Uzasadnienie
E. M. pismem z dnia [...] grudnia 2014 r. wniosła skargę w przedmiocie niewykonania przez Prezydenta [...] wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 3 kwietnia 2013 r., sygn. akt I SAB/Wa 25/13, mocą którego Sąd uwzględnił skargę E. M. na bezczynność Prezydenta [...] i zobowiązał organ do rozpoznania wniosku w sprawie przyznania odszkodowania za nieruchomość położoną w W. przy ulicy [...], ozn. hip. "[...]" nr [...], w terminie dwóch miesięcy od daty zwrotu akt administracyjnych wraz z prawomocnym wyrokiem.
W uzasadnieniu skargi skarżąca podkreśliła, że Prezydent [...], mimo upływu terminu, nie wykonał w/w wyroku Sądu.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie wskazując, że wyrokiem z dnia 3 kwietnia 2013 r. Sąd zobowiązał Prezydenta [...] do rozpoznania wniosku o ustalenie odszkodowania za przedmiotową nieruchomość w terminie dwóch miesięcy od dnia otrzymania prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy. Wskazał, że do zakończenia postępowania konieczne jest jeszcze wykonanie operatu szacunkowego oraz zabezpieczenie środków finansowych na wypłatę odszkodowania.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Skarga podlega odrzuceniu.
Zgodnie z treścią art. 154 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej p.p.s.a., w razie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania oraz w razie bezczynności organu lub przewlekłego prowadzenia postępowania po wyroku uchylającym lub stwierdzającym nieważność aktu lub czynności strona, po uprzednim pisemnym wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy, może wnieść skargę w tym przedmiocie, żądając wymierzenia temu organowi grzywny.
Z powołanego art. 154 § 1 wynikają zatem dwie przesłanki, które muszą być spełnione łącznie, aby sąd administracyjny mógł organowi administracji publicznej wymierzyć grzywnę. Po pierwsze, organ musi pozostawać w bezczynności po wyroku uwzględniającym skargę na podstawie art. 149 p.p.s.a. i zobowiązującym organ do wydania w określonym terminie stosownego aktu lub dokonania czynności. Po drugie zaś strona, przed wniesieniem skargi, musi wystąpić do właściwego organu z pisemnym wezwaniem do wykonania wyroku. W rozpoznawanej sprawie powyższa przesłanka warunkująca dopuszczalność skargi nie została spełniona.
Dodać należy, że przepis art. 154 § 1 p.p.s.a. nie określa charakteru prawnego, ani trybu wnoszenia takiego wezwania. Z treści przepisu wynika jedynie, że musi to nastąpić w formie pisemnej. Należy więc przyjąć, że do w/w wezwania znajdują per analogiam zastosowanie postanowienia art. 52 § 4 p.p.s.a., który, jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi i nie stanowi inaczej, nakazuje przed wniesieniem skargi do sądu wezwać na piśmie właściwy organ do usunięcia naruszenia prawa. Tym samym wezwanie stanowi przesłankę dopuszczalności zaskarżenia sensu stricto, której niedochowanie przez skarżącego powoduje odrzucenie skargi bez możliwości konwalidacji.
Z akt administracyjnych niniejszej sprawy nie wynika, by skarżąca przed wniesieniem skargi z dnia [...] grudnia 2014 r. wystąpiła do Prezydenta [...] z pisemnym wezwaniem do wykonania wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 3 kwietnia 2013 r., sygn. akt I SAB/Wa 25/13. Powyższe potwierdziła sama skarżąca w piśmie z dnia 17 marca 2015 r. (k. 8 akt sądowych). Tym samym przedmiotowa skarga, jako niedopuszczalna, podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 w zw. z art. 154 § 1 p.p.s.a.