Uzasadnienie
Minister Infrastruktury decyzją z dnia [...] stycznia 2009 r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2008 r. nr [...] odmawiającą uchylenia decyzji Wojewody [...] z dnia [...] maja 2000 r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Miasta P. z dnia [...] marca 2000 r. nr [...] o odmowie ustalenia na rzecz [...] Sp. z o.o. odszkodowania za nieruchomość położoną w P. przy ul. [...], oznaczoną w ewidencji gruntów jako działka nr [...], obręb [...].
Decyzja Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2008 r. wydana została w wyniku wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją Wojewody [...] z dnia [...] maja 2000 r. – postanowieniem Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2004 r. nr [...].
Skargę na decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] stycznia 2009 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosła [...] S.A. w P., która to skarga wyrokiem z dnia 5 sierpnia 2009 r. w sprawie sygn. akt
I SA/Wa 331/09 została oddalona.
Wskutek skargi kasacyjnej wniesionej przez [...] S.A. w P. od powyższego wyroku, Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 23 września 2010 r. sygn. akt I OSK 1603/09 uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie ponownie rozpoznając sprawę zważył, co następuje
Zgodnie z art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) Sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym.
Przepis ten reguluje podstawę fakultatywnego zawieszenia postępowania o czym decydują względy celowościowe. Zagadnienie wstępne musi mieć wpływ na wynik danego postępowania.
Sąd orzekający z urzędu zauważa, iż przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie zawisła sprawa o sygnaturze akt I SA/Wa 2284/10 ze skargi [...] S.A. w P. na decyzję Ministra Infrastruktury w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] maja 2000 r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Miasta P. z dnia [...] marca 2000 nr [...] o odmowie ustalenia na rzecz [...] Sp. z o.o. odszkodowania za nieruchomość położoną w P. przy ul. [...], oznaczoną w ewidencji gruntów jako działka nr [...], obręb [...].
Stwierdzić należy, iż system weryfikacji decyzji na drodze administracyjnej oparty jest na zasadzie niekonkurencyjności tzn., że poszczególne tryby nadzwyczajne mają na celu usunięcie tylko określonego rodzaju wadliwości decyzji i nie mogą być stosowane zamiennie (por. J.Borkowski [w:] B. Adamiak, J. Borkowski – Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz, C. H. Beck Warszawa 1996, s. 702, B. Adamiak, tamże, s. 612-613).
Uruchomienie trybu wznowieniowego i trybu stwierdzenia nieważności decyzji powoduje odmienne następstwa dla weryfikowanej decyzji i sprawy administracyjnej. Wznowienie postępowania jest instytucją procesową stwarzającą możliwość ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej zakończonej decyzją ostateczną, jeżeli postępowanie, w którym ona zapadła było dotknięte co najmniej jedną z kwalifikowanych wadliwości procesowych wyliczonych wyczerpująco w art. 145 § 1 kpa. Stwierdzenie nieważności zaś, jest instytucją procesową stwarzającą prawną możliwość eliminacji z obrotu prawnego decyzji dotkniętych wadami materialnoprawnymi, wyliczonymi w art. 156 § 1 kpa. Stwierdzenie nieważności decyzji oznacza, iż weryfikowana decyzja jest dotknięta ciężką wadliwością od chwili wydania (skutek ex tunc) (por. J. Borkowski [w:] B. Adamiak, J. Borkowski – Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz, C. H. Beck Warszawa 1996, s. 699).
Skoro nie zachodzi pomiędzy dwoma omawianymi trybami postępowania nadzwyczajnego konkurencyjność, pojmowana jako możliwość wyboru drogi weryfikacji decyzji przez stronę, albo przez działający z urzędu organ administracyjny, to tym samym wszczęcie postępowania w sprawie wznowienia postępowania nie wyłącza możliwości wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności. A zatem strona może równocześnie żądać wszczęcia postępowania w sprawie wznowienia postępowania i postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji. Wobec tego, że zastosowanie trybu stwierdzenia nieważności decyzji powoduje następstwa prawne dalej idące niż zastosowanie trybu wznowienia postępowania, należy dać priorytet pierwszemu z nich. Z tego względu wszczęcie postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności w trakcie toczącego się już postępowania w sprawie wznowienia powoduje w zasadzie konieczność zawieszenia wznawianego postępowania (por. wyrok NSA z dnia 9 sierpnia 1990 r. NSA 543/90 z glosą B. Adamiak, J. Borkowskiego – OSP 1992/5/120).
Następstwem prawnym stwierdzenia nieważności decyzji jest bezprzedmiotowość w sprawie wznowienia postępowania. Stwierdzenie nieważności oznacza bowiem wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji będącej przedmiotem postępowania wznowieniowego.
W związku z powyższym Sąd uznał, że rozstrzygnięcie sprawy przez Sąd w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji będącej przedmiotem również postępowania wznowieniowego ma istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia w rozpoznawanej sprawie.
Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zawiesił z urzędu niniejsze postępowanie do czasu prawomocnego zakończenia sprawy o sygn. I SA/Wa 128/10.