Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia [...]r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W., działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2013 r., poz. 267 ze zm., dalej jako "k.p.a."), utrzymało w mocy własne postanowienie z dnia [...] r. nr [...] o odmowie wznowienia postępowania zakończonego decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...]r. nr [...].
Powyższa decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym i prawnym:
Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie, po rozpatrzeniu odwołania J. C. od decyzji Prezydenta W. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie ustalenia opłaty adiacenckiej z tytułu wzrostu wartości nieruchomości utrzymało w mocy tę decyzję.
Wyrokiem z dnia 6 sierpnia 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, sygn. akt I SA/Wa 372/09, oddalił skargę J. C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] r. Wyrok stał się prawomocny w dniu [...] r.
Pismem z dnia [...] r. J. C. wniósł o ponowne rozpatrzenie sprawy w oparciu o nowe dowody. Wskazał, że w grudniu 2011 r. doszło do ustalenia opłaty adiacenckiej dla C. J. oraz M., M. i K. F., z którymi to osobami uzgodniony został podział działek celem ich sprzedaży pod zabudowę wielorodzinną. Podniósł, że ustalone dla tych osób opłaty adiacenckie są porównywalne, jednakże współczynniki wzrostu wartości 1 m2 ustalone w decyzjach wydanych na rzecz ww. osób są różne od współczynnika zastosowanego w operacie przygotowanym jako podstawa wyliczenia opłaty adiacenckiej ustalonej ostatecznie decyzją Kolegium z dnia [...] r. Wskazał na błędy w sporządzonym operacie i tym samym zawyżenie opłaty adiacenckiej.
Pismem z dnia [...] r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze wezwało J. C. do wskazania, czy złożone pismo stanowi wniosek o wznowienie postępowania, a jeśli tak o wskazanie, która z przesłanek wskazanych w art. 145 § 1 k.p.a. stanowi podstawę żądania. Jednocześnie wnioskodawca został wezwany do uprawdopodobnienia zachowania terminu wynikającego z treści art. 148 § 1 k.p.a. do złożenia wniosku o wznowienie postepowania.
Pismem z dnia [...] r. J. C. wskazał, że jego pismo stanowi wniosek o wznowienie postępowania w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1, 2 i 4 k.p.a. Podniósł, że w niniejszej sprawie nie ma zastosowania art. 148 § 1 k.p.a. Wskazał, że w toku postępowania przed organami uniemożliwiono mu przejrzenie całości akt, albowiem znajdowała się w nich dokumentacja z klauzulą tajności. Ponadto stwierdził, że w sprawie został sporządzony nowy operat szacunkowy, który był antydatowany i podmieniony, co do którego uniemożliwiono mu wypowiedzenie się. Ostatecznie wskazał, że w piśmie z dnia [...] r. przeprowadził dowód dotyczący nieprawidłowości w ustaleniu opłaty adiacenckiej.
Postanowieniem z dnia [...] r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie działając na podstawie art. 149 § 3 k.p.a. odmówiło wznowienia postępowania w sprawie zakończonej decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] r. nr [...].
Z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy wystąpił J. C. wskazując, że prowadzone przez niego postępowanie dowodowe było rozciągnięte w czasie, a tym samym art. 148 § 1 k.p.a. nie ma zastosowania. Jednocześnie wskazał, że uzasadnienie postanowienia zawarte na stronie 2 i 3 jest dla niego za mądre i jako [...] latek go nie rozumie. Wskazał również, że swoje uwagi do operatu zawierał w pismach do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.
Postanowieniem z dnia [...] r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. utrzymało w mocy własne postanowienie z dnia [...] r. nr [...] o odmowie wznowienia postępowania zakończonego decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] r. nr [...]. W uzasadnieniu wskazało, że J. C. nawet nie próbował uprawdopodobnić przesłanki zachowania terminu do wystąpienia z wnioskiem o wznowienie postępowania, w szczególności nie poinformował w jakiej dacie dowiedział się o wydanych decyzjach dla C. J. oraz M., M. i K. F. w przedmiocie ustalenia opłaty adiacenckiej. Tym samym wznowienie postępowania w niniejszej sprawie z uwagi na treść art. 149 § 1 k.p.a. jest niedopuszczalne.
Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł J. C.. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił naruszenie art. 7, 8 i 145 § 1 pkt 1, 2 i 4 k.p.a. W uzasadnieniu wskazał, że wydanym postanowieniem odmówiono skarżącemu prawa do wznowienia postępowania w sytuacji, w której wykazał on istnienie przesłanek do jego wznowienia. W ocenie skarżącego pozostawienie w obrocie prawnym decyzji, które w sposób znaczący różnią się wysokością naliczonej opłaty adiacenckiej w przypadku rodzajowo podobnych nieruchomości, położonych w tej samej okolicy, w tej samej dzielnicy w W., narusza zasadę zaufania do działania organów administracji. Ponadto, zdaniem skarżącego, organ dowiadując się o możliwości popełnienia przestępstwa winien zawiadomić właściwe organy. Ponadto w wydanych postanowieniach Kolegium nie odniosło się do całości zagadnień sprawy.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. wniosło o jej oddalenie. Podniosło, że skarga w istocie opiera się o zarzut braku wznowienia postępowania przez Kolegium z urzędu. Tymczasem w sprawie nie zaistniały okoliczności uzasadniające takie wznowienie. Kolegium podniosło, że ustalenie opłaty adiacenckiej nie ma związku ze zmianą planu zagospodarowania przestrzennego, zaś stawka wzrostu wartości nieruchomości w [...] r. była dla wszystkich nieruchomości taka sama i wynosiła [...]% różnicy.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Na wstępie podkreślenia wymaga, że sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd bada, czy organ administracji orzekając w sprawie nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Należy dodać, że zgodnie z treścią art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Wskazania przy tym wymaga, że postępowanie w sprawie wznowienia postępowania administracyjnego zakończonego decyzją ostateczną jest postępowaniem nadzwyczajnym. Warunkiem skutecznego wszczęcia takiego postępowania jest, po pierwsze powołanie się na jedną z przesłanek wznowienia postępowania, wymienionych w art. 145 § 1 pkt 1-8, art. 145a lub art. 145b k.p.a., po drugie zaś złożenie wniosku o wznowienie postępowania w terminie przewidzianym w art. 148 § 1 k.p.a. lub odpowiednio w art. 145a § 2 k.p.a. i art. 145b § 2 k.p.a. Zgodnie z art. 148 § 1 k.p.a., podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji, w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. Zachowanie terminu do złożenia podania o wznowienie postępowania organ obowiązany jest zbadać z urzędu.
Wszczęcie postępowania w sprawie wznowienia postępowania na wniosek, pomimo uchybienia terminowi, stanowiłoby bowiem rażące naruszenie prawa, a to z uwagi na naruszenie ogólnej zasady trwałości decyzji administracyjnej, wyrażonej w art. 16 k.p.a. (wyrok NSA z dnia 8 grudnia 1995 r. sygn. akt SA/Wr 1164/95 (niepubl.), powoł. (w:) B.Adamiak, J.Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz. Warszawa 2012 r., str. 577). Uchybienie zatem terminowi do złożenia podania o wznowienie postępowania jest podstawą do wydania przez organ postanowienia o odmowie wznowienia postępowania, jak miało to miejsce w niniejszej sprawie (art. 149 § 3 k.p.a.).
W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, organ zasadnie przyjął, że strona nie wykazała w żaden sposób zachowania terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania. Skarżący bowiem dwukrotnie stwierdził, że w jego sprawie nie znajduje zastosowania art. 148 § 1 k.p.a. Tymczasem przepis ten nie przewiduje wyjątków. W niniejszej sprawie skarżący wskazywał jako podstawę wznowienia postępowania przepis art. 145 § 1 pkt 1, 2 i 4 k.p.a.
Należy zatem podnieść, że rolą skarżącego wobec wskazywania jako podstawy wznowienia art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a. tj. wydania decyzji w oparciu o dowody, które okazały się sfałszowane, jak również popełnienie przestępstwa - było przedstawienie stosownych orzeczeń. Zarówno bowiem popełnienie fałszerstwa, jak i popełnienie przestępstwa musi być potwierdzone orzeczeniem sądu lub innego organu. Przez termin "inny organ" rozumie się w szczególności Trybunał Stanu, sądy dyscyplinarne, a także jakikolwiek inny organ, któremu akty prawne powierzają wykonanie funkcji orzeczniczych w powyższym zakresie (por. E. Mzyk, Wznowienie postępowania administracyjnego, Warszawa-Zielona Góra 1994, s. 73; por. też wyrok NSA w Warszawie z dnia 16 października 1991 r., II SA 640/91, ONSA 1992, nr 3-4, poz. 66, s. 140, wyrok NSA w Warszawie z dnia 2 czerwca 2000 r., I SA 1123/99, LEX nr 55743). Nie jest przy tym rzeczą organu administracji przeprowadzanie takiego dowodu we własnym zakresie".
W odniesieniu do wskazanej przesłanki z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. należy wskazać, że została ona przywołana przez skarżącego jako konsekwencja ww. podstaw wznowieniowych. Należy bowiem zauważyć, że skarżący w swoich pismach wyraźnie wskazywał na swoje uczestnictwo w postępowaniu administracyjnym, jak również w postępowaniu sądowo-administracyjnym zakończonym wyrokiem tut. Sądu z dnia 6 sierpnia 2009 r., sygn. akt I SA/Wa 372/09, którym to wyrokiem została oddalona skarga J. C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] r. Wyrok stał się prawomocny w dniu [...] r.
Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.