Uzasadnienie
Minister Finansów Inwestycji i Rozwoju, po rozpatrzeniu odwołania Spółki [...] S.A. z siedzibą w [...], decyzją z [...] października 2019 r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z [...] sierpnia 2018 r. nr [...] odmawiającą stwierdzenia nabycia z mocy prawa, z dniem [...] grudnia 1990 r. przez Kopalnię Węgla Kamiennego "[...]" w [...], prawa użytkowania wieczystego gruntu stanowiącego własność Skarbu Państwa, położonego w [...], obejmującego działki nr: [...],[...],[...],[...],[...] oraz prawa własności urządzeń znajdujących się na tym gruncie.
Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie sprawy.
Wojewoda [...], działając w trybie art. 200 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, decyzją z [...] sierpnia 2018 r. odmówił stwierdzenia nabycia z mocy prawa, z dniem [...] grudnia 1990 r. przez Kopalnię Węgla Kamiennego "[...]" w [...], prawa użytkowania wieczystego gruntu stanowiącego własność Skarbu Państwa, położonego w [...], obejmującego działki nr: [...],[...],[...],[...],[...] oraz prawa własności urządzeń znajdujących się na tym gruncie.
Pismem z [...] sierpnia 2018 r. Spółka [...] S.A. złożyła odwołanie od decyzji Wojewody [...] z [...] sierpnia 2018 r. zarzucając zaskarżonemu rozstrzygnięciu naruszenie art. 200 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami w zw. z § 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 lutego 1998 r. w sprawie przepisów wykonawczych dotyczących uwłaszczenia osób prawnych nieruchomościami będącymi dotychczas w ich zarządzie lub użytkowaniu (Dz. U. z 1998 r. Nr 23, poz. 120 ze zm.), polegające na przyjęciu przez organ I instancji, że nie zaistniały przesłanki nabycia z mocy prawa z dniem [...] grudnia 1990 r. prawa użytkowania wieczystego przedmiotowych nieruchomości.
Minister Finansów Inwestycji i Rozwoju decyzją z [...] października 2019 r. utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z [...] sierpnia 2018 r. W uzasadnieniu organ – powołując się art. 200 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. – wskazał, że aby można było wydać decyzję uwłaszczeniową, nieruchomość 5 grudnia 1990 r. musiała stanowić własność Skarbu Państwa oraz musiało istnieć prawo zarządu do tego gruntu.
Minister podał, że na mocy aktu przekształcenia przedsiębiorstw państwowych w spółkę akcyjną z dnia [...] marca 1993 r. Rep. [...] dokonano przekształcenia przedsiębiorstw państwowych m.in. Kopalni Węgla Kamiennego "[...]" w [...] w [...] Spółkę Węglową S.A. z siedzibą w [...]. Postanowieniem z [...] kwietnia 1993 r. sygn. akt [...] Sąd Rejonowy w [...] dokonał wpisu do rejestru handlowego [...] Spółki Węglowej S.A. Następnie postanowieniem Sądu Rejonowego w [...] z [...] października 2004 r. sygn. akt [...] dokonano wpisu w przedmiocie połączenia Kompanii Węglowej S.A. m.in. z [...] Spółką Węglową S.A. poprzez przejęcie całego majątku [...] Spółki Węglowej S.A. Na mocy postanowienia Sądu Rejonowego [...] w [...] z [...] czerwca 2017 r. sygn. akt [...] dokonano wpisu o podziale i likwidacji spółki Kompania Węglowa S.A. poprzez przeniesienie całości majątku spółki dzielonej m.in. do nowo zawiązanej Spółki [...] S.A. z siedzibą w [...].
W aktach sprawy znajduje się zestawienie najistotniejszych składników majątku przypadających w wyniku podziału spółce przejmującej - Spółka [...] S.A w [...], stanowiące załącznik nr [...] do planu podziału spółki Kompania Węglowa S.A. z siedzibą w [...] z [...] lutego 2017 r. z którego wynika, że grunt obejmujący działki nr: [...],[...],[...],[...],[...] wszedł w skład majątku Spółki [...] S.A. z siedzibą w [...].
