Uzasadnienie
Skarżąca A. Z. w dniu 10 listopada 2012 r. (data nadania w urzędzie pocztowym) wniosła bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę z dnia 9 listopada 2012 r. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] września 2012 r. nr [...] odmawiające przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Zarządu Dzielnicy [...] miasta W. z dnia [...] marca 2012 r. nr [...], zobowiązującej do zwrotu bonifikaty od opłaty za przekształcenie prawa użytkowanie wieczystego w prawo własności nieruchomości.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
W pierwszej kolejności wskazać należy, iż zgodnie z art. 53 § 1 P.p.s.a. skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Natomiast w myśl art. 54 § 1 P.p.s.a. skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi. Ustawa nie przewiduje w tym zakresie żadnych wyjątków. Zatem z zestawienia powyższych przepisów wynika, iż żeby skutecznie wnieść do sądu skargę na decyzję organu administracji, skarżący musi to uczynić za pośrednictwem organu, którego orzeczenie kwestionuje, w terminie prawem przewidzianym. Wprawdzie ustawa Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie wskazuje, co się dzieje w sytuacji, gdy skarżący złoży skargę bezpośrednio do sądu czy innego organu, jednakże powyższą lukę uzupełnia orzecznictwo sądów administracyjnych.
W orzecznictwie tym dominuje pogląd, iż w przypadku złożenia przez skarżącego skargi do sądu, sąd ten powinien przesłać ją właściwemu organowi administracji publicznej celem nadania biegu. W tej sytuacji o zachowaniu trzydziestodniowego terminu do wniesienia skargi decyduje data nadania skargi przez sąd w urzędzie pocztowym na adres właściwego organu administracji publicznej (porównaj: postanowienia NSA: z dn. 12.01.2009 r., sygn. akt II OSK 1918/08, z dn. 11.03.2009 r., sygn. akt I OSK 234/09 czy z dn. 10.10.2007 r., sygn. akt II OSK 1433/07, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie internetowej orzeczenia.nsa.gov.pl).
Z akt sprawy wynika, że przesyłka listowa zawierająca powyższe postanowienie, adresowana do radcy prawnego B. W. będącego pełnomocnikiem skarżącej na etapie postępowania przed organem, została podwójnie awizowana: w dniach 27 września 2012 r. oraz w dniu 5 października 2012 r., a w dniu 12 października 2012 r. została zwrócona do nadawcy jako nie podjęta w terminie. Zgodnie z art. 44 § 4 k.p.a., zaskarżone postanowienie zostało więc doręczone pełnomocnikowi skarżącej w dniu 11 października 2012 r. Zawierało przy tym prawidłowe pouczenie o terminie i sposobie jego zaskarżenia do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, za pośrednictwem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W., w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia postanowienia stronie. Trzydziestodniowy termin do złożenia skargi upłynął zatem w dniu 11 listopada 2012 r.
Tymczasem skarżąca złożyła skargę w dniu 10 listopada 2012 r. (data nadania pisma w urzędzie pocztowym), jednak zamiast do organu administracji skierowała ją bezpośrednio do Sądu. Ponieważ, wbrew dyspozycji powołanego wyżej przepisu art. 54 § 1 cyt. ustawy – P.p.s.a., skargę wniesiono bezpośrednio do Sądu, a nie do organu, który wydał zaskarżone orzeczenie, za miarodajną dla oceny zachowania terminu do jej wniesienia należy przyjąć datę przekazania skargi do organu, za pośrednictwem którego skarga powinna być wniesiona do Sądu.
Jak wynika z akt sprawy skarga wpłynęła do Sądu w dniu 12 listopada 2012 r. i dlatego pismem z dnia 14 listopada 2012 r., nadanym w urzędzie pocztowym w dniu 15 listopada 2012 r., na podstawie art. 54 § 1 P.p.s.a. Sąd przekazał przedmiotową skargę do organu, o czym poinformował również skarżącą (pismo z dnia 14 listopada 2012 r. k. 16 akt sądowych).
Przedmiotowa skarga została zatem wniesiona z uchybieniem trzydziestodniowego terminu do dokonania tej czynności, dlatego na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 i art. 232 § 1 pkt 1 P.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.