Uzasadnienie
Pismem z dnia 30 listopada 2011 r. "C." Sp. z o. o. z siedzibą w W., działająca przez profesjonalnego pełnomocnika będącego adwokatem, wniosła za pośrednictwem organu skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] października 2011 r. nr [...] uchylającą własną decyzję z dnia [...] lutego 2010 r. nr [...] i stwierdzającą nieważność orzeczenia Prezydium Rady Narodowej Miasta W. z dnia [...] lipca 1961 r. nr [...], którym odmówiono przyznania prawa własności czasowej do gruntu nieruchomości [...] położonej na [...] rej. hip. [...], w części stanowiącej własność Miasta W., tj. co do gruntu wchodzącego aktualnie w skład działek ewid. nr [...], nr [...], nr [...], nr [...] w obrębie [...].
Zarządzeniem z dnia 12 stycznia 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wezwał pełnomocnika skarżącej do uzupełnienia braków formalnych skargi, w terminie siedmiu dni pod rygorem jej odrzucenia, poprzez nadesłanie dwóch odpisów skargi oraz wskazanie z imienia i nazwiska lub nazw stron postępowania sądowoadministracyjnego wraz z ich aktualnymi adresami.
W odpowiedzi na powyższe wezwanie pełnomocnik skarżącej nadesłał przy piśmie z dnia 19 stycznia 2012 r. brakujące odpisy skargi oraz w treści tegoż pisma wyjaśnił, że nie dysponuje adresami H.N., M.G., J.W., E.D. i K.S., bowiem w aktach postępowania administracyjnego znajdują się wyłącznie dokumenty pełnomocnictw udzielonych przez te osoby nie wymieniające jednak ich adresów, dodając ponadto, że jako adres do doręczeń tych uczestników wskazany został adres pełnomocnika występującego w sprawie, co w ocenie skarżącej stanowi wyczerpującą odpowiedź na wezwanie Sądu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Zgodnie z treścią art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), sąd odrzuca skargę, jeżeli w wyznaczonym terminie nie uzupełniono jej braków formalnych.
Jak wynika z akt sprawy, pełnomocnik skarżącej jedynie częściowo wykonał wezwanie Sądu, nadsyłając wymagane odpisy skargi, nie wykonał natomiast wezwania w pozostałej części.
Z akt administracyjnych sprawy wynika, że H.N., M.G., J.W., E.D. i K.S. reprezentowani byli w postępowaniu administracyjnym przez profesjonalnego pełnomocnika będącego adwokatem, na podstawie udzielonych pełnomocnictw procesowych z 2008 r. – nie zawierających ich adresów, również akta administracyjne nie zawierają ani adresów zamieszkania wymienionych wyżej stron postępowania, ani adresów do doręczeń – dołączonych do akt administracyjnych sprawy.
W tym miejscu wyjaśnić należy, że postępowanie sądowe nie jest kontynuacją postępowania administracyjnego, bowiem sprawę administracyjną, jak również sprawę sądowoadministracyjną, nawet jeżeli pozostają w związku, cechuje odrębność. A zatem ustanowiony pełnomocnik ma obowiązek w każdej z nich odrębnie wykazać, że jest należycie umocowany do reprezentowania strony. Wobec tego od obowiązku określonego w art. 37 § 1 i potwierdzonego w art. 46 § 3 powołanej ustawy nie zwalnia złożenie pełnomocnictwa w postępowaniu administracyjnym. Wymóg przedłożenia dokumentu pełnomocnictwa jest obligatoryjny w postępowaniu przed sądem administracyjnym i nie ma tutaj znaczenia fakt, że w postępowaniu administracyjnym pełnomocnictwo do reprezentowania stron postępowania udzielone zostało profesjonalnemu pełnomocnikowi i zgodnie z jego treścią obejmowało również postępowanie przed sądem administracyjnym, gdyż wymóg złożenia nowego pełnomocnictwa wynika wprost z treści art. 37 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Gdyby intencją ustawodawcy było zwolnienie pełnomocnika z przedłożenia pełnomocnictwa w sytuacji, gdy znajduje się ono w aktach administracyjnych, to regulację taką w Prawie o postępowaniu przed sądami administracyjnymi by niewątpliwie zawarł. W powyższym tonie również wypowiedział się Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniach: z dnia 26 maja 2009 r., II FSK 413/09 (Lex nr 574218), z dnia 2 września 2010 r., II FSK 1376/10 (Lex nr 742280), z dnia 21 grudnia 2010 r., I FSK 1575/10 (Lex nr 740563), z dnia 3 czerwca 2011 r., I OSK 871/11 (Lex nr 821319).
Z powołanych przepisów i ugruntowanej linii orzeczniczej wynika zatem, że pełnomocnik może skutecznie zastępować swego mocodawcę w sprawie sądowoadministracyjnej, jeżeli ten udzielił mu pełnomocnictwa do działania przed sądem administracyjnym i zarazem dokument pełnomocnictwa dołączony został do akt sprawy sądowoadministracyjnej przy podejmowaniu pierwszej czynności procesowej. Od obowiązku dołączenia przy pierwszej czynności procesowej do akt sprawy pełnomocnictwa, nie zwalnia fakt złożenia pełnomocnictwa w postępowaniu administracyjnym (por. wyroki NSA: z dnia 20 marca 2001 r., V SA 2663/00, Lex nr 50112 i z dnia 7 lutego 2007 r., I OSK 452/06, Lex nr 348255 oraz postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego: z dnia 7 stycznia 2010 r., IV SA/Gl 796/09, Lex nr 549489 i z dnia 22 lutego 2010 r., I SA/Ol 52/10, Lex nr 784383).
Ponadto z akt administracyjnych sprawy wynika, że stroną postępowania administracyjnego była również "C." Sp. z o. o. z siedzibą w W. Korespondencja kierowana do tej Spółki przez organ po ponownym rozpatrzeniu sprawy na adres ul. [...] w W., została zwrócona przez placówkę pocztową z adnotacją "ad nieznany". Tymczasem, odpowiadając na wezwanie Sądu z dnia 12 stycznia 2012 r., pełnomocnik skarżącej w treści pisma z dnia 19 stycznia 2012 r. wskazał ten właśnie adres Spółki "C.": ul. [...], [...] W. Oznacza to, że również w tym zakresie pełnomocnik skarżącej nie wykonał ciążącego na nim obowiązku wskazania aktualnego adresu Spółki "C.", ewentualnie wskazania jej następcy prawnego.
W niniejszej sprawie pełnomocnik skarżącej nie uczynił zadość wezwaniu i nie uzupełnił braku formalnego skargi polegającego na wskazaniu z imienia i nazwiska lub nazw stron postępowania sądowoadministracyjnego wraz z ich aktualnymi adresami.
Z powyższych względów, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia, rozstrzygając o zwrocie wpisu od skargi w oparciu o art. 232 § 1 pkt 1 powołanej ustawy.