Aktualnie, jak wynika z odpisu z rejestru przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego prowadzonego pod numerem KRS: [...], ww. spółka prowadzi działalność jako Spółka [...] S.A. z siedzibą w [...].
Zatem Spółka [...] S.A. jest następcą prawnym ww. przedsiębiorstwa państwowego Kopalni Węgla Kamiennego "[...]" w [...]. Wobec powyższego wnioskodawca posiada przymiot strony w niniejszym postępowaniu.
Jak wynika z akt przedmiotowej sprawy działka nr [...] objęta dawną księgą wieczystą nr [...] została przyłączona do księgi wieczystej nr [...]. Natomiast działki nr: [...],[...],[...], dla których aktualnie prowadzona jest księga wieczysta nr [...], objęte były dawniej księgą wieczystą nr [...]. Z kolei działka nr [...], dla której prowadzona jest księga wieczysta nr [...] została odłączona z księgi wieczystej nr [...].
Analiza wskazanych powyżej ksiąg wieczystych pozwala stwierdzić, że 5 grudnia 1990 r. prawo własności opisanych wyżej działek wpisane było na rzecz Skarbu Państwa.
Minister podkreślił, że kwestią sporną na gruncie niniejszej sprawy jest to, czy poprzednikowi prawnemu skarżącej przysługiwało 5 grudnia 1990 r. prawo zarządu w stosunku do przedmiotowych działek.
W pierwszej kolejności organ odwoławczy zauważył, że zarząd, to prawna forma władania nieruchomością. Obowiązująca 5 grudnia 1990 r. ustawa z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości (Dz. U. z 1985 r. Nr 22, poz.
99) przewidywała powstanie zarządu do gruntu w ściśle określony sposób. Zgodnie z art. 38 ust. 2 ww. ustawy państwowe jednostki organizacyjne uzyskują grunty państwowe w zarząd na podstawie decyzji terenowego organu administracji państwowej albo na podstawie zawartej, za zezwoleniem tego organu, umowy o przekazaniu nieruchomości między państwowymi jednostkami organizacyjnymi bądź umowy o nabyciu nieruchomości. Ponadto na podstawie art. 87 ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. grunty państwowe będące w dniu wejścia ww. ustawy, tj. 1 sierpnia 1985 r. w użytkowaniu państwowych jednostek organizacyjnych, które to zostało ustanowione m.in. na podstawie ustawy z dnia 14 lipca 1961 r. o gospodarce terenami w miastach i osiedlach (Dz. U. z 1961 r. Nr 32, poz. 159) przechodzą w zarząd tych jednostek.
Zgodnie z § 4 ww. rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 lutego 1998 r., stwierdzenie prawa zarządu do nieruchomości następuje na podstawie co najmniej jednego z następujących dokumentów: decyzji o przekazaniu nieruchomości w zarząd; decyzji o przekazaniu nieruchomości w użytkowanie jeśli została wydana przed dniem 1 sierpnia 1985 r.; umowy między państwowymi jednostkami organizacyjnymi o przekazaniu prawa zarządu do nieruchomości, zawartej za zgodą organu; umowy zawartej w formie aktu notarialnego przed dniem 1 lutego 1989 r. przez państwowe jednostki organizacyjne, o nabyciu nieruchomości od osób innych niż Skarb Państwa; odpisu księgi wieczystej stwierdzającej prawo zarządu lub prawo użytkowania nieruchomości; decyzji o naliczeniu lub aktualizacji opłat z tytułu zarządu nieruchomością; decyzji o naliczeniu lub aktualizacji opłat z tytułu użytkowania nieruchomości, jeżeli została wydana przed dniem 1 sierpnia 1985 r.; uchwały, zarządzenia lub decyzji wydanej w sprawie podziału, łączenia, likwidacji i utworzenia państwowych i komunalnych jednostek organizacyjnych oraz podejmowanych na ich podstawie uchwał komisji powoływanych w tych sprawach, jeżeli treść tych dokumentów zawiera oznaczenie nieruchomości; protokołu przekazania nieruchomości sporządzonego między państwowymi jednostkami organizacyjnymi przed dniem 1 sierpnia 1985 r.; umowy o przekazaniu nieruchomości lub protokołu przekazania nieruchomości sporządzonych przed 22 października 1961 r. między organizacjami społeczno-zawodowymi, politycznymi lub spółdzielczymi, a państwowymi jednostkami organizacyjnymi.
