygn. akt I SA/Wa 1581/12, którym uchylone zostały poprzednie decyzje o odmowie zwrotu nieruchomości.
W uzasadnieniu powołanego wyroku sąd wskazał, że zebrany materiał dowodowy nie wskazuje jednoznacznie, że objęte wnioskiem o zwrot działki leżą w pasie drogowym ulic [...] i [...]. Tym samym, organy naruszyły art. 7, 77 § 1, 80, 107 § 3 kpa w związku z art. 136 ust. 3 i art. 137 ustawy o gospodarce nieruchomościami, które to naruszenie mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy sąd nakazał organom przede wszystkim ustalenie, poprzez uzyskanie stosownych dokumentów geodezyjnych, przebiegu linii rozgraniczających oraz podstaw prawne tak ustalonych linii granicznych. Następnie, w zależności od tych ustaleń, organ wyda stosowne rozstrzygnięcie.
Akta sprawy potwierdzają, że w obecnie kontrolowanym postępowaniu wytyczne zawarte w wyroku z 21 lutego 2013 r. organy wykonały. Pozyskały bowiem dokumentację geodezyjną - oznaczenie na mapie zasadniczej linii rozgraniczających ul. [...] oraz granic nieruchomości archiwalnej nr [...] z dawnego obrębu [...] położonej w [...] przy ul. [...], oznaczonej obecnie jako części działek ewidencyjnych nr [...] z obrębu [...] i nr [...] z obrębu [...], a także oznaczenie na załączniku do decyzji o lokalizacji inwestycji nr [...], nr [...] i nr [...] z [...] września 1973 r. określającym granice trzech lokalizacji inwestycji, tj. stacji obsługi samochodów, zaplecza techniczno – materiałowego i drogi dojazdowej – ul. [...].
Po analizie pozyskanej w toku postępowania dokumentacji geodezyjnej, a także pozostałej dokumentacji zebranej w sprawie, Sąd podzielił stanowisko organów, że wywłaszczona nieruchomość została zajęta w części pod drogę publiczną ul. [...] i ul. [...], a w części znajduje się w pasie drogi publicznej powiatowej ul. [...] i ul. [...]. Podzielić trzeba stanowisko organu odwoławczego, że prawo do gruntu zajętego pod drogę publiczną może przysługiwać wyłącznie podmiotom publicznym, co - z uwagi na treść art. 2 ustawy z 21 marca 1985 r. o drogach publicznych - uniemożliwia zwrot tak zagospodarowanych działek. Prawidłowa zatem jest ocena organów, że zagospodarowanie objętej wnioskiem o zwrot nieruchomości na drogi publiczne i pasy drogowe stanowiło przeszkodę do orzeczenia o jej zwrocie. W konsekwencji, organy prawidłowo orzekły o odmowie zwrotu wywłaszczonych nieruchomości.
W skardze zarzucono organom wyłącznie naruszenie przepisów postępowania poprzez nienależyte i niewystarczające wyjaśnienie stanu faktycznego w sprawie. W ocenie skarżącego, nie wiadomo bowiem na jakiej podstawie organy ustaliły, że w niniejszej sprawie chodzi o nieruchomości z obrębu [...], skoro w akcie własności ziemi z [...] sierpnia 1972 r. Nr [...], rep. [...], wskazano na obręb [...], a w treści aktu notarialnego z [...] listopada 1972 r. nie ma nawet wzmianki z jakiego obrębu pochodzą wywłaszczone nieruchomości.
Po analizie akt sprawy Sąd powyższego stanowiska skarżącego nie podziela. Zebrany w sprawie materiał dowodowy potwierdza bowiem w sposób nie budzący wątpliwości, że wywłaszczone nieruchomości pochodziły z dawnego obrębu [...]. Z pisma Biura Geodezji i Katastru Urzędu [...], Delegatura w [...], z [...] września 2008 r. (nr [...]), wynika bowiem, że archiwalne działki ewidencyjne o nr [...] i [...], opisane w akcie własności ziemi nr [...] rep. [...] z [...] lipca 1972 r. pochodzą z obrębu [...], a nie, jak błędnie podano w akcie własności ziemi z obrębu [...]. W piśmie tym wyjaśniono, że powyższe potwierdzają zapisy w archiwalnym rejestrze ewidencji gruntów prowadzonym od 1970 r. dla obrębu [...] ([...]), jak również archiwalna mapa ewidencyjna obrębu [...] wpisana do ewidencji pod nr [...],[...], powołana w akcie notarialnym z [...] listopada 1972 r. Ustalenia organów dotyczące obrębu, z którego pochodzą wywłaszczone nieruchomości potwierdza również treść decyzji komunalizacyjnej nr [...] z [...] marca 1992 r. Powołaną decyzją Wojewoda [...] stwierdził bowiem nabycie z mocy prawa przez Gminę [...] prawa własności gruntu oznaczonego, między innymi, jako działki: nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], z obrębu [...], gdzie z karty inwentaryzacyjnej, stanowiącej integralną część tej decyzji, wynika, że przedmiotowe działki zostały nabyte na mocy aktu notarialnego z [...] listopada 1972 r., Rep.
Nr [...]. Powyższe ustalenia znajdują również potwierdzenie w operacie geodezyjnym z [...] maja 2018 r. wykonanym przez geodetę uprawnionego S. M. Na stanowiącej część tego operatu mapie zasadniczej geodeta uprawniony oznaczył linie rozgraniczające ul. [...] oraz granice nieruchomości archiwalnej nr [...], z dawnego obrębu [...], położonej w [...] przy ul. [...] i potwierdził, że części działek ewidencyjnych nr [...] z obrębu [...] i nr [...] z obrębu [...], wchodzące w skład nieruchomości wywłaszczonej, znajdują się w liniach rozgraniczających ulicy [...].
Ponadto, w stanowiącym część powyższego operatu wykazie synchronizacyjnym geodeta wskazał, że działka nr [...], opisana w akcie notarialnym z [...] listopada 1972 r., pochodzi z dawnego obrębu nr [...]. Wobec powyższego, Sąd nie podzielił zarzutów naruszenia art. 7, art. 77, art. 136 w związku z art. 140 kpa oraz art. 107 § 3 kpa.
Dla prawidłowości zaskarżonego rozstrzygnięcia nie ma również znaczenia to, że Prokuratura Rejonowa [...] prowadziła postępowanie w sprawie sfałszowania aktu własności ziemi Nr [...], rep. [...]. Postępowanie to dotyczyło bowiem innego aktu własności ziemi niż obejmujący nieruchomości stanowiące przedmiot niniejszego postępowania.
Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325, ze zm.), orzekł jak w sentencji.