Uzasadnienie
Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi decyzją z dnia [...] grudnia 2015 r. nr [...], utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2015 r. nr [...] stwierdzającą, że działki nr [...], [...] i [...] wchodzące w skład majątku ziemskiego położonego w [...] w dzielnicach [...], [...] i [...], stanowiącego byłą własność R. W. nie podpadały pod działanie art. 2 ust. 1 przepisów dekretu Polskiego Komitetu Wyzwolenia Narodowego z dnia 6 września 1944 r. o przeprowadzeniu reformy rolnej (Dz. U. z 1945 r. Nr 3, poz. 13 ze zm.).
Na powyższą decyzję Ministra, Gmina [...] złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Jednocześnie strona skarżąca wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w całości.
W uzasadnieniu wniosku strona wskazała, że za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji przemawia realna możliwość wyrządzenia jej znacznej szkody. Wynikać to ma m. in. z faktu, że na skutek decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] grudnia [...] r. nr [...] o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej doszło do podziału dwóch działek będących przedmiotem zaskarżonej decyzji tj. działki [...] oraz działki [...]. Zgodnie z pkt II ppkt 1 i 2 tej decyzji działka nr [...] została podzielona na działki [...], [...], [...], natomiast działka nr [...] na działki nr [...] i [...]. Zgodnie natomiast z pkt II częścią drugą ppkt 2 z dniem uzyskania przez wskazaną decyzję ostateczności, nieruchomości wydzielone liniami rozgraniczającymi teren o nr geod. gruntu m.in. [...], [...] stały się z mocy prawa własnością Gminy. Decyzja stała się ostateczna z dniem [...] stycznia 2013 r. i na jej podstawie została wybudowana droga.
Obecnie wnioskodawcy, w niniejszej sprawie dysponują ostateczną decyzją, która uprawnia do wszczęcia procedur restytucyjnych, w wyniku których również zrealizowana droga publiczna, na podstawie ostatecznej i prawomocnej decyzji, może przejść na własność osoby prywatnej. Nie wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji może spowodować zarówno wyrządzenie znacznej szkody tj. utratę zrealizowanej budowli oraz trudne do odwrócenia skutki w sferze prawa własności.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), powoływanej dalej jako "P.p.s.a", sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Z treści tego przepisu wynika więc, że podstawową przesłanką wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji jest istniejące realnie niebezpieczeństwo zaistnienia takiej szkody (majątkowej, a także niemajątkowej), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Celem omawianej instytucji jest zatem ochrona strony przed wystąpieniem nieodwracalnych skutków lub znacznej szkody, przed zbadaniem przez sąd administracyjny legalności zaskarżonego aktu lub czynności. Z konstrukcji ww. normy prawnej wynika także, że to na stronie spoczywa obowiązek wykazania przesłanek uzasadniających uwzględnienie wniosku, tj. przedstawienia takich okoliczności, które mogłyby uprawdopodobnić, że wykonanie zaskarżonego rozstrzygnięcia faktycznie spowoduje znaczną szkodę lub powstanie trudnych do odwrócenia skutków.
Zadaniem Sądu jest natomiast zbadanie, czy argumenty przedstawione przez stronę przemawiają (lub nie) za uwzględnieniem jej wniosku, zaś w razie gdy niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków w sposób niewątpliwy wynika z całości okoliczności sprawy Sąd powinien te okoliczności wziąć pod uwagę z urzędu (por. postanowienie NSA z dnia 26 marca 2008 r., I OZ 181/08).
Badając zatem całokształt okoliczności sprawy należało uznać, że w niniejszej sprawie Gmina [...] wykazała zaistnienie przesłanek, o których mowa w powołanym wyżej przepisie.
Podniesione przez stronę skarżącą okoliczności są zasadne, bowiem nie można pominąć następstw prawnych powstałych w wyniku utrzymania w mocy zaskarżonej decyzji. Decyzja uznająca, że nieruchomość ziemska podpadała pod działanie przepisu art. 2 ust. 1 lit. e) dekretu Polskiego Komitetu Wyzwolenia Narodowego z dnia 6 września 1944 r. o przeprowadzeniu reformy rolnej oraz orzeczenia utrzymującego ww. rozstrzygnięcie w mocy, może spowodować istotną zmianę stosunków w sferze prawa własności nieruchomości objętej tymi orzeczeniami. W konsekwencji może to doprowadzić do sytuacji, której skutki będą trudne do odwrócenia.
W związku z powyższym, na podstawie art. 61 § 3 ww. ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd orzekł jak w postanowieniu.