W braku powyższych dokumentów stwierdzenia dotychczasowego prawa zarządu do nieruchomości można dokonać na podstawie zeznań świadków lub oświadczeń stron złożonych zgodnie z art. 75 kpa, potwierdzających przekazanie nieruchomości państwowym i komunalnym jednostkom organizacyjnym.
Stwierdzenie prawa zarządu państwowej lub komunalnej osoby prawnej jest elementem postępowania administracyjnego, którego celem jest potwierdzenie nabycia przez tę osobę użytkowania wieczystego gruntów oraz własności budynków, lokali i innych urządzeń. W toku tego postępowania ocenia się dokumenty, którymi wykazuje się przysługiwanie zarządu 5 grudnia 1990 r.
Istotne przy tym jest, że zarówno zeznania, jak i dokumenty, powinny udowodnić choćby w sposób pośredni fakt istnienia stosownego aktu o charakterze indywidualnym, na podstawie którego oddano nieruchomości w zarząd.
Przechodząc do oceny spełnienia w niniejszej sprawie przesłanki pozostawania przedmiotowego gruntu 5 grudnia 1990 r. w zarządzie przedsiębiorstwa państwowego Kopalni Węgla Kamiennego "[...]" w [...] Minister wskazał, że wnioskodawca Spółka [...] S.A. przedłożyła do akt postępowania decyzję nr [...] Kierownika Wydziału Geodezji i Gospodarki Gruntami Urzędu Miejskiego w [...] z [...] grudnia 1986 r. w przedmiocie ustalenia ceny gruntu oraz opłaty rocznej za zarząd gruntu opisanego w załączniku do przedmiotowej decyzji.
W ocenie organu odwoławczego wskazana powyżej decyzja Kierownika Wydziału Geodezji i Gospodarki Gruntami Urzędu Miejskiego w [...] z [...] grudnia 1986 r. nie potwierdza istnienia 5 grudnia 1990 r. prawa zarządu do przedmiotowej nieruchomości.
Jak wynika z § 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 lutego 1998 r., stwierdzenie prawa zarządu do nieruchomości może nastąpić m.in. na podstawie decyzji o naliczeniu lub aktualizacji opłat z tytułu zarządu nieruchomością.
Jednakże Trybunał Konstytucyjny w wyroku z 22 listopada 1999 r. sygn. akt U 6/99 stwierdził, że dokument zawierający decyzję o naliczeniu lub aktualizacji opłat może być uznany za podstawę stwierdzenia użytkowania, tylko gdy jest wydany w nawiązaniu do decyzji o ustanowieniu tego prawa, która zaginęła lub uległa zniszczeniu. Z decyzji o opłatach powinien wynikać jednoznacznie tytuł prawny ich wnoszenia. Powyższe stanowisko zostało odzwierciedlone w licznych orzeczeniach sądów administracyjnych wydanych w przedmiocie ustalenia wartości dowodowej decyzji o naliczeniu lub aktualizacji opłat z tytułu zarządu.
Zdaniem Ministra inne rozumienie przepisów rozporządzenia z dnia 10 lutego 1998 r. w sprawie przepisów wykonawczych dotyczących uwłaszczenia osób prawnych nieruchomościami będącymi dotychczas w ich zarządzie lub użytkowaniu w powyższym zakresie oznaczałaby jego niezgodność z delegacją ustawową zawartą w art. 200 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, a tym samym z art. 92 ust. 4 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej.
Minister zaznaczył, że w aktach sprawy znajduje się pismo Starosty [...] z [...] kwietnia 2018 r. z którego wynika, że decyzja Kierownika Wydziału Geodezji i Gospodarki Gruntami Urzędu Miejskiego w [...] z [...] grudnia 1986 r. nie została poprzedzona żadną inną decyzją o przekazaniu przedmiotowego gruntu w użytkowanie bądź zarząd.
