Uzasadnienie
Pismem z dnia 8 maja 2014 r. B.A. wniosła skargę na niewykonanie przez Prezydenta W. wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 listopada 2013 r. sygn. akt I SAB/Wa 526/13 wnosząc o wymierzenie grzywny Prezydentowi W. w wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku 2013, ogłoszonego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego w obwieszczeniu z dnia 18 lutego 2014 r., tj. w kwocie 32.781,40 zł na podstawie art. 154 § 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) powoływanej dalej jako: "p.p.s.a".
Wyrokiem z dnia 13 listopada 2013 r. sygn. akt I SAB/Wa 526/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zobowiązał Prezydenta W. do wydania rozstrzygnięcia w sprawie wniosku z dnia 20 stycznia 2010 r. o odszkodowanie za nieruchomość położoną w W., przy ul. [...], ozn. hip. "[...]", nr hip. [...] – w terminie dwóch miesięcy od daty zwrotu akt administracyjnych wraz z prawomocnym wyrokiem. Powyższy prawomocny wyrok wraz z aktami administracyjnymi wpłynął do organu w dniu 30 stycznia 2014 r.
Pismem z dnia 1 kwietnia 2014 r. pełnomocnik skarżącej wezwał Prezydenta W. do wykonania powyższego wyroku.
W odpowiedzi na skargę Prezydent W. wniósł o jej oddalenie wskazując, że pełnomocnik stron został poinformowany o podjętych w toku prowadzonego postępowania czynnościach celem rozpoznania wniosku.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 119 pkt 2 w zw. z art. 120 p.p.s.a, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym, jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy – taka sytuacja ma miejsce w niniejszej sprawie.
Skarga jest uzasadniona, co skutkuje wymierzeniem Prezydentowi W., grzywny określonej w sentencji wyroku.
Przedmiotowa skarga została złożona w trybie art. 154 § 1 p.p.s.a. Przepis ten stanowi, że w razie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania oraz w razie bezczynności organu lub przewlekłego prowadzenia postępowania po wyroku uchylającym lub stwierdzającym nieważność aktu lub czynności, strona po uprzednim pisemnym wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy, może wnieść skargę w tym przedmiocie, żądając wymierzenia temu organowi grzywny. Grzywnę, o której mowa w tym przepisie, stosownie do § 6 art. 154 p.p.s.a., wymierza się do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłoszonego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego, na podstawie odrębnych przepisów.
W rozpoznawanej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 13 listopada 2013 r. sygn. akt I SAB/Wa 526/13 zobowiązał Prezydenta W. do wydania rozstrzygnięcia w sprawie wniosku z dnia 20 stycznia 2010 r. o odszkodowanie za nieruchomość położoną w W., przy ul. [...], ozn. hip. "[...]", nr hip. [...], w terminie dwóch miesięcy od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy.
Bezsporne jest, że akta sprawy wraz z prawomocnym wyrokiem Sądu wpłynęły do organu w dniu 30 stycznia 2014 r., a tym samym termin zakończenia postępowania wyznaczony ww. wyrokiem upłynął dnia 30 marca 2014 r. Niekwestionowaną okolicznością jest również to, że do dnia wydania niniejszego orzeczenia, mimo uprzedniego wezwania organu przez pełnomocnika skarżących do wykonania wyroku, Prezydent W. nie rozstrzygnął sprawy objętej ww. wnioskiem.
Skoro zatem Prezydent W. w terminie wyznaczonym wyrokiem Sądu z dnia 13 listopada 2013 r. sygn. akt I SAB/Wa 526/13 sprawy nie załatwił - a wyrok ten zobowiązywał organ nie tylko do jej rozstrzygnięcia, ale także do dokonania tego w określonym terminie - to wniosek o wymierzenie grzywny jest niewątpliwie w pełni uzasadniony. Zważyć bowiem należy, że niewykonywanie wyroków sądów - niezależnie od tego czy są to wyroki sądów administracyjnych (jak w niniejszej sprawie), czy sądów powszechnych - w demokratycznym państwie prawnym nie może być tolerowane. W szczególności nie można zaakceptować, czy też usprawiedliwiać sytuacji, gdy wyroki sądów nie są respektowane przez organy władzy publicznej. Taka sytuacja wszak prowadzić musi nieuchronnie do podważania zaufania jednostek do tych organów, jak też szerzej do samej władzy publicznej. Świadczy przy tym o braku poszanowania prawa przez organy, które same zobowiązane są do jego stosowania.
Zważywszy na fakt, że organ nie wykonał wyroku Sądu, w realiach niniejszej sprawy skład orzekający ocenił, iż wystarczająco represyjną jak też dyscyplinującą funkcję spełni grzywna w wysokości 1000 złotych, która to kwota mieści się w wymiarze grzywny określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. Wymiar orzeczonej grzywny jest także adekwatny z punktu widzenia terminu przekroczenia załatwienia sprawy wyznaczonego wyrokiem. W dacie wnoszenia skargi termin ten przekroczony został o dwa miesiące, a aktualnie zwłoka wynosi siedem miesięcy. Z tego względu Sąd nie uwzględnił wniosku skarżących o orzeczenie grzywny w wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku 2013, ogłoszonego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego w obwieszczeniu z dnia 18 lutego 2014 r., tj. w kwocie 32.781,40 zł.
Jednocześnie w ocenie Sądu bezczynność organu w wykonaniu ww. wyroku miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Z akt administracyjnych sprawy wynika, że od daty zwrotu akt administracyjnych z prawomocnym wyrokiem, tj. od dnia 30 stycznia 2014 r. organ nie podjął żadnej czynności mającej na celu wydanie rozstrzygnięcia w sprawie. Ponadto dopiero po wniesieniu skargi zostało wysłane zawiadomienie wynikające z treści art. 36 § 1 k.p.a.
Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 154 § 1 i § 2 w zw. z art. 119 pkt 2 p.p.s.a., orzekł jak w pkt 1 i 2 sentencji wyroku. W przedmiocie kosztów postępowania orzeczono w pkt 3 sentencji na podstawie art. 200 powołanej ustawy.