Ponadto dla działek nr: [...],[...],[...][...] zapisanych w księdze wieczystej nr [...] została wydana decyzja Wojewody [...] z [...] sierpnia 2007 r. znak: [...] stwierdzająca nabycie z mocy prawa z dniem 5 grudnia 1990 r. przez przedsiębiorstwo państwowe "Polskie Koleje Państwowe" w [...] prawa użytkowania gruntu Skarbu Państwa obejmującego ww. działki.
Wobec powyższego Wojewoda [...] w decyzji z [...] sierpnia 2018 r. prawidłowo stwierdził, że w przedmiotowej sprawie nie została spełniona przesłanka posiadania przez Kopalnię Węgla Kamiennego "[...]" w [...][...] grudnia 1990 r. prawa zarządu do gruntu obejmującego działki nr: [...],[...],[...],[...],[...].
Od decyzji Ministra Finansów Inwestycji i Rozwoju z [...] października 2019 r. Spółka [...] S.A. w [...] wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie: 1) przepisów postępowania administracyjnego, a w szczególności art. 7 w zw. z art. 77 § 1 i art. 80 kpa poprzez niewyjaśnienie istoty sprawy oraz błędną interpretację materiału zebranego w sprawie, a to mogło mieć wpływ na jej wynik;
- 2) art. 200 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami w zw. z § 4 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 lutego 1998 r. w sprawie przepisów wykonawczych dotyczących uwłaszczania osób prawnych nieruchomościami będącymi dotychczas w ich zarządzie lub użytkowaniu: 3) art. 87 ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości, który mówi że: grunty państwowe będące w dniu wejścia w życie w użytkowaniu państwowych jednostek organizacyjnych przeszły w zarząd tych jednostek;
- 4) art. 37 ustawy z dnia 14 lipca 1961 r. o gospodarce terenami w miastach i osiedlach (Dz.U. z 1961 r. Nr 32 poz. 159), który stanowił, że tereny stanowiące własność Państwa, będące do dnia wejścia w życie niniejszej ustawy w użytkowaniu lub zarządzie jednostek państwowych, przechodzą w użytkowanie tych jednostek. Z uwagi na powyższe zarzuty skarżąca wniosła o: 1) uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez Ministra Finansów, inwestycji i Rozwoju;
- 2) stwierdzenie, że Kopalnia Węgla Kamiennego "[...]" w [...] nabyła z mocy prawa 5 grudnia 1990 r. prawo użytkowania wieczystego do gruntu objętego skargą.
W odpowiedzi na skargę Minister Rozwoju wniósł o jej oddalenie i jednocześnie podtrzymał stanowisko prezentowane dotychczas w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Skarga nie jest uzasadniona.
Podstawę prawną w niniejszej sprawie stanowił art. 200 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. z 2018 r. poz. 2204 ze zm.) – dalej zwanej "ugn". Przepis ten reguluje obecnie sprawy stwierdzania nabycia, z mocy prawa, na podstawie ustawy z dnia 29 września 1990 r. o zmianie ustawy o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości (Dz. U. Nr 79, poz. 464 ze zm.) z dniem 5 grudnia 1990 r. prawa użytkowania wieczystego gruntów oraz własności budynków, innych urządzeń i lokali przez państwowe osoby prawne, które posiadały w tym dniu grunty w zarządzie. Art. 200 ugn odwołuje się do art. 2 ustawy z dnia 29 września 1990 r. o zmianie ustawy o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości, który w ustępie 1 stanowił, że grunty stanowiące własność Skarbu Państwa lub własność gminy (związku międzygminnego), z wyłączeniem gruntów Państwowego Funduszu Ziemi, będące w dniu 5 grudnia 1990 r. w zarządzie państwowych osób prawnych innych niż Skarb Państwa stają się z tym dniem z mocy prawa przedmiotem ich użytkowania wieczystego.
Z kolei § 4 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 lutego 1998 r. w sprawie przepisów wykonawczych dotyczących uwłaszczenia osób prawnych nieruchomościami będącymi dotychczas w ich zarządzie i użytkowaniu (Dz.U. Nr 23, poz. 120 ze zm.) – dalej zwanego "rozporządzeniem" przewiduje, że właściwy organ stwierdza dotychczasowe prawo zarządu państwowych osób prawnych, według stanu na dzień 5 grudnia 1990 r., na podstawie co najmniej jednego z następujących dokumentów: 1) decyzji o przekazaniu nieruchomości w zarząd, 2) decyzji o przekazaniu nieruchomości w użytkowanie, jeżeli została wydana przed dniem 1 sierpnia 1985 r., 3) umowy między państwowymi jednostkami organizacyjnymi o przekazaniu prawa zarządu do nieruchomości, zawartej za zgodą organu, 4) umowy, zawartej w formie aktu notarialnego przed dniem 1 lutego 1989 r. przez państwowe jednostki organizacyjne, o nabyciu nieruchomości od osób innych niż Skarb Państwa, 5) odpisu z księgi wieczystej, stwierdzającej prawo zarządu lub prawo użytkowania nieruchomości, 6) decyzji o naliczeniu lub aktualizacji opłat z tytułu zarządu nieruchomością, 7) decyzji o naliczeniu lub aktualizacji opłat z tytułu użytkowania nieruchomości, jeżeli została wydana przed dniem 1 sierpnia 1985 r., 8) uchwały, zarządzenia lub decyzji wydanych w sprawie podziału, łączenia, likwidacji i utworzenia państwowych i komunalnych jednostek organizacyjnych oraz podejmowanych na ich podstawie uchwał komisji powoływanych w tych sprawach, jeżeli treść tych dokumentów zawiera oznaczenie nieruchomości, 9) protokołu przekazania nieruchomości, sporządzonego między państwowymi jednostkami organizacyjnymi przed dniem 1 sierpnia 1985 r., 10) umowy o przekazaniu nieruchomości lub protokołu przekazania nieruchomości, sporządzonych przed dniem 22 października 1961 r. między organizacjami społeczno-zawodowymi, politycznymi lub spółdzielczymi, a państwowymi jednostkami organizacyjnymi.
Jeżeli właściwy organ nie dysponuje dokumentami, o których mowa wyżej może wezwać państwowe osoby prawne do ich dostarczenia w wyznaczonym terminie (ust. 2 § 4 rozporządzenia). Jeżeli natomiast wskazane wyżej dokumenty nie zachowały się, stwierdzenia dotychczasowego prawa zarządu do nieruchomości można dokonać na podstawie zeznań świadków lub oświadczeń stron złożonych zgodnie z art. 75 Kpa, potwierdzających przekazanie nieruchomości państwowym i komunalnym jednostkom organizacyjnym (ust. 3 § 4 rozporządzenia).
Analizując akta sprawy w kontekście przywołanych wyżej przepisów Sąd uznał że zaskarżona decyzja Ministra Finansów Inwestycji i Rozwoju z [...] października 2019 r. i poprzedzająca ją decyzja Wojewody [...] z [...] sierpnia 2018 r. nie naruszają prawa.
Należy zgodzić się z organami obu instancji, że żaden ze zgromadzonych w sprawie dowodów nie potwierdził istnienia 5 grudnia 1990 r. prawa zarządu przysługującego poprzednikowi prawnemu Spółki [...] S.A. w [...] do nieruchomości położonych w gminie [...], oznaczonych jako działki nr: [...],[...],[...],[...],[...].
W postępowaniu uwłaszczeniowym, mimo wezwania (pismo Wojewody [...] z [...] marca 2018 r.), skarżący nie wykazał, że jego poprzednik prawny legitymował się w stosunku do przedmiotowych gruntów jednym z dokumentów, o których mowa w § 4 ust. 1 rozporządzenia. Nie wynika to z wniosku o uwłaszczenie Kopalni Węglowej S.A. z [...] czerwca 2008 r. oraz jej pism z [...] września 2010 r. i [...] maja 2015 r.
Poszukiwania stosownych dokumentów przez Wojewodę [...] we własnym zakresie również nie dały pozytywnego rezultatu (zawiadomienie Wojewody [...] z [...] lipca 2010 r., pismo z [...] marca 2018 r.). W piśmie z [...] kwietnia 2018 r. Starosta [...] wskazał, że działki nr: [...],[...],[...],[...] nie zostały przekazane w użytkowanie bądź zarząd. Grunty te zostały objęte decyzją Kierownika Wydziału Geodezji i Gospodarki Gruntami Urzędu Miasta [...] z [...] grudnia 1986 r. nr [...] ustalającą opłaty roczne za zarząd.
Ze zgromadzonych w aktach sprawy odpisów z ksiąg wieczystych Kw nr: [...],[...],[...] oraz z wypisów z rejestru gruntów, sporządzonych dla przedmiotowych działek nie wynika przysługiwanie 5 grudnia 1990 r. prawa zarządu Kopalni Węgla Kamiennego "[...]".
Istotnego znaczenia dla sprawy uwłaszczeniowej nie mogły mieć decyzje Kierownika Wydziału Geodezji i Gospodarki Gruntami Urzędu Miasta [...] z [...] grudnia 1986 r. nr [...] i z [...] kwietnia 1989 r. nr [...] ustalające opłaty roczne za zarząd przedmiotowym gruntem.
Uszło uwadze skarżącej, że Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 22 listopada 1999 r., sygn. akt U 6/99 (OTK 1999/7/159) wskazał, że dokument zawierający decyzję o naliczeniu lub aktualizacji opłat może być uznany za podstawę stwierdzenia użytkowania, gdy jest wydany w nawiązaniu do decyzji o ustanowieniu tego prawa, która zaginęła lub uległa zniszczeniu. Zdaniem Trybunału, z decyzji o opłatach powinien wynikać w sposób jednoznaczny tytuł prawny ich wnoszenia: ustanowione mocą konkretnej decyzji administracyjnej prawo użytkowania na rzecz podmiotu wnoszącego opłatę.
Takie też stanowisko prezentuje w licznych wyrokach Naczelny Sąd Administracyjny (por. np. wyrok NSA z 28 stycznia 2020 r. sygn. akt I OSK 1774/18; wyrok NSA z 19 czerwca 2020 r. sygn. akt I OSK 2182/19; wyrok NSA z 21 lipca 2020 r. sygn. akt I OSK 2943/19).
Skład orzekający w niniejszej sprawie powyższy pogląd podziela.
Skarżąca pomija to, że wspomniane wyżej decyzje opłatowe z 1986 r. i 1989 r. nie zawierają wzmianki o konkretnej decyzji przekazującej Kopalni "[...]" sporne nieruchomości w użytkowanie.
Zatem zawarty w decyzji opłatowej z 1986 r. zapis: "biorąc pod uwagę, że zgodnie z art. 87 cyt. ustawy o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości, grunty państwowe będące w dniu wejścia w życie tej ustawy w użytkowaniu państwowych jednostek organizacyjnych przechodzą w zarząd tych jednostek" nie ma jakiegokolwiek znaczenia dla sprawy. Stanowi jedynie element treściowy formularza tej decyzji.
Wyniki administracyjnego postępowania wyjaśniającego nie potwierdziły istnienia dokumentów o przekazaniu Kopalni "[...]" przedmiotowego terenu w użytkowanie w trybie art. 8 ust. 1 lub w trybie przepisów szczególnych wymienionych w art. 43 ustawy z dnia 14 lipca 1961 r. o gospodarce terenami w miastach i osiedlach (Dz. U. z 1969 r. Nr 22, poz. 159 ze zm.), czy dokumentów, o którym mowa w art. 38 ust. 2 lub w art. 87 ust. 2 ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości (Dz. U. z 1989 r. Nr 14, poz. 74 ze zm.). Nie ma też żadnego dowodu na to, że w niniejszej sprawie miał zastosowanie art. 37 ustawy z dnia 14 lipca 1961 r. o gospodarce terenami w miastach i osiedlach.
W tej sytuacji, skoro sama skarżąca nie dysponuje dokumentem potwierdzającym przekazanie Kopalni "[...]" spornego gruntu w zarząd, czy wcześniej w użytkowanie, a po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego, nie uzyskano dowodu potwierdzającego zarząd gruntem, to zarówno organ I instancji, jak i organ odwoławczy trafnie wywiedli, że nie było podstaw do uwzględnienia wniosku uwłaszczeniowego z [...] czerwca 2008 r., w części dotyczącej nieruchomości oznaczonych jako działki nr: [...],[...],[...],[...],[...].
Mając to wszystko na względzie Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.) orzekł, jak w sentencji.